کد خبر: ۴۳۳۰۵۸۷

تاریخ: ۰۷ بهمن ۱۴۰۴ - ۰۹:۴۲

مرضیه هاشمی در گفت‌وگو با ایکنا:

جهان پس از بیداری، تشنه حقانیت و حقیقت ایران است + صوت

دبیر شانزدهمین دوره جشنواره بین‌المللی «فیلم عمار» با تأکید بر آنکه بعد از حمله رژیم صهیونیستی در «جنگ 12 روزه» به ایران؛ امروز بسیاری از مردمان جهان بر آن هستند تا بدانند ایران چیست و کجاست؟ تصریح کرد: این وظیفه همه ما از شهروند تا هنرمند در همان فضای بین‌المللی است که دست آنها را از این اطلاعات درباره حقیقت و حقانیت این کشور پر کنیم.

جشنواره مردمی «فیلم عمار» از سال 1389 که گام نخستین خود را در مسیر اجرایی برداشت، تا امسال و همزمان با بهمن 1404؛ شانزده سال با جریان «هنر متعهد، سینمای انقلاب، سینمای دفاع مقدس و سینمای مقاومت، در بعد ملی و بین‌المللی تجربه برگزاری دارد.

جشنواره فیلم عمار مردمی‌ترین رخداد هنری و سینمایی کشورمان به شمار می‌رود؛ چراکه صفر تا صد برگزاری آن توسط خود مردم اجرا و مدیریت می شود. این جشنواره برای ارائه آثار خود الزامی به محیط تعریف شده‌ای چون سالن سینما ندارد. مساجد، هیئت‌ها، تکایا، مدارس و حتی خانه‌های مردم تا خرابه‌ها و ویرانه‌های عراق و سوریه بعد از حمله گروهک تروریستی و تکفیری داعش؛ لبنان و نواحی اشغالی فلسطین در طی این 16 سال عمر جشنواره «فیلم عمار»، همسو با مفهوم مقاومت به عنوان یکی از مضامین بنیادی این رخداد در بُعد بین‌المللی، هم پذیرای آثار هنرمندان جهانی و هم میزبان و ارائه این آثار برای مخاطبان داخلی بودند.

سال 1404 برای کشورمان چه در سایه «جنگ 12 روزه» رژیم صهیونی و چه التهابات اجتماعی دی‌ماه؛ سالی سخت، عجیب و در نوع خود غرورآفرین در پس اتحاد ملی؛ همدلی مردم و در نهایت شکست دشمن صهیونی-آمریکایی به شمار می‌رفت. از همین روی، قرار گرفتن سکان برگزاری جشنواره شانزدهم فیلم مردمی «عمار» در دستان «ملانی ایوت فرانکلین» (مرضیه هاشمی) که بیش از دو دهه در قالب مجری و کارشناس رسانه ملی در شبکه‌های بین‌المللی فعالیت می‌کند تعبیر دیگری داشت. هنرمند آمریکایی و حالا باغرور و افتخار ایرانی که بعد از ازدواج با همسر ایرانی‌اش به دین اسلام گروید و با وجود همه مصائبی که طی این دو دهه از سوی کشورهای اروپایی و وطن مادری‌اش (آمریکا) تحمل کرده؛ پای آنچه که به آن ایمان و اعتقاد داشته، یعنی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و گفتمان فرهنگی آن ایستاده است.

در همین راستا و در قالب برگزاری گام شانزدهم جشنواره «فیلم عمار» که از دوم تا نهم بهمن ماه در تهران برگزار می‌شود و در ادامه از نهم بهمن تا یک سال پیش‌رو که آثار این جشنواره برای اکران بین‌المللی به شکل رایگان در تارنمای «عماریار» قرار می گیرد تا هر مخاطبی در هر کجای جهان که بنای روایت حقانیت و بازتاب صدای عدالت در حوزه دفاع از مظلوم و ایستادن در برابر ظالم به عنوان گفتمان اصلی نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران و تمامی مردمان حق‌طلب و آزادی‌خواه جهان را به روایت هنر می‌خواهد به تصویر و ترسیم بنشیند، پای آثار این جشنواره بنشیند.

