کد خبر: ۴۳۴۸۳۰۳

تاریخ: ۰۴ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۴:۲۷

اذعان آسوشیتدپرس در تحلیل توهم ترامپی: ایران؛ کوبا یا ونزوئلا نیست

در حالی که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در تلاش برای اعمال فشار حداکثری بر ایران، توهم محاصره دریایی را مشابه آنچه پیش از این علیه ونزوئلا و کوبا به کار گرفته بود، مد نظر دارد، کارشناسان و تحلیلگران مسائل بین‌المللی معتقدند این تاکتیک در قبال تهران با چالش‌های بنیادین و واقعیت‌های ژئوپلیتیکی متفاوتی روبروست که تحقق آن را به طور جدی زیر سوال می‌برد.

به گزارش ایکنا؛ خبرگزاری آسوشیتدپرس در گزارشی تحلیلی با بررسی این راهبرد، تأکید می‌کند که برخلاف جغرافیای دریایی کارائیب و نزدیکی به خاک آمریکا، ایران بر یکی از حیاتی‌ترین شریان‌های انرژی جهان، یعنی تنگه هرمز، تسلط دارد.

این موقعیت استراتژیک به ایران اهرم فشاری بی‌نظیر می‌بخشد که می‌تواند تداوم بن‌بست کنونی را با تأثیر مستقیم بر اقتصاد جهانی و حتی قیمت سوخت در داخل آمریکا، به چالشی جدی برای کاخ سفید تبدیل کند.

ایران، کوبا یا ونزوئلا نیست

آسوشیتدپرس به نقل از مکس بوت، مورخ نظامی، می‌نویسد «وضعیت کنونی به یک مسابقه تحمل درد شبیه است، جایی که هر دو طرف در تلاشند تا میزان تاب‌آوری طرف مقابل را بسنجند».

این خبرگزاری در ادامه تحلیل خود اینگونه آورده است «اما تفاوت اساسی ایران با دشمنان پیشین آمریکا در نیم‌کره غربی، نه تنها در توانایی مسدود کردن یک مسیر حیاتی تجارت انرژی، بلکه در تبدیل شدن به یک تهدید نظامی بسیار بزرگ‌تر و پیچیده‌تر نهفته است. مقابله با ایران، برخلاف دشمنان نزدیک به مرزهای آمریکا، مستلزم حضور نظامی مستمر و سنگین در هزاران مایل دورتر از سواحل ایالات متحده است که هزینه‌ها و ریسک‌های لجستیکی و سیاسی قابل توجهی را به همراه دارد».

ریشه‌های اعتمادبه‌نفس کاذب ترامپ و ناکارآمدی الگو

گزارش آسوشیتدپرس به ریشه‌های اعتمادبه‌نفس ترامپ در استفاده از نیروی دریایی اشاره کرده و موفقیت در عملیات تغییر قدرت در ونزوئلا را عاملی جسورکننده برای تکرار این الگو در ایران می‌داند و تأکید می‌کند که موفقیت در ونزوئلا بیش از آنکه حاصل توقیف نفتکش‌ها باشد، مرهون عملیات مستقیم علیه رهبری آن کشور و همکاری چهره‌های داخلی بوده؛ متغیری که به باور نویسنده مقاله، در مورد ایران یا کوبا صدق نمی‌کند و الگوی ونزوئلا را برای غرب آسیا غیرقابل تکرار می‌سازد.

چالش آماری و بی‌اثرسازی محاصره

اثربخشی این محاصره با نگاهی به آمارهای متناقض نیز به چالش کشیده می‌شود. در حالی که فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام) مدعی است هیچ کشتی‌ای نتوانسته از سد نیروهای آن‌ها عبور کند، مؤسسات اطلاعات دریایی معتبر از جمله «لویدز لیست» از تداوم حرکت ناوگان سایه ایران خبر می‌دهند که به باور متخصصان تاریخ دریانوردی این عملکرد ایران عملا بخشی از محاصره را بی‌اثر کرده است.

تضاد منافع ترامپی: سرعت نتایج در برابر زمان‌بر بودن محاصره

در نهایت، این گزارش تأکید می‌کند که محاصره‌های دریایی در طول تاریخ همواره فرآیندی زمان‌بر بوده‌اند، در حالی که ترامپ در آستانه انتخابات ماه نوامبر، به دنبال نتایجی سریع است؛ این تضاد منافع او می‌تواند راهبرد توهم فشار حداکثری‌اش در دریا را با چالش جدی روبرو کند و احتمال موفقیت آن را در قبال کشوری چون ایران که از توانمندی‌ها و اهرم‌های فشار منحصر به فردی برخوردار است، به حداقل برساند.

در پایان، تحلیلگر آسوشیتدپرس اذعان داشته است که محور مقاومت اثبات کرده است که شایستگی گذار از دفاع به ابتکار عمل را دارد و آنچه امروز جهان شاهد آن است، صرفاً یک تنش گذرا نیست، بلکه جایگزینی یک نظام دریانوردی قدیمی با نظامی جدید از سوی ایران است که از توانایی جغرافیایی و نظامی منحصر به فردی برخوردار است و از مرحله دفاع از سواحل و جزایر به مرحله تحمیل قواعد ژئوپلیتیکی منتقل شده است؛ قواعدی که قدرت‌های بزرگ را مجبور به بازنگری در محاسبات خود می‌کند.

در این نقشه جدید، ایران به عنوان قدرتی که حاکمیت مطلق و چشم‌انداز صحیح امنیت ملی منطقه‌ای را برای پایان دادن به دوران پلیس دریایی واحد تحمیل می‌کند، برجسته می‌شود.