Мантиқи Қуръонӣ оид ба муқобила ба мисл дар баробари ҳар гуна таҷовузи душман
Қуръони Карим дар бораи ҷанг бо душман се шартро байён мекунад: «وَ قاتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ الَّذِینَ یقاتِلُونَکمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا یحِبُّ الْمُعْتَدِینَ»» (Бақара: 190).
Аввалан, ҷанг бояд барои Худо ва дар роҳи Ӯ бошад.
Сониян, дар баробари мутаҷовиз бошад ва то он ки ҷанг таҳмил нашудааст, даст ба силоҳ набояд бурд.
Сеюм, дар майдони ҷанг аз ҳад нагузаред ва ба усули ахлоқӣ пойбанд бошед.
Бинобар ин, дифои Эрони исломӣ дар набард бо режими сиҳюнӣ ва Амрико амале машрӯъ ва Қуръонӣ мебошад.
Дар чор ояти баъдӣ низ тарзи посухдиҳиро тавзеҳ медиҳад: «فَمَنِ اعْتَدَى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَى عَلَيْكُمْ» (Бақара: 194).
Ислом ба ҳар кас ҳуқуқ медиҳад, ки агар ба ӯ таҷовуз шавад, ба ҳамон андоза муқобила кунад.
Барои мисол, агар душман аз қаламрави кишвари дигар ба хоки кишвари мусалмон таҷовуз кунад, ҳуқуқи посух ба ҳамон шакл бар зидди манофеи мутаҷовиз вуҷуд дорад; масалан, агар корхонаҳои нафту гази Эронро бомбборон карданд, Эрон метавонад ба таври танбеҳӣ ва боздоранда манофеъ ва сармоягузориҳои онҳоро дар кишварҳое, ки пойгоҳ фароҳам кардаанд, ҳадафи машрӯъ қарор диҳад.
Таҷовуз вақте мазаммат мешавад, ки ибтидоӣ бошад ва дар муқобили таҷовузи дигарон набошад. Агар ҷомеае нахоҳад зери ситам, истибдод ва хориву зиллат қарор гирад ва дар баробари таҷовузи дигарон посух диҳад, ин амал ба монанди фазилати бузург хоҳад буд; зеро таслим шудан дар баробари мутаҷовиз баробар бо марг аст ва муқовимат баробар бо ҳаёт.
https://iqna.ir/en/news/3496827
