کد خبر: ۴۳۵۳۴۵۱

تاریخ: ۳۰ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۲۰:۱۹

شرح دعای ابوحمزه ثمالی در هفتمین نمایشگاه مجازی کتاب

جلد چهارم کتاب «آموزه‌های معرفت» اثر آیت‌الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی توسط انتشارات مکتب وحی در نمایشگاه مجازی در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.

به گزارش ایکنا، جلد چهارم کتاب «آموزه‌های معرفت» اثر آیت‌الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی توسط انتشارات مکتب وحی در نمایشگاه مجازی کتاب تهران در دسترس علاقه‌مندان قرار گرفت.

مجموعه آموزه‌های معرفت که مشتمل بر بیانات مولف در شرح دعای ابوحمزه ثمالی است، در مجلد چهارم به مواعظ رمضان المبارک ۱۴۲۲ هجری قمری اختصاص دارد.

مؤلف در این مباحث، با شرح و تفسیر فقرۀ «و اعلَم أنّک للراجین بمَوضع إجابة و لِلمَلهوفینَ بِمَرصَدِ إغاثَةٍ؛ خدایا، من می‌دانم که تو برای افرادی که امیدوارند و رجاء و امید دارند، در موقعیّتِ پاسخ دادن هستی و تو برای افرادی که مورد ظلم واقع شدند و حسرتِ به دست آوردنِ حقوق خود را می‌خورند، در جایگاه دستگیری قرار داری» به تحلیل و تبیین مباحثی همچون رجاء حقیقی، رضایت به قضای الهی، معنای واقعی توکل و تصحیح بینش انسان نسبت به سلسلۀ علل و اسباب پرداخته است.

مؤلف در تبیین مسئله امید به خدا بیان می‌کند: «طرفِ ما و مرجو ما در رجا کیست؟ طرفِ ما خدا است؛ خدایی که از هر کسی به ما مهربان‌تر است و مصالح ما را بهتر از خود ما برای ما تشخیص می‌دهد؛ پس حالا که این طور است انسان باید بگوید: «خدایا، هرچه خودت خواستی».

شیوه طرح مباحث توسط مؤلف، استناد به آیات قرآن و روایات اهل بیت (ع) و بیان تجربیات و حکایات سلوکی از بزرگانی چون علامه طهرانی و استادش: مرحوم سید هاشم حداد است تا نگاه خواننده از سطح کثرات و علل ظاهری، به باطن حوادث و مبدأ واحد آن‌ها معطوف گردد.

این کتاب که در ادامه مجلدات پیشین و در ۸ فصل تدوین شده، در هر مجلس عنوانی روشن دارد که جهت بحث را مشخص می‌کند؛ از جمله «اهمیت توجه به جایگاه سلسله علل در عالم خلقت»، «لزوم داشتن رجاء حقیقی و التزام به لوازم آن»، «عبودیت و تسلیم در برابر مشیت الهی، ثمره رجاء به پروردگار»، «رابطه رجاء و امید با انتظار فرج»، «ارکان تحقق رجاء حقیقی»، «کیفیت رجاء و خواست صحیح انسان از خداوند در امور دنیوی»، «نقش نیّت انسان در رجاء و دعا» و «ضرورت کثرت رجاء به خداوند و پرهیز از ناامیدی».

در قسمتی از کتاب در خصوص رابطه امید و انتظار فرج می‌خوانیم:

«امید این نیست که در میان ما مصطلح است؛ پس امید چیست؟ آن است که کسی که لقاء خدا را می‌خواهد، آن امید موجب می‌شود که عمل صالح انجام بدهد، شرک نورزد و در همه مراتب شرک، شرک را کنار بگذارد و رجاء هم باید با عمل توأم باشد و اینها لازم و ملزوم همدیگر هستند. آن شخصی که امیدوار است، کسی است که به دنبال مطلوب است. چرا این‌ همه در روایات داریم که انتظار فرج ثواب دارد؟ یا در بعضی از روایات است: «أفضَلُ أعمالِ أُمّتی انتظارُ الفَرَج» بالاترین کاری که یک شیعه امام زمان می‌تواند انجام بدهد انتظار فرج است. آیا انتظار فرج یعنی همین‌طور شب‌های جمعه دعای کمیل تشکیل بدهیم و بگوییم: «یابنَ الحَسن، عَجِّل علَی ظُهورِک»؟! آیا این است؟! بعد هم که از داخل منزل و مسجد بیرون می‌آییم، راه بیفتیم در خیابان‌ها و هر کاری که دلمان می‌خواهد بکنیم؛ این شد انتظار فرج؟! انتظار فرج یعنی؛ ما تصوّر کنیم در هر قدمی که برمی‌داریم، امام زمان علیه السلام در کنار ما حضور دارد و با ما راه می‌آید. انتظار فرج یعنی حرفی که بنده به شما می‌زنم در حضور امام زمان، این حرف را می‌زنم؛ این می‌شود انتظار فرج. نه‌ اینکه وقتی امام زمان نیست هرچه از دهانم درمی‌آید بگویم، اما همین‌که امام زمان آمد، یک‌دفعه دو زانو بنشینم و نحوه خطابم تغییر کند»

جلد چهارم «آموزه‌های معرفت» توسط انتشارات مکتب وحی در ۲۵۰ صفحه منتشر شده است.