کد خبر: ۴۲۳۴۵۳۵

تاریخ: ۱۱ شهريور ۱۴۰۳ - ۱۳:۲۸

در مراسم تشییع استاد محمدعلی بهمنی مطرح شد

شاعری که متواضع، مردم‌دار و مهربان بود

بهروز رضوی در مراسم تشییع پیکر محمدعلی بهمنی گفت: از بارزترین وجوه شخصیتی بهمنی مردم‌داری او بود، بهمنی همواره با مردم بود و از مردم می‌گفت و لحظه‌ای از مردم جدا نبود، زندگی و شعر بهمنی با مردم عجین بود.

به گزارش خبرنگار ایکنا، مراسم تشییع محمدعلی بهمنی، شاعر و ترانه‌سرای پیشکسوت با حضور سیدعباس صالحی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی امروز 11 شهریور از تالار وحدت بدرقه شد تا در آرامگاه ابدی اش در بندرعباس آرام گیرد.

در ابتدای مراسم عباس سجادی که اجرای مراسم را برعهده داشت، شعر «گاهی دلم برای خودم تنگ می‌شود» را خواند و بهروز رضوی، مجری و صداپیشه در این مراسم گفت: بارزترین وجوه شخصیتی بهمنی مردم‌داری و مردم دوستی‌اش بود، بهمنی همواره با مردم بود و از مردم می‌گفت و لحظه‌ای از مردم جدا نبود. زندگی بهمنی و شعر بهمنی با مردم عجین بود.

وی در ادامه غزل «دلخوشم با غزلی تازه، همینم کافی است» را خواند و بیان کرد: بهمنی از جوانی و نوجوانی شاعر بود و شعرهایش مورد توجه اهل ادب بود. بهمنی از پدیده‌هایی در شعر بود که لحظه‌ای از مردم جدا نبود. همواره با مردم بود، همیشه از مردم گفت و در کنار مردم بود، بهمنی از زبان حال مردم گفت. از آنجایی که از مردم مایه می‌گرفت و حس و حالش را مدیون مردم بود، از یاد‌ها نخواهد رفت و در ذهن تاریخی مردم باقی خواهد ماند.

محمد سلمانی؛ شاعر نیز در این مراسم با اشاره به آشنایی‌اش با محمدعلی بهمنی از سال ۱۳۴۶، اظهار کرد: مهربانی را از بهمنی آموختم و من در عمل و اجرا ضعیف بودم، بهمنی به خوبی مهربانی را تعریف و اجرا می‌کرد. ما در تاریخ ادبیات با دو گونه شاعر روبه‌رو هستیم؛ شاعری که حصار مستحکی دور خود ایجاد می‌کند و اجازه نمی‌دهد کسی به قلعه‌اش ورود کند و وارد شدن به قلعه‌اش محور ورود می‌خواهد. اما استاد محمدعلی بهمنی دامنه‌ای داشت پر از آبشار و به همه اجازه ورود می‌داد. این موضوع نقطه قوت او بود و کسانی که می‌خواستند از او سؤاستفاده کنند از این مسیر وارد می‌شدند. اگر بچه مدرسه‌ای هم او را به مراسمی دعوت می‌کرد، می‌رفت.

سلمانی ادامه داد: مهربانی همواره با او بود و همانگونه که می‌خواست ترانه و غزل را آشتی دهد، می‌خواست گروه‌های مختلف شعری را آشتی دهد و هر دو سو ایشان را دوست داشتند. به دیوار معتقد نبود و کسی را ندیدم از او فاصله بگیرد. سعی نمی‌کرد اگر به غزل پایمردی دارد بگوید با شعر نو میانه‌ای ندارم. این موضوع در شعر «جسمم غزل است، اما روحم همه نیمایی است» نمود داشت. سعی می‌کرد، غزلش را عام بفهمد و خواصش بهره‌مند شوند. بهمنی به سرزمینش تعلق داشت و سرزمینش را دوست داشت. اینجا کسانی را می‌بینم که به خاطر بهمنی آمده‌اند. برای این دوست غفران الهی را آرزو می‌کنم. به خانواده‌اش تسلیت می‌گویم و می‌خواهم صبور باشند و ما را در صبوری یاری کند.

علی جهاندار، خواننده نیز در مراسم وداع با بهمنی با اشاره به آشنایی و دوستی‌شان از سال ۱۳۶۴ در گعده‌ای در کرج گفت: در این مجلس محمدعلی بهمنی و حسین منزوی و شاعران دیگری بودند. اولین بار بود که مرا دعوت کرده بودند تا چیزی بخوانم. شاعران خیلی شعر گفتند و یکی از دوستان پرسید، از جمع شاعران چه برداشتی کردی، گفتم ۲ شاعر بودند، یکی منزوی و یکی هم بهمنی.

او با بیان اینکه رابطه عمیقی با بهمنی داشت، شعر «با همه بی‌سرو سامانیم، باز به دنبال پریشانیم» را با آواز خواند.

در بخش بعدی مراسم غزل بهمنی، فرزند زنده‌یاد بهمنی در سخنانی تصریح کرد: تکیه کلامش «مهربان» بود. همه را با این عنوان خطاب می‌کرد. مهربانی رسالت پدر بود. غزل از جانش بود. شعرش را زیسته بود. هرچه نوشت از مهربانی، انسانیت و عشق بود. همیشه ساده و صادق بود و با ندای کودک درونش زیست. سخاوتمندانه در حمایت و تمجید نسل جوان شعر که حالا نامدار عرصه شعر شدند، اهتمام ورزید. هیچگاه غیر از زبان محبت از آنان و با آنان سخن نگفت، راهنما و پناه عاطفی نسل جوان بود. دلش دریا و خودش دریا بود. عاشق و شیفته خالص ایران بود. می‌خواست و توانست برای شعر موثر باشد.

{$sepehr_media_3564106_400_300}

وی در پایان بیان کرد: میراثش برای ما ده‌ها ترانه است که از جانش برآمده و بر جان مردمی که عاشقانه دوستشان داشت، نشسته است. تا همیشه دلمان برایش تنگ می‌شود. خوشحالیم تا شعر هست و عشق مردم ایران زمین به شعر هست، زنده است و به غزل فکر می‌کند. امیدوارم آنچه از او باقی می‌ماند خوبی و نیکویی باشد. در وجودش بدی رنگی نداشت. به هر دلیل کسی به صورت سهوی از او رنجیده، بر او و بر ما ببخشاید و افتخاری است فرزند محمدعلی بودن، از او آموختن و عاشقانه با او زیستن. در خاتمه از جانب مادر، برادران و خواهرانم از همه کسانی که زحمت کشیدند و با علاقه و خالصانه در کنار پدرم بودند، سپاسگزارم.

در بخش پایانی مراسم قطعه «بهار، بهار چه اسم آشنایی» توسط گروه کُر اجرا شد.

یاسر احمدوند، سیدعلی موسوی گرمارودی، سهیل محمودی، مصطفی رحماندوست، رضا اسماعیلی، اندیشه فولادوند، صابر قدیمی، شهره سلطانی، سمانه نایینی، علی رمضانی، پرواز همای، مرتضی اسفندقه، ناصر فیض، رضا رفیع، محمود حبیبی کسبی، علیرضا قزوه، حجت‌الاسلام محمدعلی ابطحی، غلامرضا طریقی، سیدمجتبی حسینی، اکبر میرجعفری، محمود سالاری، مهوش وقاری، محمدجواد حق‌شناس، محمد ولیزاده، سعید بیابانکی، منصور ضابطیان، اهورا ایمان و... از حاضران این مراسم بودند.