کد خبر: ۴۳۵۲۱۳۰

تاریخ: ۲۸ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۰۹:۴۲

به انگیزه روز ازدواج بررسی شد

ازدواج موفق؛ نه به مصالحه بر سر جان‌مایه‌ها

ازدواج فقط به عشق و احساس ختم نمی‌شود؛ گاهی پایه‌هایی پنهانی، آن را استوار نگه می‌دارند که اگر بر سرشان مصالحه شود، عشق هم فرو می‌ریزد، ارزش‌های بنیادین، سلامت روان و سبک زندگی مشترک، سه جان‌مایه اصلی‌اند که در هیچ‌کجای مسیر آشنایی و حتی پس از مشاوره هم نباید از آنها گذشت؛ چراکه گذشتن از این سه، نه نشانه سازش، که نشانه از دست رفتن هویت و آرامش در زندگی مشترک است.

امروز مصادف با اول ذی‌الحجه به نام سالروز ازدواج حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) نامگذاری شده است، روزی که یادآور ساده‌زیستی، بصیرت و انتخاب هوشمندانه این دو شخصیت بزرگ است. روزی که به ما یادآوری می‌کند ازدواج نه یک مسئله، که یک فرصت بزرگ برای رشد، آرامش و تکامل است. اما آنچه یک ازدواج را از یک قرارداد گذرا به یک پیوند ماندگار تبدیل می‌کند، چیزی نیست جز معیار‌های درست انتخاب.

تجربه نشان داده است هر چه معیار‌های ما برای انتخاب همسر شفاف‌تر، واقع‌بینانه‌تر و عمیق‌تر باشد، احتمال ساختن یک زندگی مشترک موفق بیشتر می‌شود. سؤال اینجاست؛ یک معیار درست چه ویژگی‌هایی دارد؟ معیار‌های اساسی برای ازدواج موفق کدامند، اخلاق، ایمان، تناسب فرهنگی، توانایی اقتصادی، یا همه اینها؟ چطور می‌توان میان خواسته‌های قلبی و نیاز‌های واقعی زندگی تعادل برقرار کرد؟

ایکنا برای گفت‌و‌گو درباره این معیار‌ها و ارائه یک نقشه راه ساده و کاربردی برای انتخاب آگاهانه، با زینب باقیات اصفهانی، دکترای جامعه‌شناسی، مدرس دانشگاه، مشاوره خانواده و مدرس دوره‌های ازدواج به گفت‌و‌گو نشسته‌ است. کتاب‌های «مهارت‌های زندگی» و «رضایتمندی زنان شاغل» به قلم وی منتشر شده است.

ایکنا ـ معیارهای مهم و غیرقابل مصالحه و چشم‌پوشی در ازدواج کدام‌ هستند که افراد نباید از آن بگذرند؟

در بحث ازدواج، وقتی از «معیار‌های غیرقابل مصالحه» صحبت می‌کنیم منظور معیار‌هایی است که به زیربنای شخصیت و شیوه زندگی فرد مربوط‌ هستند، نه به ترجیحات ظاهری یا قابل تغییر. تجربه مشاوره‌های پیش از ازدواج و پژوهش‌های حوزه خانواده نشان می‌دهد که سه معیار اگر اختلاف عمیق در آنها وجود داشته باشد، حتی با علاقه و تلاش هم معمولاً در درازمدت تنش‌زا باقی می‌مانند.

نخستین معیار ارزش‌های بنیادین زندگی است. ارزش‌ها تعیین می‌کنند افراد در موقعیت‌های مهم چگونه تصمیم بگیرند. مسائلی مانند نگاه به صداقت، تعهد، نقش خانواده‌ها در زندگی مشترک، باور‌های دینی یا معنوی، شیوه تربیت فرزند یا حتی نگاه به استقلال فردی در همین دسته قرار می‌گیرند. اگر دو نفر در سطح ارزش‌ها اختلاف جدی داشته باشند، این اختلاف در موقعیت‌های مهم زندگی خود را نشان می‌دهد؛ مثلاً در نحوه تربیت فرزند، میزان ارتباط با خانواده‌ها، شیوه خرج کردن پول، یا اولویت دادن به کار و زندگی شخصی. در چنین شرایطی اختلاف‌ها معمولاً مقطعی نیستند، بلکه به تصمیم‌های مکرر روزمره تبدیل می‌شوند.

