Ба гузориши ИКНА аз Ироқ, Оятуллоҳ Шайх Муҳаммад Яъқубӣ, аз мароҷеи тақлиди шиа, дар дидор бо ҷамъе аз тавлидкунандагони муҳтаво, ки ҳамзамон бо айёми зиёрати Арбаъини Ҳусайнӣ барои зиёрати ҳарами мутаҳҳари Амири мӯъминон ҳазрати Алӣ(а) ба Наҷаф мушарраф шуда буданд, изҳор дошт: расона имрӯз ба яке аз муҳимтарин абзорҳои таҳаввул ва дар айни ҳол ба хатарноктарин абзори ҷанги нарм табдил шудааст; абзоре, ки тавоноии он дар тағйири боварҳо, фарҳангҳо ва самтдиҳӣ ба афкори умумӣ, гоҳе аз ҷангҳои низомӣ низ таъсиргузортар аст. Ба гунае ки мумкин аст миллатҳо аз душманони худ дифоъ кунанд ва дар муқобил, худро дар ҷойгоҳи ботил қарор диҳанд.

Вай бо ишора ба намунаҳое аз рӯйдодҳои муосир хотирнишон кард, ки таъсири расона дар баъзе маворид ба натиҷаҳое мунҷар шудааст, ки ҷангҳои низомӣ аз дастёбӣ ба онҳо оҷиз будаанд.

Оятуллоҳ Яъқубӣ бо таъкид бар ин ки тавлиди муҳтаво ва фаъолият дар фазои маҷозӣ амале сода ва гузаро нест, тасреҳ кард: ин арса масъулияти бузурги шаръӣ, ахлоқӣ ва касбӣ аст; зеро ҳар сухан ва муҳтавоеро, ки мунташир мешавад, метавонад осори амиқе бар зиндагии афрод ва ҷомеаҳо бар ҷой гузорад.

Вай бо истинод ба ояти шарифи:

«وَلا تَقْفُ مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنَّ السَّمْعَ وَالْبَصَرَ وَالْفُؤَادَ كُلُّ أُولَئِكَ كَانَ عَنْهُ مَسْؤُولًا»

*(Сураи Исро, ояти 36)*

— «Аз чизе, ки ба он огоҳӣ надорӣ, пайравӣ макун; зеро гӯш, чашм ва дил — ҳамаи онҳо масъуланд» — бар зарурати доро будани тақво, диққат, инсоф ва пойбандӣ ба ахлоқи касбӣ аз ҷониби фаъолони расона таъкид кард.

Вай афзуд: расона набояд ба абзоре барои боҷгирӣ, тахриби шахсият, ҳисоббаробаркунӣ бо дигарон ё василае барои таъмини манфиатҳои зудгузари дунявӣ табдил шавад.

4368510