کد خبر: ۴۲۳۴۰۸۲

تاریخ: ۱۱ شهريور ۱۴۰۳ - ۰۷:۱۹

اصحاب سیدالشهدا(ع)/ 13

«عمرو بن قرظه انصاری» که بود

عضو هسته علمی مؤسسه کلامی احیا همدان به معرفی یکی دیگر از شهدای کربلا پرداخت و گفت: عمرو بن قرظه انصاری شخصی بود که در تقابل با برادرش قرار گرفت.

حجت‌‎الاسلام سجاد جمشیدی، عضو هسته علمی مؤسسه کلامی احیا همدان در گفت‌وگو با ایکنا از همدان در معرفی عمرو بن قرظه انصاری اظهار کرد: پدر عمرو قرظة بن کعب از اصحاب رسول خدا(ص) بود و در جنگ احد و سایر غزوات شرکت کرد. قرظه انصاری در زمان حکومت امیرالمؤمنین(ع) در جنگ‌های جمل، صفین و نهروان شرکت کرده و به دستور حضرت، ولایت فارس را بر عهده‌ داشت. او فرزندان متعددی داشت که معروف‌ترینشان عَمرْو  و علی (زبیر) بودند.

عمرو فرزند بزرگتر پدر بر محبت اهل بیت(ع) باقی مانده و پنهانی خود را به کربلا رسانید و جزء یاران امام حسین(ع) قرار گرفت، ولی علی به حزب اموی پیوسته و همراه لشکر عمرسعد به کربلا آمده بود.

عمرو چون آقازاده‌ای مهم و انصاری بود و امام حسین(ع) او را برای مذاکره پیش عمر سعد که آقازاده‌ای از مهاجران بود فرستادند که نتیجه آن محقق شدن دیدارهایی چند بین امام با عمر سعد می‌شود و این مذاکرات ادامه پیدا می‌کند تا روز تاسوعا که با آمدن شمر به کربلا این مذاکرات قطع می‌شود. عمرو و برادرش علی هر دو آقازاده بودند، اما یکی آقازادگی‌اش را در مسیر حق و دیگری در طریق باطل خرج کرد.

بیشتر بخوانید:

«حر»؛ آزاده‌ای که اسیر دنیا نشد

عابس بن شبیب؛ شهید دوستدار اهل‌بیت(ع)

زوجی که در کربلا بهشتی شدند

«زُهَیر بن قَین» که بود

سعید بن عبدالله حنفی؛ شهید نماز ظهر عاشورا

روز عاشورا عمرو ابتدا به رزم کوفیان می‌رود تا فرصت نماز برای حضرت فراهم شود ولی پس از شهادت سعید بن عبدالله حنفی او جای سعید را گرفته و سینه و جسم خود را سپر تیرهای دشمن می‌کند تا به شهادت می‌رسد. این حادثه خشم برادرش علی(زیبر) را دربر داشت به همین جهت جلو آمد و شروع به هتاکی به امام(ع) کرد و در مقابل امام حسین(ع) آمد و صدا زد: ای حسین برادر مرا گمراه کردی و فریفتی و سرانجام به کشتن دادی. امام فرمود: خدا برادرت را گمراه نکرد بلکه هدایت کرده و تو را گمراه کرد.

او دوباره صدا زد: خدا مرا بکشد اگر تو را نکشم. سپس به امام حمله کرد که نافع بن هلال حمله‌اش را دفع و او را نقش بر زمین کرد. دو برادر هر دو به کربلا آمدند، اما یکی  صعود کرد و دیگری سقوط. یکی با امام شد و دیگری بر علیه امام. یکی اعتبار اجتماعی‌اش را در خدمت امام زمانش قرار می‌دهد و یکی سرمایه‌اش را به پای باطل می‌ریزد.