بسیاری از تفاوت‌ها در ازدواج، طبیعی و حتی مفید هستند. تفاوت در برخی علایق، مهارت‌ها یا ویژگی‌های شخصیتی می‌تواند به تکمیل یکدیگر کمک کند، اما تفاوت در ارزش‌های بنیادین، سلامت روان و مسیر کلی زندگی معمولاً از جنس تفاوت‌هایی نیست که با گذشت زمان به‌راحتی حل شوند

دومین معیار سلامت روان و ویژگی‌های شخصیتی پایدار است. ازدواج رابطه‌ای بسیار نزدیک و طولانی‌مدت است و به همین دلیل مشکلات جدی در سلامت روان می‌تواند فشار زیادی بر رابطه وارد کند. مسائلی مانند اعتیاد، رفتار‌های خشونت‌آمیز، اختلال‌های شدید شخصیتی، دروغ‌گویی مزمن یا ناتوانی در مدیریت هیجان‌ها از جمله مواردی هستند که نمی‌توان صرفاً با امید به تغییر آینده از آنها عبور کرد. البته بسیاری از مشکلات روان‌شناختی قابل درمان‌اند، اما شرط مهم آن پذیرش مشکل و اقدام جدی برای درمان است. اگر فردی مشکل را انکار کند یا مسئولیت رفتار خود را نپذیرد، احتمال تکرار همان الگو‌ها در زندگی مشترک بسیار بالاست.

سومین معیار سبک زندگی و اهداف بلندمدت است. منظور از سبک زندگی فقط سلیقه‌های ساده نیست، بلکه الگوی کلی زندگی است؛ مثلاً میزان اهمیت شغل و پیشرفت حرفه‌ای، نگرش به ساده‌زیستی یا مصرف‌گرایی، محل زندگی، تمایل یا عدم تمایل به مهاجرت، یا حتی میزان اجتماعی بودن و سبک گذران اوقات فراغت. اگر دو نفر در این حوزه تصویر کاملاً متفاوتی از آینده داشته باشند، به‌تدریج احساس می‌کنند در دو مسیر جداگانه حرکت می‌کنند. برای مثال اگر یکی زندگی آرام می‌خواهد، اما دیگری برنامه جدی برای مهاجرت دارد، یا اگر یکی امنیت مالی و پس‌انداز را اولویت می‌داند و دیگری سبک زندگی پرخرج را ترجیح می‌دهد، این اختلاف‌ها به مرور به منبع تعارض تبدیل می‌شوند.

نکته مهم این است که بسیاری از تفاوت‌ها در ازدواج، طبیعی و حتی مفید هستند. تفاوت در برخی علایق، مهارت‌ها یا ویژگی‌های شخصیتی می‌تواند به تکمیل یکدیگر کمک کند، اما تفاوت در ارزش‌های بنیادین، سلامت روان و مسیر کلی زندگی معمولاً از جنس تفاوت‌هایی نیست که با گذشت زمان به‌راحتی حل شوند. به همین دلیل در مشاوره‌های پیش از ازدواج تأکید می‌شود که افراد به‌جای تمرکز صرف بر ویژگی‌های ظاهری یا جذابیت اولیه، این سه معیار را با دقت بیشتری بررسی کنند.

ایکنا ـ اگر معیارهای ازدواج در نگاه یک فرد با معیار‌های خانواده‌ او مثلاً در سطح تحصیلات یا طبقه فرهنگی تضاد داشته باشد، چه راهکاری برای تصمیم‌گیری وجود دارد؟

اگر معیار‌های فرد با معیار‌های خانواده تضاد داشته باشد، سه مرحله برای تصمیم منطقی وجود دارد؛ مرحله نخست «تفکیک معیار واقعی از معیار اجتماعی» است، بعضی مخالفت‌ها ریشه در نگرانی واقعی مثلاً شخصیت فرد مقابل دارند، اما بعضی فقط به «ظاهر اجتماعی» مثل مدرک یا طبقه فرهنگی مربوط است.

مرحله دوم ارزیابی مستقل با ابزار حرفه‌ای یعنی مشاوره پیش از ازدواج، آزمون‌های شخصیت و بررسی سبک تعارض و ارزش‌ها است. مرحله سوم نیز گفت‌وگوی شفاف با خانواده همراه با داده است، وقتی تصمیم براساس تحلیل و نه صرف احساس باشد؛ چرا که احتمال پذیرش خانواده بیشتر می‌شود.

اختلاف نظر میان دو فرد یا خانواده‌ها در موضوع ازدواج، یکی از طبیعی‌ترین و در عین حال حساس‌ترین چالش‌هاست؛ چون ازدواج فقط پیوند دو نفر نیست، بلکه تا حدی پیوند دو نظام فرهنگی، عاطفی و تربیتی هم محسوب می‌شود. مسئله مهم این است که افراد بتوانند تشخیص دهند «مخالفت خانواده» از چه نوعی است؛ زیرا همه مخالفت‌ها ارزش یکسان ندارند.

گاهی خانواده‌ها بر موضوعاتی تأکید می‌کنند که واقعاً در دوام زندگی مشترک اثر دارد؛ مثل سلامت روان، مسئولیت‌پذیری، سابقه اعتیاد، خشونت، یا تفاوت‌های شدید ارزشی. در این موارد، مخالفت خانواده می‌تواند نوعی هشدار مبتنی بر تجربه باشد و نباید صرفاً به‌عنوان سخت‌گیری تعبیر شود.

