کد خبر: ۴۲۸۹۶۲۰

تاریخ: ۳۰ خرداد ۱۴۰۴ - ۱۱:۴۶

پیام دریابان شمخانی به رهبر انقلاب؛ زنده‌ام و حاضر برای جانفشانی

دریابان علی شمخانی که در جریان حملات تروریستی بامداد ۲۳ خرداد رژیم صهیونیستی به شدت مجروح شده بود، در پیامی خطاب به رهبر انقلاب و مردم ایران اعلام کرد: زنده‌ام و حاضر برای جانفشانی هستم.

به گزارش ایکنا، دریابان علی شمخانی که در جریان حملات تروریستی بامداد ۲۳ خرداد رژیم صهیونیستی به شدت مجروح شده بود با تلاش پزشکان به شرایط پایدار درمانی رسیده است.

وی در پیامی خطاب به رهبر معظم انقلاب و ملت ایران از آمادگی خود برای ایفای نقش در این شرایط خبر داد.

متن کامل پیام دریابان علی شمخانی خطاب به رهبری و ملت بزرگ ایران به شرح زیر است:

بسم‌الله الرحمن الرحیم

یا عَلِیٌّ مَولَانا، یا حُسَیْنُ شَهیدُنا، یا فاطِمَةُ الزّهرا شَفیعَتَنا

رهبر عزیز، مقتدر و شجاع انقلاب اسلامی حضرت آیت‌الله خامنه‌ای (مدظله‌العالی)

ملت بزرگ، نجیب و جاوید ایران

درود خداوند بر شما که ستون‌های عزت این سرزمین‌اید.

درود بر ایران پرافتخار و حماسه ساز، که نسل به نسل، دلیرانش را به میدان فرستاد و نامش را با شجاعت و پایمردی مردان و زنانش شهره تاریخ کرد.

امروز، در حالی که نفس‌هایم هنوز به زخم‌های تن بسته و قلم در دستم از ضعف می‌لرزد، باسوگند به خون شهیدان این خاک مقدس، آن‌قدر در رگ‌هایم عزم و غیرت جاری است که سکوت را خیانت به شهیدان می‌دانم. پس به یاری خدا، نخستین کلامم را فریاد می‌زنم:

«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

با دلی پر خون یاد آن سرو قامتان نجیب و صبوری که در سال‌های دفاع مقدس، در تاریکی سنگر‌ها با هم زمزمه می‌کردیم «یا پیروزی، یا شهادت» را گرامی می‌دارم.

امروز آنها جامه سرخ شهادت پوشیدند، ومن باز هم از قافله جا ماندم. بازهم سومین مدال افتخار سهم خانواده ما نشد و دو برادر شهیدم همچنان از بلندای عرش بر حسرت من اشک ریختند؛ و اینک من مانده‌ام، با تنی زخمی و دلی لبریز از درد و اشتیاق.

اما اگر تقدیر آن است که بمانم، پس می‌مانم؛ تا همچنان دلیل دشمنی خصم باشم؛ که او چرائیش را خوب می‌داند و من هم! می‌مانم و همچنان فریادگر حماسه خواهم بود.

من زنده‌ام! و این تنِ زخم‌خورده، به لطف حضرت حق، همچنان سپر بلای این ملت خواهد بود. دل من، همان دلِ «لبیک‌گو»‌ی دیروز است، و امروز هم می‌تپد برای دین، برای میهن، برای مردم.

حاضرم! نه یک‌بار، که صدبار فدایی این خاک و مردم بی مانندش باشم.

حاضرم خاکریزِ دفاع از وطن و شرافت را با غیرت و اراده یک عرب از دیار خوزستان سربلند با همین پیکر زخم خورده پر کنم.

آماده‌ام در طوفان موشک‌های دشمن صهیونی، فریاد «یازهرا (س)» سر دهم و نام ایران را، چون پرچم در بلندای تاریخ افراشته نگاه دارم.

مردم شریف و عزیز ایران! این چند خط را نوشتم که بگویم شما تنها نیستید.

در هر خانه‌ای که چراغ غیرت روشن است، در دل هر مادری که داغ دیده، و در چشمان هر جوانی که به آینده می‌نگرد، ایران با نور الهی ایستاده است.

ما ملت امید و غیرت‌ایم. داغ می‌بینیم، اما خم نمی‌شویم. خون می‌دهیم، اما هویت نمی‌دهیم. فرماندهان شهید، دانشمندان سرافراز، مردان میدان و محراب، هرگز غایب نیستند و، چون خون در رگ‌های این ملت جریان دارند اکنون پرچم مقدسشان، به دست ما افتاده تا بر زمین نماند.

رهبر عزیز و شجاع انقلاب مطمئن باشند؛ فرزندان‌شان هنوز در میدان‌اند. نه فقط با سلاح، بلکه با ایمان و امید؛ و دشمن بداند: جنگیدن با ایران، بازی با آتشی‌ست که جز خاکستر برای او نخواهد داشت.

وعدۀ خدا حق است: «فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآخِرَةِ... وَ لِیَدْخُلُوا الْمَسْجِدَ...» (اسراء:۷) و آن روز نزدیک است…

روز روشن پیروزی.

که نام ایران، در بلندای تاریخ، چون همیشه خواهد درخشید

و لبخند شهیدان، آینه‌دار فردای ما خواهد بود.

سرباز کوچک ملت بزرگ ایران

علی شمخانی