دعای عرفه، فراتر از مناجاتی مذهبی، یک دایرةالمعارف وجودشناسی و عمیقترین تبیین از نسبت میان خالق و مخلوق است. در این نیایش جاویدان، حضرت سیدالشهدا(ع) پارادایمهای رایج معرفتشناسی را دگرگون میکند و مدلی از جهانبینی ارائه میدهد که در آن، هستی نه مجموعهای مکانیکی از اشیا، بلکه تجلیگاه زنده و پویای حقیقت مطلق است.