تجربه نشان می‌دهد موفق‌ترین زوج‌ها کسانی نیستند که هیچ اختلاف خانوادگی نداشته‌اند، بلکه کسانی هستند که توانسته‌اند بین «استقلال عاطفی» و «احترام به خانواده» تعادل ایجاد کنند

اما در بسیاری از موارد، مثل تفاوت سطح تحصیلات، طبقه اقتصادی، قومیت، شهر یا سبک فرهنگی خانواده‌ها اختلاف بیشتر حول معیار‌های اجتماعی شکل می‌گیرد. این تفاوت‌ها لزوماً به معنای ناسازگاری زوجین نیستند، اما اگر مدیریت نشوند، می‌توانند بعد‌ها به تعارض‌های فرسایشی تبدیل شوند؛ چون زوجین فقط با یکدیگر زندگی نمی‌کنند، بلکه با انتظارات دو خانواده نیز در تماس‌ هستند.

بنابراین راهکار اصلی این است که دو نفر ابتدا خودشان به یک «تحلیل واقع‌بینانه» و نه صرفاً تصمیم احساسی برسند. یعنی باید بتوانند به این پرسش‌ها پاسخ دهند؛ آیا اختلاف خانواده‌ها فقط ظاهری و اجتماعی است یا ریشه ارزشی دارد، آیا ما در مسائل بنیادین زندگی هم‌فکر هستیم، آیا توان مدیریت فشار خانوادگی را داریم و آیا طرف مقابل در شرایط فشار همچنان ثبات و تعهد نشان می‌دهد؟

در چنین شرایطی، مشاوره پیش از ازدواج نقش بسیار مهمی دارد؛ چون کمک می‌کند تصمیم از فضای هیجانی خارج شود و بر پایه ارزیابی شخصیت، سبک ارتباط، حل تعارض و ارزش‌های مشترک انجام گیرد. گاهی مشاور تأیید می‌کند که نگرانی خانواده‌ها بیشتر ناشی از کلیشه‌های فرهنگی است و گاهی برعکس نشان می‌دهد که پشت یک اختلاف ظاهراً کوچک، ناسازگاری عمیق‌تری وجود دارد.

نکته مهم دیگر این است که استقلال در تصمیم‌گیری با تقابل با خانواده تفاوت دارد. تصمیم پخته معمولاً تصمیمی است که در آن فرد هم حق انتخاب شخصی خود را حفظ می‌کند و هم نگرانی خانواده را جدی می‌گیرد و بررسی می‌کند. تجربه نشان می‌دهد موفق‌ترین زوج‌ها کسانی نیستند که هیچ اختلاف خانوادگی نداشته‌اند، بلکه کسانی هستند که توانسته‌اند بین «استقلال عاطفی» و «احترام به خانواده» تعادل ایجاد کنند.

ایکنا ـ دوره آشنایی چقدر باید طول بکشد تا بتوان به «شناخت حقیقی» رسید؟ چه نشانه‌هایی تأیید می‌کند که این شناخت به عمق کافی رسیده است؟

واقعیت این است که شناخت عمیق، بیشتر از آنکه وابسته به طول زمان باشد، وابسته به کیفیت تجربه‌هایی است که دو نفر در کنار هم پشت سر می‌گذارند. در ماه‌های ابتدایی آشنایی، افراد معمولاً بهترین و کنترل‌شده‌ترین نسخه خود را نشان می‌دهند. این موضوع کاملاً طبیعی است؛ زیرا انسان‌ها در آغاز رابطه تلاش می‌کنند پذیرفته شوند و تصویر مثبتی از خود ارائه دهند. به همین دلیل، بسیاری از ویژگی‌های واقعی شخصیت تا زمانی که رابطه وارد موقعیت‌های واقعی‌تر نشود، آشکار نمی‌شود. به همین علت، مشاوران خانواده معمولاً توصیه می‌کنند دوره آشنایی نه آن‌قدر کوتاه باشد که تصمیم بر پایه هیجان گرفته شود و نه آن‌قدر طولانی که رابطه وارد فرسایش و وابستگی مبهم شود. در اغلب موارد، بازه‌ای حدود سه تا شش ماه آشنایی هدفمند و فعال، زمان مناسبی برای ارزیابی اولیه محسوب می‌شود.

اما آنچه اهمیت بیشتری دارد، عبور رابطه از موقعیت‌های مختلف زندگی است. شناخت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که افراد فقط در فضای رمانتیک و آرام همدیگر را نبینند، بلکه واکنش یکدیگر را در شرایط فشار، اختلاف، خستگی، ناکامی یا تصمیم‌گیری‌های مهم نیز مشاهده کنند. برای مثال، بسیار مهم است که فرد ببیند طرف مقابل هنگام عصبانیت چگونه رفتار می‌کند؛ آیا اهل گفت‌وگوست یا سکوت و قهر طولانی دارد؟ آیا در تعارض، تحقیر و پرخاشگری به کار می‌برد یا توان کنترل هیجان دارد؟ بسیاری از مشکلات جدی ازدواج دقیقاً در همین بخش آشکار می‌شوند، نه در روز‌های آرام و عاشقانه.