گفت‌وگو با خانم «مرضیه (ملانی ایوت) هاشمی (فرانکلین)» با وجود تسلطش به زبان فارسی اما لهجه شیرین و ادای روایت جمله‌ها که در قالب دستور انگلیسی در ذهن او شکل می گیرد نیز از یک سو برای من خبرنگار ایرانی باعث افتخار است و از سوی دیگر، صداقت؛ روایت و حقانیت کلام او را بیش از پیش به مخاطب منتقل می‌کند.

ذکر این نکته الزامی است که در تنظیم این گفت‌وگو نیز تلاش شده تا کمتر در ادبیات روایی «ملانی ایوت فرانکلین» (مرضیه هاشمی)؛ دبیر شانزدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم مردمی «عمار» دست برده شود و برای همراهی هرچه بیشتر مخاطب، بسته‌های صوتی تمامی فصل‌های گفت‌وگویی خانم هاشمی در این روایت مکتوب شده به مخاطبان ارائه می شود.

گفت‌وگو با مرضیه هاشمی(ملانی ایوت فرانکلین) دبیر شانزدهمین جشنواره بین‌المللی «فیلم عمار» بر مدار این جشنواره و فراتر از آن؛ نگاه و درخواست یک آمریکایی-ایرانی مسلمان شده در قامت تعریفی که از ایران، محور مقاومت، اتحاد ایرانیان و انتظاری که از مسئولان برای همراهی با جوانان آینده‌ساز این سرزمین دارد در ادامه از خاطرتان می‌گذرد.

{$sepehr_media_4166417_400_300}

ایکنا - نه تنها امروز که بهانه گام شانزدهم جشنواره مردمی «فیلم عمار» به گفت‌وگو با شما نشستم، بلکه از گام‌های نخست این رخداد، افتخار همراهی‌اش را داشته‌ام. با زنده‌نام نادر طالب‌زاده، بنیانگذار این رویداد، گفت‌وگوهای متعددی داشته‌ام و با صراحت و دقت می‌گویم که مردمی‌ترین جشنواره‌های هنری ما در حوزه سینما، به جشنواره مردمی «فیلم عمار» با گستره بین‌المللی بازمی‌گردد. امسال نیز جشنواره، افتتاحیه بسیار متفاوتی داشت. گام امسال، پس از التهابات اجتماعی دی‌ماه، در «مسجد ابوذر» و بر بلندای همان ویرانه‌هایی که حاصل عداوت حاسدان و عاندان این خاک و گروه‌های مزدور بود ـ که نگاه و جایگاه مقدسی چون مسجد را نیز برنمی‌تابیدند ـ برداشته شد. «مسجد ابوذر» که البته پیش از این نیز شاهد حوادث تلخی مانند ترور خاصه برای مقام معظم رهبری بود که خوشبختانه ناکام ماند. برای آغاز گفت‌وگو، از گام شانزدهم «فیلم عمار» چشم‌انداز، اهداف، جایگاه و ساحت مضمونی و محتوایی این دوره بگویید.

واقعاً فکر می‌کنم این جشنواره، مردمی‌ترین جشنواره‌ای است که در عرصه هنر در کشور داریم و هم جوانان و هم افراد سالخورده، در این جشنواره شرکت می‌کنند. در این دوره از جشنواره بخشی مخصوص نوجوانان نیز داریم که نگاه و تمرکز ویژه‌ای به این بخش داریم.

در این بخش، نوجوانان با تلفن همراه خود یا هر دوربین ساده‌ای، می‌توانند تصویرهای خود را ثبت کنند و با احساس مسئولیتی که نسبت به دغدغه‌ها و جامعه خود دارند، در این بخش از جشنواره «فیلم عمار» شرکت کنند. حضور و هنر نوجوان‌ها برای ما ارزشمند است؛ چراکه اعتقاد داریم آنها با همین دغدغه می‌توانند پیغام اصلی‌ خود را در حوزه‌های مختلف اعم از مسائل اجتماعی، سیاسی یا هر چیز دیگری را که می‌خواهد بیان و منتقل کنند. «الحمدلله الحمدلله» بسیاری از جوانان در این بخش شرکت کرده‌اند.

امیدوارم که شانزدهمین جشنواره بین‌المللی «عمار»، بسیار خوب و مؤثر باشد و مردم نه فقط در ایران، بلکه در سراسر جهان بتوانند از این فیلم‌ها که برای حضور در این جشنواره دریافت شده‌اند، بهره ببرند.

