کد خبر: ۴۲۹۹۱۵۷

تاریخ: ۲۱ مرداد ۱۴۰۴ - ۰۱:۰۰

یادداشت

نگاهی نو به پدرانگی در «زیبا صدایم کن»

فیلم «زیبا صدایم کن» به کارگردانی رسول صدرعاملی با نگاهی عمیق و متفاوت به جایگاه پدر، توانست تصویری تازه و واقعی از این نقش پرمسئولیت ارائه دهد و با تمرکز بر پیوند عمیق و پیچیده پدر و دختر، مخاطب را به سفری احساسی و در عین حال آموزنده می‌برد که از دل زندگی واقعی و ارزش‌های دینی برمی‌خیزد و تا مدت‌ها در ذهن و دل تماشاگر می‌ماند.

فیلم سینمایی «زیبا صدایم کن» جدیدترین ساخته رسول صدرعاملی، پس از مدتی که این کارگردان مطرح در چند اثر اخیر خود نتوانست آن‌گونه که انتظار می‌رفت بدرخشد، بار دیگر به شکلی قدرتمند و اثرگذار به عرصه سینما بازگشته است. این فیلم ملودرام اجتماعی و احساسی که در چهل‌وسومین جشنواره فیلم فجر سیمرغ بلورین بهترین فیلم را به دست آورد، نشان‌دهنده بازگشتی موفق و تأمل‌برانگیز برای صدرعاملی است که توانسته مخاطب را با قصه‌ای انسانی و در عین حال شاعرانه همراه کند.

یکی از بارزترین ویژگی‌های «زیبا صدایم کن» نگاه عمیق و متفاوت آن به مقام پدر است. در سینمای ایران، اگرچه آثاری با موضوع پدر وجود داشته، اما کمتر فیلمی توانسته است این نقش حساس را به دور از کلیشه‌های معمول و سطحی‌نگرانه به تصویر بکشد. در این اثر، مقام پدر از زاویه‌ای انسانی، لطیف و احساسی نمایش داده می‌شود؛ پدری که نه به عنوان یک قهرمان غیرقابل دسترس، بلکه به عنوان انسانی آسیب‌پذیر و در عین حال پرمحبت شناخته می‌شود. این نگاه متفاوت فیلم، ارزش والای پدر را در دل مخاطب جا می‌کند و باعث می‌شود که داستان فراتر از یک روایت ساده، به یک آموزه انسانی و اخلاقی تبدیل شود.

داستان فیلم پیرامون خسروی است؛ پدری که به دلیل مشکلات روحی در آسایشگاه روانی بستری شده است و قصد دارد در شانزدهمین سالروز تولد دخترش «زیبا» روزی ویژه را با او سپری کند. این بستر ساده اما پراحساس، فضای مناسبی برای شکل‌گیری درامی عمیق و پرتنش ایجاد کرده که مخاطب را از ابتدا تا پایان همراه خود نگه می‌دارد. روایت صمیمانه و انسانی فیلم، بدون هیاهو و اغراق، پیام‌های مهمی را درباره عشق، بخشش و پیوندهای خانوادگی به تصویر می‌کشد.

فیلمنامه «زیبا صدایم کن» که به قلم آرش صادق‌بیگی، میلاد صدرعاملی و محمدرضا صدرعاملی نوشته شده، اقتباسی هوشمندانه از رمان تحسین شده فرهاد حسن‌زاده است. این متن داستانی دارای ساختار منسجم و ضرب‌آهنگ مناسبی است که توانسته تعادل خوبی بین هیجان و احساس برقرار کند. گره‌های داستانی در جای خود قرار گرفته‌اند و باعث می‌شوند مخاطب با هر لحظه از فیلم، بیشتر جذب روایت شود و همراه با شخصیت‌ها، به احساسات عمیق آنان پی ببرد.

رسول صدرعاملی بار دیگر توانایی خود را در خلق آثاری با رویکرد واقع‌گرایانه و در عین حال شاعرانه به نمایش گذاشته است. انتخاب نماها و ریتم تصویری فیلم کاملاً همگام با فضای داستانی بوده و به شکلی ماهرانه بر بار احساسی اثر افزوده است. هر چند در بعضی صحنه‌ها شاهد اغراق‌های احساسی هستیم، اما این نکته به کلیت اثر آسیب نزده و نمی‌توان آن را از نقاط قوت فیلم کم‌اهمیت دانست. در مجموع «زیبا صدایم کن» یکی از بهترین آثار رسول صدرعاملی در کارنامه هنری‌اش محسوب می‌شود.

{$sepehr_media_3978353_400_300}

بازیگران «زیبا صدایم کن» از جمله امین حیایی در نقش خسرو، به شکلی درخشان و فراتر از انتظار ظاهر شده‌اند. حضور حیایی که در سال‌های اخیر بیشتر در آثار طنز دیده شده بود، این بار فرصت یافت تا توانمندی‌های جدی و احساسی خود را به خوبی نشان دهد. اجرای او به حدی تأثیرگذار بود که بسیاری معتقد بودند جایزه سیمرغ بهترین بازیگر به درستی باید به او تعلق می‌گرفت. همچنین بازی متفاوت هانیه غفوریان که به شکلی تازه و قابل توجه در فیلم حاضر شده است، بر جذابیت‌های بازیگری اثر افزوده است.