شناخت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که علاقه عاطفی با مشاهده رفتار واقعی، گفت‌وگوی شفاف و تجربه موقعیت‌های متنوع همراه شود

از سوی دیگر، شناخت، فقط به خود فرد محدود نمی‌شود، بلکه شناخت خانواده، سبک تربیتی و فضای فرهنگی او نیز اهمیت دارد. افراد معمولاً محصول محیط عاطفی و ارتباطی هستند که در آن رشد کرده‌اند. نوع رابطه اعضای خانواده با یکدیگر، شیوه حل اختلاف‌ها، میزان احترام متقابل یا حتی نگاه خانواده به استقلال و حریم شخصی، می‌تواند بر آینده زندگی مشترک اثر مستقیم بگذارد. به همین دلیل، آشنایی با خانواده‌ها بخش مهمی از فرآیند شناخت است.

یکی دیگر از نشانه‌های رسیدن به شناخت عمیق، توانایی گفت‌و‌گو درباره موضوعات جدی و حساس است. زوجی که فقط درباره علایق روزمره صحبت می‌کنند، هنوز وارد لایه‌های اصلی رابطه نشده‌اند. موضوعاتی مثل مسائل مالی، فرزندآوری، شغل، مهاجرت، نقش زن و مرد در زندگی، رابطه با خانواده‌ها و اهداف آینده باید به‌صورت شفاف مطرح شوند. بسیاری از افراد از ترس ایجاد اختلاف، این گفت‌و‌گو‌ها را به بعد از ازدواج موکول می‌کنند؛ در حالی که اتفاقاً دوره آشنایی زمان همین شفاف‌سازی‌هاست.

نشانه مهم دیگر، «ثبات رفتاری» است. شناخت واقعی زمانی قابل اعتمادتر می‌شود که رفتار طرف مقابل در طول زمان و در موقعیت‌های مختلف، الگوی نسبتاً ثابتی داشته باشد. اگر فردی در یک دوره بسیار مهربان و متعهد باشد، اما در شرایط دیگر کاملاً متفاوت رفتار کند، هنوز نمی‌توان تصویر دقیقی از شخصیت او داشت.

در نهایت، یکی از اشتباهات رایج این است که افراد «احساس صمیمیت» را با «شناخت عمیق» اشتباه می‌گیرند. ممکن است دو نفر احساس نزدیکی عاطفی زیادی داشته باشند، اما هنوز درک دقیقی از شیوه تصمیم‌گیری، مدیریت بحران یا ارزش‌های واقعی یکدیگر نداشته باشند. شناخت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که علاقه عاطفی با مشاهده رفتار واقعی، گفت‌وگوی شفاف و تجربه موقعیت‌های متنوع همراه شود.

ایکنا ـ متداول‌ترین خطا‌های شناختی در دوران آشنایی کدام‌اند و چگونه می‌توان آنها را خنثی کرد؟

در دوران آشنایی، یکی از چالش‌های مهم این است که قضاوت افراد همیشه کاملاً منطقی و واقع‌بینانه نیست. احساسات، هیجان شروع رابطه و امید به آینده می‌تواند باعث بروز خطا‌های شناختی شود؛ یعنی الگو‌های ذهنی‌ای که باعث می‌شوند فرد واقعیت را ناقص یا تحریف‌شده ببیند. این خطا‌ها در بسیاری از روابط دیده می‌شوند و گاهی باعث می‌شوند افراد نشانه‌های مهم را نادیده بگیرند.

یکی از رایج‌ترین خطا‌ها «اثر هاله‌ای» است. در این حالت، یک ویژگی مثبت برجسته باعث می‌شود، فرد سایر جنبه‌های شخصیت طرف مقابل را هم مثبت ارزیابی کند. برای مثال ممکن است جذابیت ظاهری، موقعیت شغلی یا توانایی اجتماعی فرد باعث شود، تصور کنیم او در سایر زمینه‌ها مانند مسئولیت‌پذیری، صداقت یا بلوغ عاطفی نیز در سطح بالایی قرار دارد، در حالی که این ارتباط لزوماً وجود ندارد.

راهکارهای خنثی کردن خطا‌های شناختی در ازدواج: 1- رابطه را فقط از زاویه احساسات نگاه نکنند. 2- از افراد قابل اعتماد بازخورد بگیرند. 3- درباره موضوعات جدی زندگی گفت‌و‌گو کنند

خطای دیگر «آرمانی‌سازی یا ایده‌آل‌سازی» است. در این حالت افراد تصویر بسیار ایده‌آلی از طرف مقابل می‌سازند و ویژگی‌هایی را به او نسبت می‌دهند که هنوز شواهد واقعی برای آن وجود ندارد. گاهی فرد بیشتر عاشق «تصویری که در ذهن خود ساخته» می‌شود تا شخصیت واقعی طرف مقابل. این مسئله باعث می‌شود تفاوت‌ها و نشانه‌های هشداردهنده کمتر دیده شوند.

