کد خبر: ۴۲۹۱۶۳۵

تاریخ: ۰۸ تير ۱۴۰۴ - ۲۰:۳۵

آیت‌الله شیخ محمد یعقوبی بیان کرد:

مسئولیت خطبا، شعرا و مداحان درخصوص پیام جهانی امام حسین(ع)

آیت‌الله یعقوبی با بیان اینکه مسئولیت بزرگی بر دوش خطبا، شعرا و مداحانی است که در ایام محرم و اربعین مخاطبان مؤمن دارند، گفت: امام حسین (ع) برای رقابت در قدرت، دشمنی شخصی با یزید، یا برای جلب توجه و شهرت، قیام نکرد؛ بلکه برای احیای حق، برپایی عدالت و حمایت از مستضعفان و محرومان به پاخاست. چرا که یزید قانون اساسی امت، یعنی قرآن و سنت نبوی را تعطیل کرده بود.

به گزارش ایکنا، آیت‌الله شیخ محمد یعقوبی، از مراجع برجسته عراق در سخنانی به موضوع پیام جهانی امام حسین(ع) و مسئولیت رساندن آن پرداخت.

وی در این سخنان تصریح کرد :امام حسین (ع) چراغ هدایت است؛ نوری که رهپویان کمال را به اندازه شأن و ظرفیتشان تا بالاترین درجات قرب الهی راهنمایی می‌کند. او کشتی نجاتی است که غرق‌شدگان در دریای گناه، معصیت، نادانی و گم‌گشتگی را به ساحل ایمان و امنیت بازمی‌گرداند و آنان را وارد زندگی نوینی آکنده از امید و سعادت می‌سازد. چنان‌که در زیارت اربعین از امام صادق (ع) آمده است: «وَبَذَلَ مُهْجَتَهُ فِيكَ؛ لِيَسْتَنْقِذَ عِبادَكَ مِنَ الجَهالَةِ، وَحَيْرَةِ الضَّلالَة؛ جان خود را در راه تو فدا کرد تا بندگانت را از جهل و سرگردانی نجات دهد».

امام حسین (ع) برای رقابت در قدرت، دشمنی شخصی با یزید، یا برای جلب توجه و شهرت، قیام نکرد؛ بلکه برای احیای حق، برپایی عدالت، و حمایت از مستضعفان و محرومان به پا خاست. چرا که یزید قانون اساسی امت، یعنی قرآن و سنت نبوی را تعطیل کرده بود، ثروت‌های امت را در راه شهوات خود هدر می‌داد، مقدسات را به بازی می‌گرفت، علما و شایستگان را کنار زده و افراد بی‌ارزش را بر مردم مسلط کرده و به جنایت های بسیاری دست زده بود.

امام حسین (ع) در بیان اهداف نهضتش فرمود: «أني لم أخرج أشرا ولا بطرا ولا مفسدا ولا ظالما وإنما خرجت لطلب الاصلاح في أمة جدي صلى الله عليه وآله أريد أن آمر بالمعروف وأنهى عن المنكر، وأسير بسيرة جدي وأبي علي بن أبي طالب عليه السلام فمن قبلني بقبول الحق فالله أولى بالحق، ومن رد علي هذا أصبر حتى يقضي الله بيني وبين القوم بالحق وهو خير الحاكمين...» (خروج و قيام من از روى سركشى و خوشگذرانى و فساد و ظلم نيست، تنها براى اصلاح امت جدم(ص) قيام کردم و می‌خواهم به معروف امر کنم و از منكر بازدارم و به سيره جدم(ص) و پدرم على بن ابيطالب عمل کنم. پس هر كس مرا به درستی قبول كند خدا به (پاداش) درستی سزاوارتر است و هرکه اين (قيام) را رد كند، صبر مى‌كنم تا خداوند بين من و اين گروه قضاوت كند که او بهترين حاکمان است...) و در جای دیگر فرمود: «...ألا إن هؤلاء القوم قد لزموا طاعة الشيطان، وتولوا عن طاعة الرحمن، وأظهروا الفساد وعطّلوا الحدود، واستأثروا بالفيء...» آگاه باشید! این گروه، فرمان‌برداری از شیطان را برگزیده‌اند و از اطاعت خداوند رحمان روی‌گردان شده‌اند. فساد را آشکار کردند، حدود الهی را تعطیل نمودند و اموال عمومی (فیء) را به خود اختصاص دادند. یعنی حقوق مردم را از ایشان دریغ کردند و آن را برای خود اندوختند و نیز فرمود: «ألا ترون أن الحق لا يُعمل به، وأن الباطل لا يُتناهى عنه؟ فليرغب المؤمن في لقاء الله محقاً. فإني لا أرى الموت إلا سعادة، ولا الحياة مع الظالمين إلا برماً» آیا نمی‌بینید که به حق عمل نمی‌شود و از باطل جلوگیری نمی‌شود؟ پس مؤمن باید در چنین شرایطی مشتاق دیدار پروردگارش باشد؛ که من مرگ را جز سعادت نمی‌بینم و زندگی با ستمگران را چیزی جز رنج نمی‌دانم.