ایکنا - در کنار تمام فجایع دو سال اخیر در نوار غزه؛ نکته تلخ‌تر سکوت جهانیان مدعی دموکراسی و حقوق بشر است. این درست همان بزنگاهی است که زبان هنر، رسالت راستینش را در راستای بازنمایی حقیقت آغاز می‌کند. می‌خواهم از این حقیقت وام بگیرم؛ حقیقت دفاع از مظلوم و ایستادن در برابر ظالم. نقش آثار سینمای جشنواره «فیلم عمار» ـ چه در قالب فیلم‌های کوتاه و چه بلند، چه جوانانی که شما به آنها اشاره کردید و چه هنرمندان شناخته شده کشورمان چیست؟ «هنر متعهد» از زاویه دید شما چه معنایی دارد؟ و نقش جشنواره «فیلم عمار» در بازنمایی حقیقت چیست؟

به عنوان کسی که قبلاً مسلمان نبودم و مسلمان شدم؛ درک پیروزی انقلاب اسلامی ایران بسیار برایم مؤثر بود و اکنون در این فضای بین‌المللی، به خصوص پس از این دو سال که باز شما به آن اشاره کردید؛ پس از این نسل‌کشی؛ دنیا شاهد بیدار شدن مردم درباره رژیم صهیونیستی و نیز پی بردن به حقانیت ندای حق‌خواهی و حق‌طلبی جمهوری اسلامی ایران بود.

همانطور که می‌بینیم هنرمندان ایران در شرایط کنونی بسیار تلاش می‌کنند که واقعیت را نشان دهند. البته متأسفانه به خاطر سانسور صدای حقیقت‌خواهی مردم ایران در سراسر دنیا توسط آنهایی که بیان این حقیقت‌ها منافع‌شان را به خطرمی‌اندازد، شاهدیم که رسانه‌ها و ابزار هنر را در دست دارند. باید بگوییم به خاطر همین ابزار سانسور در دست غربی‌ها شاید صدای هنرمندان مؤثر و انقلابی، به ویژه در کشورهای غربی، به گوش مردمان آنها نرسیده است.

البته پس از این نسل‌کشی، مردمان کشورهای غربی و اروپایی نیز بیدار شده‌ و آمادگی همراهی کامل با صدای حق‌طلبی مردم و هنرمندان ایرانی را دارند و «الحمدلله الحمدلله» فیلم‌های مختلفی درباره همین موضوع در جشنواره شانزدهم «فیلم عمار» داریم و مخاطبان داخلی و جهانی این جشنواره می‌تواند از آثار این جشنواره استفاده کنند.

می‌خواهم به همه مردم بگویم که فضای رسانه‌ای در آن طرف توسط حاکمان و دولتمردان غربی و اروپایی بسیار کنترل می‌شود و اینجاست که بخش بین‌المللی «فیلم عمار» می‌تواند این صدای جهانی را به گوش همگان برساند. با افراد مختلف صحبت کردم؛ فیلم‌سازان یا مستندسازانی مثلاً در آمریکا، انگلیس، کانادا و کشورهای مختلف آسیایی که بسیار دوست داشتند در این جشنواره شرکت کنند اما به خاطر فضای حاکم، از ترس نتوانستند یا نخواستند شرکت کنند؛ چون که آنها می‌دانند با شرکت در چنین جشنواره‌هایی و یا گفتن هر چیزی که منافع حاکمان غربی را به خطر بیندازد؛ سرنوشت‌شان ممکن است به زندان ختم شود یا اجازه ادامه تحصیل نداشته باشند و یا حتی نتوانند کار پیدا کنند و بیکار شوند.

دوست دارم همه مردم بدانند که این واقعیت فضایی‌ است که هنرمندان جهان در آن گرفتار شده‌اند. به خاطر همین بخش بین‌الملل «فیلم عمار» اهمیت بالایی پیدا می‌کند. در جشنواره «فیلم عمار» برای آنکه همه مردم جهان بتوانند آثار هنرمندان حاضر در این جشنواره را ببینند؛ تمام فیلم‌ها را آنلاین (برخط) برای همه مردم جهان در اختیار قرار داده‌‌ایم تا مخاطبان ما هم داخل کشور و هم خارج از کشور، پس از اکران فیلم‌ها در جشنواره بتوانند بیننده تمامی آثار حاضر در شانزدهمین جشنواره مردمی «فیلم عمار» بر وب‌سایت (تارنما) «عمار یار» باشند.