نادیده گرفتن نشانه‌های هشدار یا اصطلاحاً Red Flags نیز از خطا‌های رایج است. گاهی فرد در رفتار طرف مقابل نشانه‌هایی از کنترل‌گری، بی‌ثباتی هیجانی، دروغ‌گویی یا بی‌مسئولیتی می‌بیند، اما آنها را کوچک جلوه می‌دهد یا با این تصور که «بعد از ازدواج تغییر می‌کند» از کنارشان عبور می‌کند. در حالی که تجربه نشان می‌دهد الگو‌های شخصیتی معمولاً به‌راحتی تغییر نمی‌کنند و آنچه در دوران آشنایی دیده می‌شود اغلب نسخه ملایم‌تر، همان رفتار در آینده است.

خطای دیگر سوگیری تأییدی است. یعنی وقتی فرد تصمیم اولیه خود را گرفته، ناخودآگاه فقط اطلاعاتی را می‌بیند که آن تصمیم را تأیید می‌کند و اطلاعات مخالف را نادیده می‌گیرد. برای مثال اگر فرد به این نتیجه رسیده باشد که این رابطه مناسب است، ممکن است رفتار‌های مثبت را برجسته کند و رفتار‌های نگران‌کننده را توجیه کند.

برای خنثی کردن این خطا‌های شناختی چند راهکار مهم وجود دارد. نخست اینکه افراد تلاش کنند رابطه را فقط از زاویه احساسات نگاه نکنند و به رفتار‌های واقعی توجه کنند. مشاهده رفتار فرد در شرایط مختلف، به‌ویژه در موقعیت‌های استرس‌زا یا هنگام اختلاف نظر، اطلاعات بسیار واقعی‌تری می‌دهد. دوم اینکه بازخورد گرفتن از افراد قابل اعتماد اهمیت دارد. دوستان یا اعضای خانواده که درگیر هیجان رابطه نیستند، گاهی می‌توانند جنبه‌هایی را ببینند که برای خود فرد قابل مشاهده نیست.

سوم، گفت‌و‌گو درباره موضوعات جدی و واقعی زندگی است. وقتی افراد درباره موضوعاتی مانند مسائل مالی، اهداف آینده، شیوه حل تعارض یا نقش‌های خانوادگی صحبت می‌کنند، تصویر واقع‌بینانه‌تری از سازگاری خود به دست می‌آورند؛ و در نهایت، استفاده از مشاوره پیش از ازدواج می‌تواند کمک کند ارزیابی رابطه از سطح برداشت‌های شخصی فراتر برود و بر پایه بررسی علمی شخصیت، سبک ارتباطی و الگو‌های تعارض انجام شود. بسیاری از خطا‌های شناختی دقیقاً در چنین جلساتی آشکار می‌شوند، زیرا نگاه یک فرد متخصص معمولاً کمتر تحت تأثیر هیجان‌های رابطه قرار دارد.

ایکنا ـ در چه مرحله‌ای از آشنایی، مراجعه به مشاور خانواده بیشترین تأثیر را دارد؟

زمان مراجعه به مشاور خانواده در فرآیند ازدواج اهمیت بسیار زیادی دارد، زیرا کیفیت تصمیم‌گیری زوج‌ها در هر مرحله متفاوت است. بسیاری تصور می‌کنند مشاوره زمانی لازم است که اختلاف جدی ایجاد شده یا رابطه وارد بحران شده باشد، در حالی که مؤثرترین نوع مشاوره، «پیشگیرانه» است؛ یعنی زمانی که هنوز تصمیم نهایی تثبیت نشده و امکان ارزیابی منطقی وجود دارد.

به‌طور کلی، بهترین زمان برای مراجعه به مشاور خانواده معمولاً «در میانه دوره آشنایی و پیش از نامزدی رسمی» است. دلیل این موضوع آن است که در این مرحله، دو نفر تا حدی یکدیگر را شناخته‌اند و اطلاعات اولیه درباره شخصیت، خانواده و سبک زندگی همدیگر دارند، اما هنوز درگیر تعهد‌های سنگین عاطفی، خانوادگی و اجتماعی نشده‌اند. در نتیجه، ذهن افراد انعطاف بیشتری برای تصمیم‌گیری واقع‌بینانه دارد.

اگر مشاوره خیلی زود و قبل از شکل‌گیری هر نوع شناخت انجام شود، اطلاعات کافی برای ارزیابی دقیق رابطه وجود ندارد. در آن مرحله افراد هنوز تصویر روشنی از رفتار واقعی یکدیگر ندارند و بسیاری از پاسخ‌ها بر پایه تصور اولیه یا جذابیت ابتدایی است. به همین دلیل، مشاور نیز نمی‌تواند تحلیل عمیقی از پویایی رابطه ارائه دهد.

