سنت دیرینه الهی در تاریخ نبوت، همواره بر صیانت از مقام «وصایت» در سایهسار تقیه و کتمان استوار بوده است؛ جریانی که از بیم فتنه قابیل در نخستین روزهای خلقت آغاز شد تا میراث هدایت از گزند بدخواهان مصون بماند. با این حال، تاریخ اسلام در سپیدهدم رسالت خاتم(ص)، شاهد چرخشی شگفتانگیز از «کتمان» به «ابلاغ» بود که از واقعه «یومالدار» آغاز و در «غدیر خم» به اوج شکوه خود رسید. اما چه رازی در ولایت علی بن ابیطالب(ع) نهفته بود که ابلاغ آن، «استثنای بزرگ» تاریخ انبیا و همسنگ با تمام مأموریت رسالت قرار گرفت؟