{$sepehr_media_4166419_400_300}

ایکنا - کمی به عقب بازگردیم؛ شما در همین گفت‌وگو به صحبت‌های خود با افراد مختلف در کشورهای مختلف اشاره کردید ـ از آمریکا و کانادا تا انگلستان و استرالیا ـ می‌دانیم که جشنواره فیلم عمار امسال میزبان 700 اثر بین‌المللی از 11 کشور جهان است. به دلیل فعالیت حرفه‌ای در عرصه بین‌المللی رسانه، شناخت بسیار خوبی از هنر جهان دارید؛ در قامت یک کارشناس و فعال رسانه می‌خواهم کیفیت آثار و نگاه جهانی درباره بیان حقانیت؛ اینجا منظورم از حقانیت، عدالت مردمانی است که در برابر استعمار و استکبار ایستاده‌اند را از زبان و نگاه شما بپرسم. کیفیت آثار داخلی و بین‌المللی گام شانزدهم «فیلم عمار» چگونه بوده است و به نظر شما چگونه هنر می‌تواند زبانی جهانی برای بیان حقانیت باشد؟

اگر نگاه کیفی به آثار داشته باشم باید بگویم که آثار ارسالی هر سال بهتر می‌شوند. شما به حضور 11 کشور در این جشنواره اشاره کردید. بیشتر این کشورها نیز از آسیا و به ویژه کشورهای محور مقاومت هستند؛ مثل عراق، لبنان، یمن، بحرین، سوریه، پاکستان، افغانستان، عمان، اردن، مراکش و از انگلستان نیز یکی، دو اثر در جشنواره داریم.

اما باز هم تکرار می‌کنم که به خصوص پس از این دو سال نسل‌کشی رژیم اسرائیل و بیداری عمومی که میان مردمان جهان اتفاق افتاده؛ واقعاً دیدگاه‌های مقاومتی و ضد استعماری در جهان تقویت شده و در این مسیر، برنامه‌های فرهنگی؛ فیلم‌های مختلف و هنرمندانه می‌تواند در افزایش این تأثیرگذاری جهانی بسیار مؤثر باشد. همین آثار سینمایی می‌توانند به بیداری هر چه بیشتر مردم مختلف در سراسر دنیا کمک بزرگی برسانند. بسیاری از آثار جشنواره «فیلم عمار» در مسیر تحقق هدف بیدارسازی و آگاهی‌بخشی عمومی و جهانی به واقع می‌توانند بسیار مؤثر باشند.

ایکنا - درباره اینکه سهم زبان هنر به ویژه زبان زیبایی‌شناسانه هنر که بدون ادعا حقیقت را بیان می‌کند، برای رسیدن به آن بیداری جهانی اهمیت بسیار بالایی دارد با شما به شکل کامل موافقم؛ اما در قرن بیست‌ویکم به اعتقاد شما زبان هنرمندان ایرانی باید بر چه محوری استوار باشد؟ از چه مسائلی بگویند که به جز مخاطبان ایرانی، نگاه مخاطبان جهانی نیز به آن هنر متعهد، آن رسالت راستین در مسیر تحقق همان بیداری که به آن اشاره کردید، به سمت ما معطوف شود تا حرف و پیام ما را از بان هنرِ هنرمندان ما دریابند؟ فارغ از اینکه زبان فارسی بلد هستند یا نه، تصویر یک زبان جهانی است و همه معنای آن را درمی‌یابند. از چه محورهایی و از آن مهم‌تر با چه نگاهی باید سخن بگوییم تا مخاطبان جهانی بیش از پیش به سمت نگاه هنر متعهد ایرانی-اسلامی معطوف شوند؟

من فکر می‌کنم اصل مهم، همان تمرکز بر نشان دادن دیدگاه انسانیت است. همه مردمان جهان انسان هستند و همه ما در یک حد هستیم. بالاخره همه می‌خواهند خانواده تشکیل دهند، شغل و امنیت داشته باشند. من فکر می‌کنم همه مردمان جهان دنبال این حداقل‌ها هستند و از این نگاه، تفاوتی میان مردم در هیچ کجای جهان نیست. ما و هنرمندان نیز برای بیان حرف‌ها، دغدغه‌ها و نگاه‌های خود باید از همین منظر وارد شویم. اکنون رسانه‌های جهان 40 یا 50 سال است که درباره ایران سیاه‌نمایی می‌کنند، ایران را تروریست نشان می‌دهند؛ با همین تصاویر بین مرمان جهان با ایرانیان فاصله انداخته‌اند. هنرمندان ما باید از همین مؤلفه‌ها برای بیان حقیقت درباره ایران و ایرانی شروع کنند.

