کد خبر: ۴۱۹۷۸۰۱

تاریخ: ۱۵ بهمن ۱۴۰۲ - ۱۰:۲۸

سعید پروینی:

«قلب رقه» کلاژی از قصه‌های واقعی درباره داعش است

تهیه‌کننده فیلم «قلب رقه» گفت: فیلم درباره شهید سید رضی موسی نیست و کلاژی از قصه‌های واقعی درباره داعش است.

به گزارش ایکنا، نشست فیلم سینمایی قلب رقه با حضور برخی از عوامل فیلم پس از نمایش در خانه جشنواره فیلم فجر واقع در برج میلاد برگزار شد.

در ابتدای این جلسه خیرالله تقیانی‌پور؛ نویسنده و کارگردان فیلم با اشاره به اینکه در نوشتن داستان فیلم که به داعش می‌پردازد یک قصه عاشقانه نیز به طور موازی در نظر گرفته گفت: ساخت حدود ۱۵ درصد از صحنه‌های اکشن به مدد جلوه‌های ویژه بود. مجبور بودیم برخی از نماهای باز را در سوریه و نماهای بسته را در ایران تهیه کنیم.

وی در پاسخ به یک پرسش خبرنگاران حاضر درباره بزرگ‌ترین چالش در سوریه، گفت: وقتی وارد سوریه شدیم هنوز ناامن بود و بمباران می‌شد. هر روز دعا می‌کردم که خون از دماغ کسی نیاید. من از همینجا از همه کسانی که در سوریه امنیت را برای ما ایجاد کردند، تشکر می‌کنم. علی‌الخصوص شهید سید رضی موسوی و امیرحسین جان‌پناه‌. بزرگ‌ترین چالش ما در سوریه این بود که سالم به هتل برگردیم.

در ادامه سعید پروینی تهیه‌کننده فیلم با اشاره به اینکه برخی از جلوه‌های ویژه فیلم هنوز کار دارد توضیح داد: فیلم درباره شهید سید رضی موسی نیست و کلاژی از قصه‌های واقعی درباره داعش است. شهید سید رضی در تولید این اثر از روز اول تا پایان آن خیلی به ما کمک کرد و بعد از شهادتش فیلم‌ به او تقدیم شد‌.

هدایت هاشمی بازیگر فیلم نیز گفت: به نظر من قلب رقه فیلم سختی بود. ساخت فیلم‌ اکشن و جنگی به جز مساعدت و همدلی نهادهای مختلف به توانایی گروه سازنده هم خیلی بستگی دارد. ازآنجایی‌که من همیشه دوست دارم کارهای متفاوتی بازی کنم، با افتخار با این فیلم همراه شدم.

شادی مختاری بازیگر دیگر این فیلم گفت: نقشی متفاوت نسبت به کارهای قبلی داشتم و یادگیری زبان عربی و گویش سوری برایم چالش بود. برای بازی در این فیلم مفتخرم اما گریم و پوشش و فیلمبرداری در سوریه سختی‌های خودش را داشت.

عبدالرضا انصاری بازیگر فیلم نیز گفت: ما یک گروه و یک خانواده بودیم و شکر خدا همه زحمت‌ها به بار نشست. زبان فیلم عربی بود اما بحث لهجه‌ها مهم بود. حتی در بازیگران سوری هم لهجه‌ها متفاوت بود و من گاهی سردرگم می‌شدم که لهجه درست کدام است؟ در سوریه هم مانند ایران در روستا لهجه خاص خودشان را داشتند و این کار را سخت می‌کرد.