کد خبر: ۴۳۴۵۰۳۲

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۸:۵۵

به یاد پروانه‌های میناب

چهل روز از پرواز غریبانه ۱۶۸ دانش‌آموز مدرسه «شجره طیبه» میناب گذشت؛ نوگلانی که با لقمه‌های مهر مادرانه راهی کلاس درس شدند، اما روی نیمکت‌های خونین، مشق شهادت کردند. امروز پایتخت در رویدادی با عنوان «به یاد پروانه‌های میناب»، میزبان اجتماع بغض‌آلود اما حماسی کودکان، نوجوانان و خانواده‌هایی بود که برای گرامیداشت هم‌کلاسی‌های آسمانی خود گرد هم آمدند.

به گزارش ایکنا، تهران امروز میزبان بغضی چهل‌روزه بود؛ بغضی که در گلوی کودکان، نوجوانان و خانواده‌هایشان گره خورده بود تا در اجتماعی بزرگ و باشکوه، یاد و خاطره نوگلان دانش‌آموز میناب را گرامی بدارند. برنامه‌ای با عنوان «به یاد پروانه‌های میناب» که به مناسبت چهلمین روز شهادت ۱۶۸ دانش‌آموز مدرسه شجره طیبه برگزار شد و میزبان چهره‌های آشنایی از جمله داوران و مجریان برنامه «محفل ستاره‌ها»، هنرمندان، مجریان برنامه‌های کودک و نوجوان و مسئولان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود.

فضای مراسم پر از حسی دوگانه بود؛ از سویی اندوهی عمیق برای آینده‌سازانی که دیگر بین ما نفس نمی‌کشند و از سوی دیگر، حماسه‌ای از جنس ایستادگی. در دستان کوچک بسیاری از بچه‌های حاضر در مراسم، کاردستی‌ها و نمادهایی از پروانه به چشم می‌خورد؛ پروانه‌هایی که به یاد شهدای خردسال میناب ساخته شده بودند و با هر نسیم، گویی روح زندگی را در فضای غم‌بار مراسم به پرواز درمی‌آوردند.

روایت نیمکت‌های خونی و لقمه‌های مادرانه

یکی از تأثیرگذارترین بخش‌های این برنامه، بازخوانی روایتی تلخ از روز حادثه بود. صدایی از مجری در سالن پخش شد که از مظلومیت این کودکان سخن می‌گفت: «اگر سال‌ها زحمت می‌کشیدیم تا چهره واقعی رژیم صهیونیستی را به جهان معرفی کنیم، هیچ‌کدام به اندازه شهادت بچه‌های میناب این حقیقت را روشن نمی‌کرد».

در این روایت به مادرانی اشاره شد که با هزاران امید و ذوق، برای فرزندانشان لقمه گرفته بودند. سؤالات دردناکی در فضا پیچید: «چرا شب نزدند؟ چرا عصر نزدند؟ چرا دقیقا همان موقعی زدند که بچه‌ها در مدرسه بودند و مادرانی چشم‌به‌راهشان نشستند؟» سخنرانان مراسم تأکید داشتند که دشمن در حال پیاده‌سازی سناریوی غزه است؛ جایی که هیچ خبری از هدیه و آینده خوب نیست و این حقیقت تلخ را با نیمکت‌های خونی مدارس نشان داده‌اند.

طنین سرود ملی و سربندهای «نسل مقدس»

زیباترین قاب این اجتماع زمانی شکل گرفت که صدای سرود ملی ایران پخش شد. دختربچه‌ها و پسربچه‌ها، با دستانی که به نشانه احترام کنار سر یا روی قلبشان گذاشته بودند، هم‌خوانی می‌کردند. بسیاری از آن‌ها سربندهایی با عباراتی همچون «نسل مقدس» بر پیشانی بسته بودند که نشان از پیوند عمیق نسل جدید با مفاهیم ملی و اعتقادی داشت.

در میانه برنامه، حضور چهره‌های قرآنی و مذهبی، فضایی معنوی به مراسم بخشید. حاج احمد ابوالقاسمی و حجت‌الاسلام سیدکاظم روح‌بخش به روی صحنه آمدند. استاد ابوالقاسمی با نوایی دلنشین آیاتی از کلام‌الله مجید را تلاوت کرد و ثواب آن را به روح پاک بچه‌های میناب هدیه داد.

در ادامه، موسیقی و سرودهای حماسی شور عجیبی به جمعیت تزریق کرد. سرود حماسی «بزن که خوب می‌زنی» از مهدی رسولی که این روزها زمزمه لب‌های بسیاری از مردم است، طنین‌انداز شد و پس از آن، محمد اسداللهی با حضور در میان بچه‌ها، سرود حماسی «اینجا ایرانه» را اجرا کرد که با همراهی پرشور حاضران مواجه شد.

ایستادگی بی‌نظیر یک ملت

حجت‌الاسلام روح‌بخش در بخش دیگری از مراسم، به ایستادگی مردم اشاره کرد و گفت: امروز همه مردم دنیا از ایستادگی ما انگشت‌به‌دهان مانده‌اند. در هیچ کجای دنیا و هیچ برهه‌ای از تاریخ دیده نشده که مردمی این‌چنین محکم پشت کشورشان بایستند.

او خطاب به خانواده‌ها و کودکان تأکید کرد که می‌توان با کمک یکدیگر و در شکل‌های مختلف، مسیر این ایستادگی را ادامه داد.

حضور شما کمتر از حضور در خط مقدم نیست

یکی از مهمانان ویژه این مراسم، مجید مجیدی، کارگردان نام‌آشنای سینمای ایران بود. او با حضور در جمع خانواده‌ها و کودکان، از مردمی که این شب‌ها در صحنه حضور دارند قدردانی کرد و گفت: «حضور شما در اینجا کمتر از حضور در خط مقدم نیست. همین که شما با قدرت به زندگی روزمره خود ادامه می‌دهید، اتفاق بسیار بزرگ و خوبی است».

مجیدی در ادامه سخنانش تأکید کرد که خون شهدای شجره طیبه، پیروزی ملت را بیمه خواهد کرد. او با انتقاد شدید از سکوت مجامع بین‌المللی گفت: »مدعیان حقوق بشر باید پاسخگوی این کشتارها باشند». وی از همه آزادی‌خواهان جهان خواست تا این جنایت جنگی را با صدایی رسا محکوم کنند و حضور پررنگ نوجوانان و جوانان در چنین مراسمی را پشتوانه‌ای محکم برای آینده دانست.

مراسم «به یاد پروانه‌های میناب» تنها یک سوگواری نبود؛ بلکه تجلی اراده نسلی بود که با پروانه‌های کاغذی در دست و سربندهای افتخار بر سر، نشان دادند یاد ۱۶۸ هم‌کلاسی آسمانی‌شان هرگز از صفحه تاریخ این سرزمین پاک نخواهد شد.