همین که هنرمندان ما نشان دهند که مردم ایران مانند مردم سراسر جهان سرگرم همان وجوه مشترک همه آدم‌ها مثل خانواده، کار، امنیت و زندگی خود هستند؛ قدم اول را برای جلب نظر جهانیان به خودمان و ایران برداشته‌ایم.

بیشتر مردم جهان ضد ظلم هستند؛ اگر ما بعد از این دو سال نسل‌کشی، بعد از اتفاق ونزوئلا و جنگ‌ها، نگاه حقیقت ایران، صلح‌دوستی، فرهنگ و تمدن ایرانی را بازتاب دهیم، نشان دهیم ایرانیان همواره ضد ظلم بودند، با اکثر مخاطبان جهان که موافق این فکر (ضد ظلم بودن) هستند می‌توانیم ارتباط گیریم و حرف خود را به آنها بزنیم. می‌توانیم بگوییم این فشارها علیه کشور ما از کجاست! می‌توانیم حقیقت را به مردم دنیا بگوییم. ظلم واقعی در بین حاکمان غربی است. اکنون ما شاهد هستیم؛ از «رئیس‌جمهور مادورو»، ببینید آنها چه کردند؟ دزدیدند و او را بردند! حالا «گرینلند» را می‌خواهند بگیرند. من فکر می‌کنم که اکثر مردم دنیا در برابر این ظلم‌ها همگی یک دیدگاه دارند.

بالاخره همین فیلم‌ها که ما بخشی از آنها را در جشنواره «عمار» شاهد هستیم از همین حقیقت‌های مشترک انسانی؛ نگاه ضد استعماری و خواستن زندگی آرام توسط همه مردمان جهان سخن می‌گویند. البته این طبیعی است که ما در برابر حرکت‌های ظالمانه، حاضریم و می‌ایستیم. بیان همین دیدگاه‌ها توسط هنرمندان می‌تواند افراد مختلف را به سمت هنر ایران و هنرمندان ایرانی جذب کند؛ چراکه همه در برابر این ظلم‌ها و کشتارها حس ناخوشایندی دارند. فقط کافی است که هنرمندها این واقعیت را نشان دهند؛ نشان دهند که تفاوتی نمی‌کند شما اهل ایران هستید یا اهل ونزوئلا یا اهل کنیا؛ بالاخره همه ما انسانیم و مثل اغلب انسان‌ها، نه سیاستمدارهای غربی و آمریکایی، ضد ظلم هستیم؛ همه خواهان استقلال در کشور خود هستیم. تصویر کردن همین نگاه‌ها می‌تواند همه را به سمت هنر ایرانیان جذب کند.

{$sepehr_media_4166420_400_300}

ایکنا - برای طرح این پرسش می‌خواهم از جایگاه فعالیت حرفه‌ای شما وام بگیرم. به عنوان یک فعال رسانه عرض کردم، بیش از دو دهه است که شما با رسانه همراه هستید. امروز حسب فرمایش مقام معظم رهبری، دیدگاه جوان و نوجوان در همه جهان تغییر کرده است. به هر حال، ابزار شبکه‌های اجتماعی، فضای مجازی، جهان اینترنت باعث شده که نگاه جوانان، زبان آنان حتی به زیست و جهان پیرامونی‌شان تغییر پیدا کند. حضرت آقا در «بیانیه گام دوم» و «جهاد تبیین» بر لزوم همکلامی و تغییر زبان برای گفت‌وگو با جوان امروزی سخن گفتند. می‌خواهم از همین جایگاه و تجربه شما در رسانه استفاده کنم. به نظر شما فیلم‌های امروز و سینمای امروز باید با چه زبانی با جوان امروز ایرانی یا جوانان جهان صحبت کنند تا آنها را برای انتقال پیام خود جذب کنند؟