در برابر این حکومت ستمگر، امت اسلامی یا از ترس قتل و زندان و قطع معیشت، یا از طمع در بهره‌ای ناچیز از دنیا که یزید و یارانش وعده می‌دادند، تسلیم شدند. امام حسین (ع) با خون پاک خود، اهل بیت و یاران اندکش، وجدان امت را بیدار ساخت و آنان را به رشد رساند و راه صحیح که باید از آن پیروی کنند را به آنان نشان داد؛ و توانست راه هدایت و صلاح را از خط انحراف و گمراهی را از هم جدا کنند، راهی که امویان باطل و حق را درون آن در هم آمیخته بودند، تا جایی که حتی یزید و پدرش را «امیرالمؤمنین» می‌نامیدند.

امام حسین (ع) با قیام خود، حجت کامل و محکم را بر امت تمام کرد؛ زیرا او سبط رسول خدا (ص)، ریحانه‌ او، پاره‌ تنش، و سید جوانان اهل بهشت بود. در سوره انفال آمده است: «لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَيَحْيَى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ (انفال: 42) تا آنان که هلاک می‌شوند، از روی بینش باشد، و آنان که زندگی می‌یابند، نیز بر پایه بصیرت باشد».

وقتی امام حسین (ع) در روز عاشورا فریاد می‌زد: «هل من ناصرٍ ينصرنا؟» این ندا تنها برای حاضرین در میدان کربلا نبود؛ بلکه خطابی جاودانه به همه نسل‌ها تا روز قیامت است، برای یاری‌رساندن به اهداف بلند او. پس هر نسلی این فرصت را دارد که صادقانه بگوید: «یا لیتنا کنا معکم» و با عمل خود به یاری آن حضرت بشتابد؛ نه صرفاً آن را به عنوان آرزویی بی‌پایه و خالی بیان کند.

از این منظر، مسئولیت بزرگی بر دوش خطبا، شعرا و مداحانی است که در ایام محرم و اربعین مخاطبان مؤمن دارند؛ مخاطبانی که برای آشنایی با عظمت شخصیت امام حسین (ع)، ویژگی‌های اخلاقی او، مقام بلندش، عظمت نهضت مبارکش و اهداف آسمانی‌اش که کل جامعه بشری به دنبال دستیابی به آن است، گرد هم می‌آیند.

بر این اساس، باید این عزیزان در اندازه مسئولیت خود ظاهر شوند و اصول و ارزش‌های قیام امام حسین (ع) را به روشنی برای مردم تبیین کنند؛ از جمله اخلاص برای خدا، رهایی از بند شهوات و سلطه مستکبران، دستیابی به آزادی حقیقی، تحقق عدالت اجتماعی و مساوات بین جامعه بشری، و اخلاق نیکو در گفتار و کردار. چنان‌که خداوند متعال فرموده است:«إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ» (نحل: 90)

سخنرانان و مداحان باید زبان و مفاهیم خود را متناسب با فرهنگ و سطح فکری مردم و به زبان‌هایی که برای مخاطبان قابل فهم باشد، ارائه کنند؛ زیرا پیام امام حسین (ع) پیام جهانی است و باید به گوش همه جهانیان برسد. باید بدانند که استفاده از منبر حسینی برای اغراض شخصی، تعصبات حزبی، تحریک اختلافات و احساسات منفی، خیانت به خدا، رسول او، امیرالمؤمنین (ع) و امام حسین (ع) است و ظلمی است به مؤمنانی که گرد آمده‌اند تا کلمه‌ای بشنوند که آن‌ها را به حق و هدایت رهنمون سازد و از گمراهی و تاریکی دور کند؛ پس بر همگان است که مراقب باشند.

امیدوارم خدای متعال با لطف و تأیید خود، این عزیزان و همه خادمان اهل بیت (ع) و برگزارکنندگان شعائر حسینی را یاری فرماید، و همه ما را در زمره شفاعت امام حسین (ع)، و جدّ و پدر و مادر و برادرش (ع) قرار دهد که او صاحب نعمت‌هاست.