کد خبر: ۴۳۴۵۹۹۳

تاریخ: ۲۳ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۴:۰۲

سلامت در بحران/ 16

سلامت روان در دوران پس از بحران

سلامت روان پس از بحران، فقط به معنای نبود بیماری نیست؛ بلکه به معنای توانایی بازگشت به زندگی، تاب‌آوری در برابر سختی‌ها و حفظ کیفیت زندگی است. ترکیبی از حمایت‌های اولیه، مداخلات تخصصی و تقویت سازوکارهای حمایتی اجتماعی، کلید دستیابی به این هدف است.

به گزارش ایکنا، اصولی اساسی برای مواجهه با بحران‌ها از جمله در جنگ‌ها و به ویژه در حملات هوایی وجود دارد که آموختن آنها موجب نجات جان خود و عزیزانمان می‌شود.

جمعیت هلال‌احمر این اصول را برای آموزش عمومی ارائه کرده است که خبرگزاری ایکنا با هدف ارتقای توانمندی مردم در مواجهه با حملات هوایی باز نشر می‌کند.

بحران‌ها تأثیرات عمیقی بر سلامت روان افراد می‌گذارند. بازسازی زندگی پس از یک رویداد آسیب‌زا، نیازمند توجه ویژه به جنبه‌های روانی و عاطفی است. این بخش به بررسی حمایت‌ها و مداخلات ضروری برای سلامت روان در دوران پسا-بحران می‌پردازد

درک تأثیرات روانی بحران

واکنش‌های طبیعی به رویداد غیرطبیعی: تجربه علائمی چون ترس شدید، اضطراب، شوک، ناباوری، گیجی، و حتی خشم، واکنش‌های قابل درک به یک رویداد آسیب‌زا هستند.

اختلال استرس پس از سانحه (PTSD): شامل یادآوری‌های ناخواسته (فلش‌بک)، کابوس‌های مکرر، اجتناب از محرک‌های یادآور، و واکنش‌های فیزیولوژیکی شدید (مانند تپش قلب، تعریق).

سایر مشکلات شایع:   افسردگی، اختلالات خواب، مشکلات تمرکز، تحریک‌پذیری، احساس گناه، سوگ و اندوه طولانی‌مدت.

حمایت‌های اولیه روانی(PFA)

هدف: کمک به افراد برای برقراری حس امنیت، آرامش و امید.

اصول کلیدی: تماس و ارتباط:برقراری ارتباط با احترام و همدلی.

ایمنی و آرامش: کمک به فرد برای احساس امنیت و آرامش. ارتباط با منابع: اتصال فرد به خانواده، دوستان و خدمات حمایتی.

کسب اطلاعات و واقعیت‌ها: ارائه اطلاعات درست و شفاف.

کمک عملی : ارائه یاری‌های ملموس در صورت نیاز.

اهمیت: این حمایت‌ها، اولین گام در کمک به افراد آسیب‌دیده محسوب می‌شوند و می‌توانند از تشدید مشکلات روانی جلوگیری کننند.

مداخلات تخصصی سلامت روان

غربالگری و ارزیابی: شناسایی افرادی که علائم شدید یا پایدار دارند و نیاز به کمک حرفه‌ای دارند.

مشاوره و روان‌درمانی: درمان شناختی-رفتاری (CBT): مؤثر در درمان PTSD، اضطراب و افسردگی.

درمان مواجهه: کمک به فرد برای رویارویی تدریجی با خاطرات و محرک‌های ترسناک.

روان‌درمانی حمایتی: فراهم کردن فضایی امن برای بیان احساسات و تجربیات.

مشاوره گروهی: بهره‌مندی از حمایت همتایان و کاهش احساس انزوا.

مداخلات دارویی: در مواردی که علائم شدید هستند، روانپزشکان ممکن است داروهایی برای کنترل اضطراب، افسردگی یا اختلالات خواب تجویز کنند.

تقویت تاب‌آوری فردی و اجتماعی

مهارت‌های مقابله‌ای:  آموزش تکنیک‌های تنفس عمیق، ذهن‌آگاهی (mindfulness)، و فعالیت‌های آرامش‌بخش.

شبکه‌های حمایتی:  تشویق به حفظ روابط اجتماعی، شرکت در فعالیت‌های گروهی و کمک به دیگران (که خود حس ارزشمندی را افزایش می‌دهد).

معنابخشی: کمک به افراد برای یافتن معنا در تجربیات خود و بازسازی اهداف زندگی.

اطلاع‌رسانی: کاهش انگ اجتماعی مرتبط با سلامت روان و تشویق به جستجوی کمک.

نتیجه‌گیری