در مقابل، اگر مراجعه به مشاور به بعد از نامزدی رسمی یا مراحل بسیار جدی رابطه موکول شود، معمولاً وابستگی عاطفی و فشار اجتماعی افزایش یافته است. در این شرایط، حتی اگر ناسازگاری‌های مهم شناسایی شود، تصمیم‌گیری منطقی دشوارتر می‌شود. بسیاری از افراد در این مرحله به دلیل ترس از قضاوت اطرافیان، هزینه‌های مراسم، یا نگرانی از به‌هم خوردن رابطه، هشدار‌های مهم را نادیده می‌گیرند. به همین دلیل مشاوران خانواده تأکید می‌کنند که هدف اصلی مشاوره پیش از ازدواج فقط «تأیید رابطه» نیست، بلکه گاهی کمک به جلوگیری از یک انتخاب اشتباه است.

بهترین زمان برای مشاوره خانواده زمانی است که رابطه از مرحله آشنایی اولیه عبور کرده، اما هنوز تصمیم نهایی کاملاً تثبیت نشده است؛ یعنی نقطه‌ای که هم شناخت نسبی شکل گرفته و هم امکان انتخاب منطقی و کم‌هزینه‌تر هنوز وجود دارد

یکی از مزیت‌های مراجعه در دوران آشنایی این است که مشاور می‌تواند الگو‌های پنهان رابطه را زودتر تشخیص دهد؛ مسائلی مانند تفاوت در ارزش‌ها، سبک حل تعارض، میزان بلوغ عاطفی، شیوه مدیریت خشم، وابستگی ناسالم به خانواده، یا انتظارات غیرواقع‌بینانه از ازدواج. بسیاری از این موارد در فضای عادی و عاشقانه ابتدای رابطه کمتر دیده می‌شوند، اما در جلسات تخصصی و گفت‌و‌گو‌های هدایت‌شده آشکار می‌شوند.

موضوع مهم دیگر این است که مشاوره پیش از ازدواج صرفاً برای روابط مسئله‌دار نیست. حتی زوج‌هایی که رابطه خوبی دارند نیز می‌توانند از آن استفاده کنند تا نقاط قوت و ضعف رابطه خود را بهتر بشناسند. در واقع، مشاوره موفق فقط به‌دنبال کشف مشکل نیست، بلکه به زوج‌ها مهارت‌هایی مثل گفت‌وگوی مؤثر، حل تعارض، مدیریت اختلاف و تنظیم انتظارات را آموزش می‌دهد؛ مهارت‌هایی که در دوام زندگی مشترک نقش بسیار مهمی دارند.

از سوی دیگر، مراجعه مشترک به مشاور می‌تواند معیار مهمی برای سنجش آمادگی ازدواج نیز باشد. فردی که حاضر است درباره رابطه گفت‌وگوی شفاف داشته باشد، بازخورد تخصصی را بپذیرد و روی بهبود مهارت‌های ارتباطی کار کند، معمولاً انعطاف‌پذیری و بلوغ بیشتری برای زندگی مشترک دارد. برعکس، مقاومت شدید در برابر مشاوره یا انکار کامل مشکلات می‌تواند خود یک نشانه هشداردهنده باشد.

در مجموع، بهترین زمان برای مشاوره خانواده زمانی است که رابطه از مرحله آشنایی اولیه عبور کرده، اما هنوز تصمیم نهایی کاملاً تثبیت نشده است؛ یعنی نقطه‌ای که هم شناخت نسبی شکل گرفته و هم امکان انتخاب منطقی و کم‌هزینه‌تر هنوز وجود دارد.

ایکنا ـ از نظر شما موفق‌ترین ازدواج‌ها معمولاً چه نسبتی بین تشابه در ارزش‌ها و تکمیل‌کنندگی در مهارت‌ها دارند؟

در بحث ازدواج موفق، یکی از پرسش‌های مهم این است که آیا شباهت میان دو نفر اهمیت بیشتری دارد یا تفاوت و مکمل بودن آنها. تجربه مشاوره‌های زوج‌درمانی و پژوهش‌های روان‌شناسی خانواده نشان می‌دهد که ازدواج‌های پایدار معمولاً بر ترکیبی از «تشابه در ارزش‌ها» و «تکمیل‌کنندگی در مهارت‌ها و ویژگی‌های فردی» استوارند؛ اما سهم این دو یکسان نیست.

در اغلب روابط موفق، پایه اصلی بر شباهت در حوزه‌های عمیق و بنیادی شکل می‌گیرد. منظور از شباهت، یکسان بودن کامل شخصیت یا سلیقه‌ها نیست، بلکه هم‌جهت بودن در نگاه به زندگی است. برای مثال، دو نفر ممکن است علایق متفاوتی داشته باشند، اما اگر در موضوعاتی مثل صداقت، تعهد، خانواده، تربیت فرزند، مسئولیت‌پذیری، نگاه به آینده و سبک کلی زندگی همسو باشند، احتمال ثبات رابطه بسیار بیشتر می‌شود. این شباهت‌ها باعث می‌شود هنگام تصمیم‌های مهم زندگی، زوج احساس کنند در یک مسیر حرکت می‌کنند نه در دو مسیر متضاد.

