کد خبر: ۴۱۸۵۳۲۶

تاریخ: ۱۱ آذر ۱۴۰۲ - ۱۴:۱۷

نویسنده حوزه دفاع‌ مقدس:

ثبت وقایع دفاع‌‌مقدس نشان‌دهنده تاریخ و هویت کشور ایران است

یک نویسنده حوزه دفاع‌‌ مقدس گفت: ثبت وقایع دفاع‌‌ مقدس مهم است، زیرا این کار تاریخ و هویت کشور را نشان می‌دهد.

لیلا داورزنی، نویسنده حوزه دفاع‌‌ مقدس در گفت‌وگو با ایکنا از زنجان، درباره نویسندگی در حوزه دفاع‌ مقدس، اظهار کرد: ثبت وقایع دفاع‌مقدس مهم است، زیرا این کار تاریخ و هویت کشور را نشان می‌دهد. خاطرات دفاع‌ مقدس و حتی شهدای دفاع مقدس مانند یک نوع سبک زندگی برای همه انسان‌هاست. ثبت خاطرات شهدا، بسیج و ... از نظر اولویت و اهمیت از دیگر کارهای فرهنگی این دوره یک درجه بالاتر است، زیرا شهدا الگوهای به‌روز و نزدیک به دوران ما هستند که جوان‌ها و نوجوان‌ها خیلی راحت می‌توانند با آن‌ها ارتباط بگیرند. از جهت دیگر، هویت این مرز و بوم با شهدا معنی پیدا کرده و شکل گرفته است.

وی ادامه داد: شهدا افرادی بودند از بین همین مردم و با همین سبک‌های زندگی مردمی، ساده و صمیمی بودند که یک نقطه، یک تحول، یک انتخاب درست و به‌موقع آن‌ها را تبدیل به الگوهایی برای ما کرد که بتوانیم با مطالعه زندگی و دنبال کردن مسیر آن‌ها، راه را از بی‌راهه تشخیص دهیم و در تاریکی‌ها و پیچ و خم‌های روزگار گم نشویم.

این نویسنده با بیان اینکه تاریخ شفاهی دفاع‌مقدس با دیگر بخش‌های نویسندگی مانند داستان و رمان تفاوت دارد، اظهار کرد: تاریخ شفاهی از آدم‌های واقعی حرف می‌زند، از کسانی که در حال حاضر زندگی می‌کنند یا زمانی زندگی کرده و اثرگذار بوده‌اند و هستند. تاریخ شفاهی دفاع‌ مقدس و شهدا برعکس داستان و رمان، سندیت دارد و می‌توان به آن استناد کرد.

وی گفت: داستان و رمان براساس تخیل نویسنده نوشته می‌شود؛ اما تاریخ شفاهی چون واقعی است و کلمه به کلمه آن براساس واقعیت نوشته می‌شود، اثرگذاری فوق‌العاده بیشتری دارد.

داورزنی درباره وضعیت نویسندگی در حوزه دفاع‌مقدس در استان زنجان، بیان کرد: مدتی است در استان زنجان به این موضوع اهمیت داده شده و کم‌کم شناخته می‌شود؛ چند سری دوره‌های آموزشی با اساتید مطرح کشوری برگزار شده که مفید بوده است.

وی اظهار کرد: البته هنوز جای کار وجود دارد و ارگان‌هایی که دستی بر آتش دارند، نباید فقط به برگزاری چند دوره آموزشی اکتفا و نویسنده‌ها را به حال خود رها کنند. متأسفانه بعضی محققان و نویسندگان جوان زنجانی، تا کسی کنارشان نباشد و دست‌شان را نگیرد، کار نمی‌کنند.