حافظ برای ایرانیان تنها یک شاعر نیست، بلکه صدایی آشنا از ژرفای حافظه تاریخی و عاطفی ماست؛ صدایی که هر نسل رنجها، امیدها و باورهای خود را در آینه غزلهای او بازمییابد. در میان لایههای چندمعنایی شعر حافظ برخی شارحان ردّی از فرهنگ عاشورا و ارادت به امام حسین (ع) دیدهاند؛ ردّی که از «تشنهلبی» و «سرهای بریده» تا تصویر بیابان، خون و غربت امتداد مییابد و غزل او را به بستری برای تأویلهای عاشورایی بدل میکند.