Ito ay isang anyo ng sining na malalim na nakaugat sa mga unang siglo ng Islam; umaasa sa himig na pagbigkas, unti-unti itong umunlad at naging isa sa pinakamalakas na pagpapahayag ng malambot na kapangyarihang pangkultura ng Muslim, na nakakamit ang artistiko at panlipunang kapanahunan sa pamamagitan ng mga konteksto katulad ng pagbigkas ng Quran tuwing Biyernes, ang panawagan sa pagdarasal (adhan), mga ritwal sa relihiyon, at pagtangkilik ng estado.

Bagama't ang Ehipto ang orihinal na lugar ng kapanganakan ng sining ng pagtula sa mundong Islamiko, sa kontemporaryong kapaligiran ng media ay nasasaksihan natin ang "unti-unting pagkalimot sa tunay na mga paaralan" at "isang paghihiwalay sa pagitan ng bagong salinlahi ng mga qari at ng pamana ng kanilang mga nauna."

Sa kasalukuyan, ang ilang komersiyal at mababaw na pagbigkas ay pumalit sa mga masining at nakapagpapaisip na mga pagbigkas, at ang tumpak na mga pamamaraan ng Waqf, Ibtida, tono at Tajweed, na bunga ng mga siglo ng karanasan ng mga dalubhasang Ehiptiyano, ay hindi maayos na naidokumento at naipakilala.

Sa mga serye ng mga ulat, nilalayon ng IQNA na balikan ang ebolusyon ng sining na ito, mula sa "lumang paaralan" hanggang sa paglitaw ng "mga henyo sa pagbigkas", habang sinusuri ang kasalukuyang kalagayan, at nagtatatag ng tulay sa pagitan ng orihinal na mga pamamaraan ng Ehipto at ng mga pangangailangang pansining ng mga tagapakinig ng Quran ngayon, upang ang sining ng pagbigkas ay bumalik mula sa isang "panggagaya lamang na ritwal" patungo sa isang "buhay at pabago-bagong daloy".

Bagama't dumating ang teknolohiya ng pagtatala ng tunog sa Ehipto noong 1903, ang sining ng pagbigkas ng Quran ay hindi nakinabang sa makabagong nito sa loob ng ilang mga dekada. Noong unang mga taon ng operasyon ng mga kumpanya ng pagtatala sa Ehipto, tumangging pagtala ng kilalang mga qari ang kanilang mga pagbigkas. Ang pag-aatubili na ito ay nadama rin ng mga mang-aawit, na nag-aalala sa bagong imbensiyon at mas piniling maghintay—na pinagmamasdan ang tagumpay nito kasama ang pangalawang antas na bokalista—bago sila mismo ang mangakong gawin ito.

Mas masalimuot ang sitwasyon pagdating sa pagbasa ng Quran; tuwing may bagong imbensiyon tungkol sa Quran na lumilitaw, ito ay sinasalubong ng pag-aalinlangan at mga pag-aalinlangan sa relihiyon. Ang pag-aampon ay kadalasang naantala hanggang sa ang paglipas ng panahon ay magpapatunay sa imbensiyon, na itinatag ito bilang isang tinatanggap na katotohanan ng panahong iyon.

Bukod pa rito, ang limitadong tagal ng pagtatala noong unang mga taon na iyon—sa simula ay tatlong mga minuto, na kalaunan ay umabot sa anim—ay malamang na nakadagdag sa pagkaantala. Ang ganoong kaikling panahon ay walang alinlangang hindi sapat upang makuha ang isang pagbigkas na tunay na sumasalamin sa anyo ng sining na umiiral noong panahong iyon.

Ang Pinakamaagang Naitalang Pagbigkas sa Ehipto

Ang pinakamatandang natitirang pagtatala ng isang pagbasa ng Quran ay mula pa noong 1905, tampok si Sheikh Muhammad Salim na bumibigkas ng Surah Maryam. Nang sumunod na taon, nagtala siya ng isa pang pagbasa, sa pagkakataong ito ay mula sa Surah Yusuf.

Kaunti lamang ang nalalaman tungkol sa indibidwal na ito—bagaman mayroon ding mga rekording ng kanyang pag-awit—kaya hindi malinaw kung siya ay isang kilalang propesyonal na qari o isa lamang bokalista na nagrekord ng mga siping ito bilang bahagi ng unang mga pagsubok ng mga kompanya ng pagtatala.

Ang pagsasaliksik sa kasaysayan ng dakilang mga mambabasa noong unang isang-kapat ng ika-20 siglo ay humahantong sa atin sa apat na mga pangalan na ang mga tinig ay nawala na: Mahmoud Al-Qaisuni, Hussein Al-Sawwaf, Hanafi Bar'i, at Sheikh Ahmed Nada—ang huli ay isang dalubhasa sa sining na pumanaw noong 1932, dalawang taon bago ang paglulunsad ng radyo.

Ang pagpapasinaya ng radyo ay isang mahalagang pangyayari na pumukaw sa pinakaunang naitalang mga alaala ng mga qari tulad ni Sheikh Muhammad Rif’at (1882–1950). Pinasinayaan niya ang radyong Ehiptiyano gamit ang kanyang boses noong Mayo 31, 1934, na nagbigay sa kanya ng lugar sa kasaysayan bilang isang tagapagtatag ng anyong sining na ito.

Bagama't kilala na si Rif'at dahil sa kanyang kakaiba at magandang boses at malalim na damdamin na lalim ilang mga dekada bago pa man ilunsad ang radyo, binigyan siya ng midyum ng imortalidad. Sa loob ng halos isang dekada, nanatili siyang pinakakilalang qari sa mga tuntunin ng presensiya at katanyagan—isang sikat na bituin sa radyo na tanging sina Umm Kulthum at Abdel Wahab lamang ang makakalaban niya—hanggang sa hindi siya nabigyan ng sakit noong 1943. Nagkaroon siya ng espesyal na lugar sa puso ng mga tagapakinig, isang katayuan na nananatiling hindi maikakaila hanggang sa araw na ito.

3498992