فکر می‌کنم اولاً فیلم‌های امروزین نباید آثار بلند و طولانی باشند. باید کوتاه‌تر و در عین حال تا حدی هیجانی و ماجراجویانه باشند؛ اما از همه مهم‌تر باید واقعیت را نشان دهند. جوانان امروز درست است که بسیار در شبکه اجتماعی هستند و ما اغلب می‌گوییم تمرکزشان بسیار کمتر شده است؛ اما یک نکته بسیار مهم میان جوانان امروز وجود دارد و آن اینکه جوانان دنبال واقعیت و راه حق هستند. مشکل آنها این است که به خاطر سن کم و تجربه پایین‌شان نمی‌دانند چه چیزی درست و چه چیزی درست نیست! اینجا وظیفه ماست که به آنها راه درست را نشان دهیم، با اثرات کار خوب و بد و مقایسه، به آنها آگاهی دهیم و از همه مهمتر مسیر دریافت اطلاعات صحیح را در اختیار آنها بگذاریم.

درباره جوانان ایران با قدرت می‌گویم که باید بسیار بیشتر کار کنیم. همین امروز بیرون برویم و درباره پیشرفت‌های ایران در بخش‌های مختلف با جوانان صحبت کنیم؛ آنها چقدر در این زمینه اطلاع دارند؟ مثلاً یک جوان 17 - 18 ساله اگر قرار باشد درباره پیشرفت ایران صحبت کند؛ چقدر می‌تواند در این زمینه حرف بزند؟ چقدر ما روی این دست از مسائل و اتفاق‌ها کار کرده‌ایم؟ اینکه چقدر ایران کشور پیشرفته‌ای است؛ آیا جوان ایرانی هم این موضوع را می‌داند؟ مسلم است که باید درباره این اطلاعات حرف بزنیم و آنها را در اختیار جوان‌ها قرار دهیم. جوان ایرانی باید به کشورش، به دانشمندان جوانش، به نسل خودش و جوانان دیگر ایران افتخار کند. جوانان ایرانی باید بدانند چه اتفاق‌هایی در کشور توسط همین جوان‌ها انجام شده و سهم این جوان‌ها در پیشرفت ایران تا چه میزان بالاست.

واقعیت آن است که ما این دست از اطلاعات را در فیلم‌ها یا مستندهای کوتاه اما دقیق می‌توانیم در اختیار جوانان ایران قرار دهیم. کارهای بسیاری است که باید انجام دهیم و می‌توانیم موفق باشیم.

گام مهم بعدی دعوت و مشارکت از جوان‌ها برای هر اقدامی در مسیر توسعه و پیشرفت کشور است. آنها را دعوت کنیم و به کار گیریم. به جوان‌ها نشان دهیم که آنها اعتماد داریم و آنها هم می‌توانند در توسعه کشور به دولت اعتماد کنند و با آنها همراه باشند. باید به جوان‌ها نشان دهیم که با کمک، فکر و هنر آنها کارهایی فراوانی برای توسعه و پیشرفت ایران می‌توانیم انجام دهیم.

{$sepehr_media_4166421_400_300}

ایکنا- اجازه دهید این پرسش را از سر کنجکاوی بپرسم؛ با توجه به اینکه امسال برای اولین بار دبیری جشنواره «فیلم عمار» در اختیار شما قرار گرفته است، آیا پیش از این دوره ولو به عنوان مخاطب، آثار سال‌های پیشین این جشنواره و هنرمندان آن را دیده‌اید؟ اگر پاسخ شما هم مثبت است، نظرتان درباره فیلم‌هایی که دیدید؛ رسالت و هدفی که جشنواره «عمار» داشته را توضیح دهید؟ از دیدگاه شما آیا این جشنواره در بیان و تحقق اهداف خود موفق بوده یا خیر؟

بعضی فیلم‌ها به واقع می‌توانستند نماینده اهداف جشنواره فیلم عمار باشند. فکر می‌کنم این جشنواره در طول سال‌ها، هم پیشرفت کیفی و هم کمی داشته است و در حوزه کیفیت فیلم‌ها فکر می‌کنم که هر سال بهتر شده است.

نکته دیگر آنکه این جشنواره واقعا یک جشنواره مردمی است. دعوت و فراخوان این جشنواره برای همه مردم است. فراخوان آن سعی می‌کند در قالب بخش‌های مختلف، تمامی پیشنهادها و دغدغه‌های مفید مردم ایران را در این جشنواره مورد توجه قرار دهد.

