کد خبر: ۴۳۳۰۱۵۴

تاریخ: ۰۵ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۱:۱۰

فیلم | نیایش هفتم صحیفه سجادیه

دعای هفتم صحیفه سجادیه، نجوايی آرام در دل طوفان‌های زندگی است؛ جایی که امام سجاد(ع) ترس‌ها را به خدا می‌سپارد و امید را دوباره زنده می‌کند. این دعا یادمان می‌آورد که در سخت‌ترین لحظه‌ها، پناهی امن‌تر از خدا نیست. به مناسبت سالروز ولادت سیدالساجدین امام زین‌العابدین(ع) نوای این دعای مجرب را با صدای علی فانی می‌شنوید.

{$sepehr_media_4164461_400_300}

نیایش هفتم صحیفه سجادیه

یَا مَنْ تُحَلُّ بِهِ عُقَدُ الْمَکَارِهِ، وَ یَا مَنْ یُفْثَأُ [یَفْثَأُ]بِهِ حَدُّ الشَّدَائِدِ، وَ یَا مَنْ یُلْتَمَسُ مِنْهُ الَْمخْرَجُ إِلَى رَوْحِ الْفَرَجِ.
اى خداوندى که گره کارهاى فروبسته به تو گشوده مى‌شود و سختی‌ها به تو آسان مى‌گردد. اى خداوندى که از تو خواهند رهایى از تنگنا‌ها را و یافتن آسودگى را.

ذَلَّتْ لِقُدْرَتِکَ الصِّعَابُ، وَ تَسَبَّبَتْ بِلُطْفِکَ الْأَسْبَابُ، وَ جَرَى بِقُدرَتِکَ الْقَضَاءُ، وَ مَضَتْ عَلَى إِرَادَتِکَ الْأَشْیَاءُ.
به قدرت تو دشوارى خوارمایه گردد و به لطف تو اسباب کار‌ها ساخته آید. قضا به قدرت تو جارى است و هر چیز بر وفق اراده تو پدید آمده است.

فَهِیَ بِمَشِیَّتِکَ دُونَ قَوْلِکَ مُؤْتَمِرَةٌ، وَ بِإِرَادَتِکَ دُونَ نَهْیِکَ مُنْزَجِرَةٌ.
به مشیت تو فرمانبر است و به گفتار آمرانه‌اش نیاز نیست به اراده تو بازداشتنى است و به گفتار بازدارنده‌اش نیاز نیست.

أَنْتَ الْمَدْعُوُّ لِلْمُهِمَّاتِ، وَ أَنْتَ الْمَفْزَعُ فِی الْمُلِمَّاتِ، لَا یَنْدَفِعُ مِنْهَا إِلَّا مَا دَفَعْتَ، وَ لَا یَنْکَشِفُ مِنْهَا إِلَّا مَا کَشَفْتَ
تویى آن که در مهمات بخوانند و در سختی‌ها به او پناه جویند. هیچ بلایى از سر ما نرود جز آنکه تواش برانى و هیچ اندوهى از دل ما رخت نبندد مگر آنکه تواش از میان بردارى.

وَ قَدْ نَزَلَ بِی یَا رَبِّ مَا قَدْ تَکَأَّدَنِی ثِقْلُهُ، وَ أَلَمَّ بِی مَا قَدْ بَهَظَنِی حَمْلُهُ.
اى پروردگار من، بر من محنتى رسیده که بار گرانش مرا از پاى در آورده است و به رنجى در افتاده‌ام که بر خود هموار نتوانم کرد.

وَ بِقُدْرَتِکَ أَوْرَدْتَهُ عَلَیَّ وَ بِسُلْطَانِکَ وَجَّهْتَهُ إِلَیَّ.
تو خود به قدرت خویش آن محنت و رنج بر من وارد آورده‌اى و به سوى من روانه داشته‌اى.

فَلَا مُصْدِرَ لِمَا أَوْرَدْتَ، وَ لَا صَارِفَ لِمَا وَجَّهْتَ، وَ لَا فَاتِحَ لِمَا أَغْلَقْتَ، وَ لَا مُغْلِقَ لِمَا فَتَحْتَ، وَ لَا مُیَسِّرَ لِمَا عَسَّرْتَ، وَ لَا نَاصِرَ لِمَنْ خَذَلْتَ.
آنچه را تو وارد آورده‌اى کسی بازگرداندن نتواند و آنچه را تو روانه داشته‌اى کس دفع نتواند و آن در را که تو بسته‌اى کسی گشادن نتواند و آن در را که تو گشاده‌اى کسی بستن نتواند. چون کسى را به رنج افکنى کسی راحتش نرساند و، چون کسى را خوار دارى کسی عزیز نگرداند.

فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ افْتَحْ لِی یَا رَبِّ بَابَ الْفَرَجِ بِطَوْلِکَ، وَ اکْسِرْ عَنِّی سُلْطَانَ الْهَمِّ بِحَوْلِکَ، وَ أَنِلْنِی حُسْنَ النَّظَرِ فِیما شَکَوْتُ، وَ أَذِقْنِی حَلَاوَةَ الصُّنْعِ فِیما سَأَلْتُ، وَ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ رَحْمَةً وَ فَرَجاً هَنِیئاً، وَ اجْعَلْ لِی مِنْ عِنْدِکَ مَخْرَجاً وَحِیّاً.
پس درود بفرست بر محمد و خاندانش. اى پروردگار من، به فضل خویش در آسایش بر من بگشاى و به قدرت خویش سطوت اندوه را بر من بشکن و در آنچه زبان شکایت گشوده‌ام به رحمت نظر کن و مرا حلاوت استجابت در هر چه خواسته‌ام بچشان و از نزد خویش رحمتى و گشایشى خوشگوار بر من ارزانى دار و راه رهایى در پیش پاى من بگشاى.

وَ لَا تَشْغَلْنِی بِالاِهْتَِمامِ عَنْ تَعَاهُدِ فُرُوضِکَ، وَ اسْتِعْمَالِ سُنَّتِکَ.
چنان مکن که به سبب اندوه از انجام دادن فرایض و مستحبات تو بازمانم.

فَقَدْ ضِقْتُ لِمَا نَزَلَ بِی یَا رَبِّ ذَرْعاً، وَ امْتَلَأْتُ بِحَمْلِ مَا حَدَثَ عَلَیَّ هَمّاً، وَ أَنْتَ الْقَادِرُ عَلَى کَشْفِ مَا مُنِیتُ بِهِ، وَ دَفْعِ مَا وَقَعْتُ فِیهِ، فَافْعَلْ بِی ذَلِکَ وَ إِنْ لَمْ أَسْتَوْجِبْهُ مِنْکَ، یَا ذَا الْعَرْشِ الْعَظِیمِ.
که من اى پروردگار، در برابر این محنت که بر من وارد آمده بى‌طاقتم و پیمانه شکیباییم از آن اندوه که نصیب من گردیده اینک لبریز است. تنها تویى که توانى آن اندوه را از میان بردارى و آن بلا را که بدان گرفتار آمده‌ام دفع کنى. پس مرا از بند بلا وارهان اگر چه شایسته آن نباشم.

یا ذاالعرش العظیم.