از نظر تصویربرداری، فیلم به لطف نورپردازی طبیعی و خلق قاب‌های زیبا، فضایی گرم و ملموس را به تصویر کشیده است. این ویژگی به همراه طراحی صحنه ساده ولی تاثیرگذار، حس نزدیکی و واقعی بودن موقعیت‌ها را برای بیننده ایجاد کرده است. موسیقی فیلم نیز به عنوان بازویی قدرتمند، فضای احساسی را تقویت کرده و نقش مهمی در جاگذاری لحظات حساس فیلم داشته است. این هماهنگی میان موسیقی و تصویر، فیلم را به تجربه‌ای به یادماندنی تبدیل کرده است.

فیلم «زیبا صدایم کن» بیش از هر چیز یک اثر انسانی است که در لایه‌های ظاهری ساده‌اش، مفاهیمی عمیق درباره زندگی، امید و رابطه‌های خانوادگی دارد. این اثر نه تنها یک روایت ملودرام بلکه یک درس زندگی است که می‌تواند هر مخاطبی را به تفکر وادارد و در دل او جای گیرد. این فیلم، با پیام‌های خود، تاکید بر همدلی و توجه به رنج‌های دیگران، حس نوع‌دوستی را در دل مخاطب تقویت می‌کند.

علاوه بر نگاه انسانی فیلم، آموزه‌های دینی «زیبا صدایم کن» نیز از نکات برجسته آن به شمار می‌رود. ارزش‌هایی چون صبر، مهرورزی، گذشت و بخشش در این اثر به شیوه‌ای زیبا و متین نمایش داده شده است که تاثیر عمیقی بر دل و جان مخاطب می‌گذارد. این ویژگی باعث می‌شود فیلم نه تنها یک محصول سینمایی، بلکه یک منبع غنی معنوی و اخلاقی برای تماشاگران خود باشد.

یکی از دلایل موفقیت «زیبا صدایم کن» بهره‌گیری از داستانی اقتباسی از رمانی معتبر است که به خوبی توانسته فضای داستانی و حس‌های انسانی را در قالب فیلم زنده کند. این اقتباس با حفظ روح اثر اصلی، توانسته زبان سینما را به خوبی به خدمت روایت بگیرد و داستان را به شکلی زنده و تأثیرگذار بازگو کند. همکاری فیلمنامه‌نویسان با تجربه در نگارش این متن، سبب شده تا فیلم از نظر محتوایی و ساختاری قوی و مستحکم باشد.

فیلم «زیبا صدایم کن» در کنار روایت دغدغه‌های انسانی، مسئله سلامت روان را نیز به شکلی هوشمندانه و بی‌هیاهو مورد توجه قرار داده است. پرداخت به شخصیت خسرو و شرایط دشوار او، در عین حفظ حرمت و احترام به بیماران روانی، فرصتی فراهم کرده تا نگاه جامعه نسبت به این موضوع حساس بازنگری شود و همدلی بیشتری نسبت به افراد دچار اختلالات روانی ایجاد گردد. این رویکرد اجتماعی و انسانی فیلم، از دیگر وجوه ممتاز آن محسوب می‌شود.

با وجود فضای احساسی فیلم، فیلم «زیبا صدایم کن» توانسته تعادل خوبی بین احساسات و واقعیت‌های زندگی برقرار کند. این تعادل باعث شده است که فیلم به جای آنکه صرفاً بر احساسات تماشاگر بازی کند، پیام‌های ماندگار و قابل تأملی را منتقل کند. این خصوصیت، فیلم را از بسیاری ملودرام‌های سطحی متمایز می‌کند و به آن ارزشی افزون می‌بخشد.

در نهایت، «زیبا صدایم کن» را باید یکی از آثار ماندگار سینمای ایران در سال‌های اخیر دانست که با داستانی ساده اما تأثیرگذار، نگاه تازه و انسانی به مفاهیم بنیادین زندگی و خانواده ارائه کرده است. این فیلم نمونه‌ای موفق از سینمایی است که هم به دل مخاطب می‌نشیند و هم آموزه‌های عمیق اخلاقی و دینی را به بهترین شکل به تصویر می‌کشد. تماشای آن برای هر علاقه‌مند به سینمای معناگرا و احساسی توصیه می‌شود.

در مجموع، فیلم «زیبا صدایم کن» با کارگردانی هنرمندانه، فیلمنامه محکم، بازی‌های تأثیرگذار و نگاه ویژه به مقام پدر و مسائل انسانی، اثری است که می‌تواند جایگاه ویژه‌ای در سینمای ایران به خود اختصاص دهد. این فیلم یک یادآوری مهم است که سینما می‌تواند نه فقط سرگرم‌کننده، بلکه آموزنده و الهام‌بخش باشد و به دل و جان مخاطب نفوذ کند.

به قلم داوود کنشلو