Si Mohammadi at ang kanyang asawa—na ang mga panata ng kasal ay ipinagpalit sa puntod ng mga bayani sa kanlurang lungsod ng Kermanshah sa Iran—ay nangako noong panahong iyon na magiging "mga kasama sa armas" sa pagtupad sa matatayog at makataong mga layunin, sa halip na mag-asawa lamang.
Nanatili silang tapat sa panatang ito matapos isakripisyo ng mapagmalaking sundalo ang kanyang mga kamay at binti para sa kanyang tinubuang-bayan noong mga pag-atake ng kaaway na Amerikano-Zionista.