کد خبر: ۴۳۰۴۹۰۰

تاریخ: ۲۳ شهريور ۱۴۰۴ - ۱۱:۳۵

امیرحسین اللهیاری در گفت‌وگو با ایکنا/1

فیلم | نظرگاه ابن عربی درباره «وحی و نبوت»

مترجم کتاب «الاسرا الی المقام الاسری؛ نامه سر یانیه» می‌گوید: ابن عربی در مقوله وحی، هرگز چیزی ورای شریعت نگفته است و این فضیلت را مختص انبیاء(ع) می‌داند و معتقد است، آدمی هر آنقدر هم که در ولایت عرفانی به درجات والا نائل شود باز به او وحی نمی‌شود و میان شهود عرفانی و وحی، تمایز آشکار قائل است.

امیرحسین اللهیاری، محقق و مترجم آثار عرفانی در گفت‌وگو با ایکنا و در پاسخ به این پرسش که «وحی و نبوت» و کیفیت و جایگاه آن از نظر ابن عربی چه مرتبه‌ای دارد، گفت: یک انسان مسلمان دیدگاه خود درباره نبوت را زمانی که شهادتین را بر زبان آورده، بیان داشته است اما در رابطه با نظر ابن عربی باید گفت؛ او برای «نبی» و «رسول» دو جایگاه متفاوت قائل می‌شود، نبی را کسی می‌داند که وحی بر او جاری و مبعوث شده اما هنوز فرمان ابلاغ امر، به او داده نشده است و هرگاه فرمان ابلاغ رسالت و به ورطه عمل آوردن نبوت صادر شود آن نبی، رسول خواهد شد.

{$sepehr_media_4014288_400_300}

ابن عربی، پس از بیان این مسائل، به بحث ولایت می‌پردازد که پیش از او کسی به این اندازه به این مقوله با تفصیل و جزئیات نپرداخته است. در این موضع باید گفت؛ در نظر او هر نبی، ولی‌ است اما هر ولی، نبی نیست و اینکه برخی گفته‌اند که او، خود را پیامبر دانسته کاملا نادرست است او هیچ‌‎گاه ادعای نبوت نداشته و حتی آن‌گونه که برخی دیگر می‌گویند هرگز خود را هم‌عرض با پیامبر(ص) قلمداد نکرده است.

در مقوله وحی، او هرگز چیزی ورای شریعت نگفته است و این فضیلت را مختص انبیاء(ع) می‌داند و معتقد است، آدمی هر آنقدر هم که در ولایت عرفانی به درجات والا نائل شود باز به او وحی نمی‌شود و میان شهود عرفانی و وحی، تمایز آشکار قائل است.