نکته بعدی آن است که جشنواره مردمی «فیلم عمار» برای خود مردم است و این نکته مهمی است. تنها جشنواره‌ای است که تمام مسیر برگزاری آن توسط خود مردم انجام می‌گیرد. از همین روی، مردم و هنرمندان با حضور در این جشنواره فاصله‌ای میان خود جشنواره و مسئولان احساس نمی‌کنند. چراکه این رویداد را برای خود می‌دانند. مردم چه می‌خواهند بگویند؛ درباره چه مسائلی دغدغه دارند و اینکه فکر می‌کنند چگونه باید مسائل خود را بگویند؛ یکی از مؤلفه‌هایی است که کمتر به آن در فعالیت‌های هنری ایران توجه شده است.

برای جشنواره شانزدهم «فیلم عمار» بسیار خوشحالم و دعا می‌کنم تا بخش بین‌الملل آن توسعه بیشتری پیدا کند و اثرگذاری این جشنواره که حقیقت و حقانیت جمهوری اسلامی ایران در دنیا را بازتاب می‌دهد، بیش از پیش میان مخاطبان جهانی خود را نشان دهد.

ایکنا - اجازه دهید از همین دو، سه جمله پایانی شما حُسن استفاده ببرم و با توجه به کلید واژه پیشنهادی که به آن اشاره کردید، آخرین پرسش را مطرح کنم. اگر خانم هاشمی به عنوان یک فعال رسانه‌ای دغدغه‌مند با دامنه اعتبار و فعالیت بین‌المللی، درباره لزوم روایت حقیقت و آن روشنگری که در همین گفت‌وگو به آن اشاره کردید که باید با زبان هنر و در گستره بین‌الملیل مطرح شود؛ بخواهد جشنواره «فیلم عمار» یا هنرمندانی که در این جشنواره شرکت می‌کنند را در قالب یک پیشنهاد مهمان کند، پیشنهاد شما به هنرمندان و مخاطبان همراه این جشنواره چیست؟

به عنوان کسی که در آمریکا متولد شدم، بعد از ازدواجم و مسلمان شدنم، طی دو دهه اخیر در ایران زندگی کرده‌ام، دوست دارم که این جشنواره ایران را آن گونه که هست با همه واقعیت‌هایش به مردم و مخاطبان داخلی و جهانی به گونه‌ای نشان دهد که بیشترین جذابیت را داشته باشد.

در ایران قهرمان‌های فراوانی داریم که همه واقعی هستند؛ این درست برخلاف آمریکاست که آنها چون قهرمانی ندارند سراغ «بتمن» و «سوپرمن» می‌روند. در ایران، سردارها و فرمانده‌های بزرگی مانند «حاج قاسم» را داریم؛ پس باید بسیار بیشتر از این قهرمان‌ها بگوییم و آنها را به مخاطبان خود معرفی کنیم.

مهمانی از آمریکا داشتم که به شدت دنبال اطلاعات درباره ایران؛ پیشرفت ایران و قهرمان‌های ایران بود؛ اما نتوانسته بود منابع خوبی پیدا کند. به ویژه وقتی تحقیق او درباره جوان‌های ایرانی پیش می‌رفت، دستش از بسیاری از اطلاعات خالی بود! حرف من آن است که هنرمندان ما باید برای این دست از اتفاق‌ها؛ انتقال این دانش و موفقیت‌های ایران به ویژه برای نسل جوان بیش از پیش تلاش کنند. همچنین اهمیت دیدگاه بین‌المللی به داخل کشور ایران نیز بسیار مهم است.

بسیاری از افرادی که در خارج از ایران زندگی می‌کنند؛ تشنه آن هستند که از ایران و ایرانی بیشتر بدانند و بشنوند؛ چراکه بسیاری از آنها تازه بیدار شده و تازه متوجه شده‌اند که ایران کجاست؛ چه کشوری است، چه نگاهی دارد. به ویژه حمله رژیم صهیونیستی در «جنگ 12 روزه» به کشورمان؛ امروز بسیاری از مردمان جهان را بر آن داشته تا بدانند ایران چیست و کجاست؟ چه هدفی دارد و چه کارهایی انجام می‌دهد. این وظیفه ما در همان فضای بین‌المللی است که دست آنها را از این اطلاعات درباره حقیقت و حقانیت ایران پر کنیم.