به همین دلیل گفته می‌شود که در ازدواج موفق، بخش عمده سازگاری مربوط به اشتراک در ارزش‌ها و نگرش‌های بنیادین است. زیرا اختلاف در این حوزه‌ها معمولاً در طول زمان فرسایشی می‌شود. برای مثال، اگر یکی خانواده‌محور باشد و دیگری استقلال کامل از خانواده را بخواهد، یا یکی نگاه بسیار سنتی و دیگری نگاه کاملاً مدرن به نقش‌های زن و مرد داشته باشد، این تفاوت‌ها فقط اختلاف سلیقه نیستند؛ بلکه به شیوه تصمیم‌گیری و سبک زندگی روزمره تبدیل می‌شوند.

آنچه ازدواج را پایدار می‌کند این نیست که دو نفر کاملاً شبیه هم باشند، بلکه این است که در مسائل بنیادین احساس «هم‌تیمی بودن» داشته باشند. تفاوت‌ها زمانی مفیدند که در خدمت همکاری و رشد رابطه قرار بگیرند، نه اینکه جهت کلی زندگی دو نفر را از هم جدا کنند

در کنار این شباهت‌های بنیادی، تفاوت‌ها نیز می‌توانند نقش مثبتی داشته باشند؛ البته زمانی که در حوزه مهارت‌ها و ویژگی‌های مکمل باشند، نه در ارزش‌های اصلی. بسیاری از زوج‌های موفق دقیقاً به این دلیل رابطه پویاتری دارند که نقاط قوت متفاوتی دارند. ممکن است یکی منطقی‌تر و برنامه‌ریزتر باشد و دیگری در روابط اجتماعی و مدیریت هیجان قوی‌تر عمل کند. یا یکی در شرایط بحران آرامش بیشتری داشته باشد و دیگری در ایجاد صمیمیت عاطفی موفق‌تر باشد. این تفاوت‌ها اگر همراه با احترام متقابل باشند، به تکمیل یکدیگر کمک می‌کنند.

اما نکته مهم این است که «مکمل بودن» نباید با «ناسازگاری» اشتباه گرفته شود. گاهی افراد تصور می‌کنند هر تفاوت شدیدی می‌تواند جذاب و مکمل باشد، در حالی که برخی تفاوت‌ها در عمل به تعارض دائمی تبدیل می‌شوند. برای مثال، تفاوت میان فرد بسیار برون‌گرا و فرد کاملاً درون‌گرا ممکن است در ابتدا جذاب به نظر برسد، اما اگر دو نفر نتوانند نیاز‌های متفاوت یکدیگر را درک کنند، همین تفاوت به منبع تنش تبدیل می‌شود.

پژوهش‌ها معمولاً نشان می‌دهند که ازدواج‌های موفق بیشتر بر «هم‌جهتی ارزشی» استوارند تا صرفاً کشش عاطفی یا تفاوت‌های جذاب اولیه. به بیان ساده، زوج‌های موفق معمولاً در پاسخ به پرسش‌های اساسی زندگی شبیه هم فکر می‌کنند، اما در شیوه اجرا و مهارت‌ها می‌توانند متفاوت و مکمل باشند.

در نهایت، آنچه ازدواج را پایدار می‌کند این نیست که دو نفر کاملاً شبیه هم باشند، بلکه این است که در مسائل بنیادین احساس «هم‌تیمی بودن» داشته باشند. تفاوت‌ها زمانی مفیدند که در خدمت همکاری و رشد رابطه قرار بگیرند، نه اینکه جهت کلی زندگی دو نفر را از هم جدا کنند.

ایکنا ـ اگر زوجی همه معیار‌های سطحی را دارند، اما مشاور تشخیص دهد که «سبک حل تعارض» آنها ناسازگار است، تصمیم درست چیست؟

موضوع «سبک حل تعارض» یکی از مهم‌ترین و در عین حال کمتر دیده‌شده‌ترین عوامل موفقیت یا شکست ازدواج است. بسیاری از زوج‌ها ممکن است از نظر ظاهری، تحصیلی، اقتصادی یا حتی عاطفی تناسب خوبی داشته باشند، اما مشکل اصلی زمانی آشکار می‌شود که وارد اختلاف، فشار یا ناکامی می‌شوند. در واقع کیفیت یک رابطه را بیشتر از آنکه لحظات آرام تعیین کند، نحوه مدیریت تعارض‌ها مشخص می‌کند.

