کد خبر: ۴۳۴۷۴۲۱

تاریخ: ۳۰ فروردين ۱۴۰۵ - ۱۹:۵۷

قدردانی خانواده شهدای میناب از پاپ/ اکنون صدای کودکان بی‌صدای ما باش

جمعی از خانواده‌های کودکان شهید مدرسه میناب در نامه‌ای خطاب به پاپ لئو چهاردهم، ضمن قدردانی از مواضع صلح‌طلبانه رهبر کاتولیک‌های جهان، از او خواستند صدای فرزندان بی‌صدایشان باشد و با روشنگری‌های خود اجازه ندهد که هیچ پدر و مادری در هیچ جای این کره خاکی مجبور شود لالایی شبانه را بر سنگ سرد مزار کودک خود زمزمه کند.

به گزارش ایکنا به نقل از سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز گفت‌وگوی ادیان و فرهنگ‌ها در راستای وظایف خود از ابتدای جنگ تحمیلی سوم اقدام به رصد و انعکاس مواضع رهبران و شخصیت های دینی جهان کرده است.

از جمله این رهبران دینی، پاپ لئو چهاردهم رهبر کاتولیک‌های جهان است که علاوه بر صدور اعلامیه و درخواست رسیدگی جدی به جنایت کشتار دانش آموزان مدرسه شجره طیبه شهر میناب، مواضع صریح و مهمی در قبال جنگ‌افروزی‌های ایالات متحده آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران اتخاذ کرده‌ است.

وی جنگ را امری «فجیع» خوانده و صراحتاً اعلام کرده است که «خداوند دعای رهبرانی را که جنگ به راه می‌اندازند و دستانشان پر از خون است، رد می‌کند.» پاپ لئو در بخش دیگری از مواضع خود، با اشاره به رئیس‌ جمهور آمریکا «رهبرانی را که میلیاردها دلار صرف کشتار و ویرانی می‌کنند» مورد انتقاد قرار داده و گفته است جهان «در حال ویران شدن به دست مشتی مستبد» است.

وی که از منتقدان صریح عملیات نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران است، پیشتر نیز نسبت به تهدید ترامپ مبنی بر «نابودی کامل یک تمدن» ابراز نگرانی کرده بود و «توهم قدرت مطلق» را عامل تشدید تجاوز مشترک آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران دانسته و خواستار برقراری صلح شده بود.

در پی این مواضع شایسته و انسان‌دوستانه در محکومیت جنایت آمریکا در کشتار دانش‌آموزان مدرسه میناب و دفاع از حقوق کودکان و زنان بی‌گناه در جنگ تحمیلی سوم، تعدادی از خانواده‌های ۱۶۸ کودک شهید مدرسه میناب با نگارش نامه‌ای دردمندانه ضمن تقدیر از مواضع پاپ لئو چهاردهم در محکومیت جنایت‌افروزی رژیم صهیونیستی و ایالات متحده آمریکا خطاب به او نوشته‌اند: «ما این نامه را با دستانی لرزان و قلبی آکنده از درد، از میان خاکسترها و ویرانه‌های مدارس شهر میناب در جنوب ایران برای شما می‌نویسیم. ما پدران و مادران ۱۶۸ کودکی هستیم که این روزها به جای در آغوش کشیدن تن گرم فرزندانمان، کیف‌های سوخته و دفترچه‌های خونین آنها را به سینه می‌فشاریم؛ کودکانی معصوم که تنها جرمشان لبخند زدن در کلاس درس بود. اما این جنایت با تحریک و حمایت جنگ‌افروزان بی‌منطق بر سر فرزندان بی‌گناه ما آوار شد.»

آن‌ها در نامه خود می‌افزایند: «عالیجناب! در روزهای تاریکی که صدای مهیب انفجارها، گوش جهان را بر ضجه‌های ما بسته بود، طنین کلام صلح‌طلبانه شما مرهمی بر زخم‌های بی‌پایان ما شد. زمانی که شجاعانه از قدرت‌های جهان خواستید تا میزان خشونت و بمباران‌ها را کاهش دهند، ما در تک تک واژه‌های شما تلاش برای نجات فرزندانمان را دیدیم؛ همان انسان‌های بی‌دفاعی که شما با تاکید بر «لزوم حفاظت از غیرنظامیان و احترام به قوانین بین‌المللی و بشردوستانه»، سعی در پاسداری از جان آنان داشتید.»

در این نامه آمده است: «شما با دلی دردمند و نگاهی الهی به وجدان‌های بیدار جهان هشدار دادید که «نفرت در حال افزایش است، خشونت بدتر می‌شود و بسیاری جان خود را از دست داده‌اند». امروز صندلی‌های خالی کلاس‌های درس در میناب، گواه تلخ همین حقیقت است؛ حقیقتی که ساخت بمب‌های آمریکایی با هدایت جنگ‌افروزان بی منطق آن را رقم زد. ما از شما سپاسگزاریم که در میان هیاهوی جنگ، صدای حقانیت شدید و یادآوری کردید که صلح و آرامش پایدار «نه از طریق زور و سلاح، بلکه از مسیر گفت‌گو و جستجوی واقعی به عنوان راه حلی برای همگان» به دست می‌آید.»

پدران و مادران دانش‌آموزان شهید میناب در نامه خود آورده‌اند که «فرزندان ما دیگر هرگز به خانه بازنمی‌گردند تا فردایی بهتر بسازند، اما دعای ما پدران و مادران داغدار این است که پیام شما برای «زمین گذاشتن سلاح‌ها» شنیده شود. به ویژه آنگاه که آمریکا و رژیم اسرائیل با زیاده‌خواهی‌های خود آتش این جنایات را شعله‌ور می‌سازند. از شما می‌خواهیم همچنان صدای کودکان بی‌صدای ما باشید و برای بازگشایی «تمامی مسیرهای گفتگو» تلاش کنید؛ تا دیگر هیچ سلاحی ساخته نشود و هیچ پدر و مادری در هیچ کجای این کره خاکی مجبور نشود لالایی شبانه را بر سنگ سرد مزار کودک خود زمزمه کند.

پدران و مادران شهدای میناب نامه خود را در اختیار سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی قرار دادند تا از مسیر ارتباط شورای سیاستگذاری و هماهنگی گفتگوی ادیان ایران به دست پاپ لئو چهاردهم رسانده شود.