در جلسات مشاوره پیش از ازدواج، گاهی دیده می‌شود که دو نفر تقریباً همه معیار‌های متداول را دارند؛ اما الگوی برخوردشان با اختلاف کاملاً ناسازگار است. برای مثال، یکی از طرفین هنگام ناراحتی نیاز به گفت‌وگوی فوری و حل مسئله دارد، در حالی که طرف دیگر در زمان تنش عقب‌نشینی می‌کند، سکوت طولانی دارد یا از مواجهه فرار می‌کند. این تفاوت اگر مدیریت نشود، به یک چرخه فرسایشی تبدیل می‌شود: هرچه یک نفر بیشتر فشار می‌آورد، طرف مقابل بیشتر فاصله می‌گیرد و در نتیجه تنش تشدید می‌شود.

در برخی روابط نیز یکی از طرفین سبک تعارض تهاجمی دارد؛ یعنی هنگام اختلاف از تحقیر، سرزنش، توهین، تهدید یا کنترل‌گری استفاده می‌کند. در مقابل، ممکن است فرد دیگر برای جلوگیری از درگیری سکوت کند یا خواسته‌های خود را سرکوب کند. چنین الگویی معمولاً در کوتاه‌مدت شاید قابل تحمل به نظر برسد، اما در بلندمدت به فرسودگی عاطفی، کاهش احترام متقابل و حتی آسیب روانی منجر می‌شود.

به همین دلیل، بسیاری از متخصصان خانواده معتقدند ناسازگاری شدید در سبک حل تعارض، از پیش‌بینی‌کننده‌های جدی شکست رابطه است. چون تعارض در هر ازدواجی طبیعی است؛ هیچ زوجی بدون اختلاف نیست. تفاوت اصلی میان ازدواج موفق و ناموفق در این نیست که اختلاف دارند یا نه، بلکه در این است که با اختلاف چگونه برخورد می‌کنند.

اما سؤال مهم این است که اگر مشاور چنین ناسازگاری‌ای را تشخیص دهد، تصمیم درست چیست؟ پاسخ مطلق و یکسانی وجود ندارد، زیرا شدت مشکل و میزان آمادگی دو نفر برای تغییر تعیین‌کننده است.

اگر هر دو نفر؛ مشکل را بپذیرند، مسئولیت رفتار خود را قبول کنند و برای یادگیری مهارت‌های ارتباطی و کنترل هیجان آمادگی واقعی داشته باشند.

ناسازگاری شدید در سبک حل تعارض، از پیش‌بینی‌کننده‌های جدی شکست رابطه است. چون تعارض در هر ازدواجی طبیعی است؛ هیچ زوجی بدون اختلاف نیست. تفاوت اصلی میان ازدواج موفق و ناموفق در این نیست که اختلاف دارند یا نه، بلکه در این است که با اختلاف چگونه برخورد می‌کنند

امکان اصلاح وجود دارد. بسیاری از الگو‌های تعارض را می‌توان با آموزش مهارت گفت‌و‌گو، مدیریت خشم، شنیدن فعال و تنظیم هیجان تا حد زیادی بهبود داد. در این حالت، مشاور معمولاً پیشنهاد می‌کند فرآیند آموزش و ارزیابی ادامه پیدا کند و زوج قبل از تصمیم نهایی، تغییرات رفتاری را در عمل نشان دهند.

اما اگر یکی از طرفین؛ مشکل را انکار کند، همیشه دیگری را مقصر بداند، حاضر به تغییر نباشد، یا رفتار‌های آسیب‌زا مثل تحقیر، خشونت کلامی یا کنترل شدید را طبیعی تلقی کند.

آن‌وقت موضوع بسیار جدی‌تر می‌شود. زیرا در چنین شرایطی، ازدواج معمولاً مشکل را حل نمی‌کند بلکه الگو‌های ناسالم را تثبیت می‌کند. بسیاری از افراد تصور می‌کنند عشق، گذشت زمان یا رسمی شدن رابطه باعث تغییر رفتار می‌شود، در حالی که فشار‌های واقعی زندگی مشترک معمولاً الگو‌های تعارض را شدیدتر می‌کند، نه ضعیف‌تر.

نکته مهم دیگر این است که افراد نباید صرفاً به دلیل وجود معیار‌های ظاهری مناسب، از ناسازگاری در سبک ارتباطی چشم‌پوشی کنند. تحصیلات خوب، موقعیت اجتماعی مناسب یا علاقه عاطفی بالا، جایگزین مهارت حل تعارض نمی‌شوند. زوجی که بلد نیست، بدون تخریب یکدیگر اختلاف را مدیریت کند، در بلندمدت حتی اگر نقاط قوت زیادی داشته باشد، با فرسایش رابطه مواجه می‌شود.

در نهایت، تصمیم درست در چنین شرایطی وابسته به یک سؤال کلیدی است: «آیا دو نفر ظرفیت یادگیری و تغییر دارند یا نه؟» اگر پاسخ مثبت باشد، رابطه می‌تواند با کار جدی و آگاهانه رشد کند. اما اگر الگو‌های ناسالم عمیق، انکارشده و غیرقابل تغییر باشند، ادامه رابطه می‌تواند پرهزینه و آسیب‌زا شود؛ حتی اگر در ظاهر همه چیز ایده‌آل به نظر برسد.