İkna Haber Servisi:
İmam Hüseyin (a.s) Kufelilerin daveti ve yazdıkları mektupların ardından Mekke’den Kufe şehrine hicret etmeye karar verdi. Muhammed b. Hanefiyye, Abdullah b. Abbas ve Abdullah b. Cafer gibi Medine’nin ileri gelen büyük şahsiyetleri İmamı bu seferinde vazgeçirmeye çalıştıysalar da İmam Hüseyin (a.s) bu seferi ilahi bir vazife olarak niteledi. Bu yüzden Hicrinin 60. yılı Zilhicce ayının sekizinci günü Hac farizasını yaptıktan sonra Kufe şehrine hareket etti.
İmam Hüseyin’in (a.s) kafilesi Irak topraklarına vardıktan sonra “Şiraf” durağında Ubeydillah b. Ziyad tarafından İmamı takip etmekle görevlendirilen ve komutasında bin kişilik bir odu bulunan Hur b. Yezidi Riyahi ile karşılaştı. Hur, Ubeydullah b. Ziyad’ın emri üzerine yolu imama kapatarak imamı ıssız bir çöle gitmeye mecbur bıraktı.
Hicretin 61. yılı muharrem ayının ikinci perşembe günü Kerbela çölünde yolu tamamen imamın üzerine kapadı ve imamın hareket etmesine engel oldu.
Bazı rivayetlere göre muharrem ayının ikinci günü Hz. Yusuf’un (a.s) kardeşleri tarafından kuyuya atıldığı gündür.
Bunun nedeni şuydu; Hz. Yakup’un (a.s) diğer oğulları babaları Yakup’un kardeşleri Yusuf’u aşırı sevmesini hazmedemiyor ve Yusuf’u kıskanıyorlardı. İşte bu yüzden Yusuf’u babalarından ayırmak için fırsat kolluyorlardı. Önceden planladıkları bir hileyle babaları Yakup’tan (a.s) Yusuf’u kendileriyle götürüp gezdirmek için izin istediler. İlk başta Hz. Yakup (a.s) onların bu isteklerine karşı çıktı. Ancak kardeşlerin aşırı ısrar etmeleri sonucu Hz. Yakup bu işe razı oldu. Böylece Yusuf’un kardeşleri önceden planladıkları gibi Yusuf’u kuyuya attılar.
Yüce Allah, Kuranı Kerim’de bu kıssayı “Kuranın En Güzel Kıssası” olarak tanıtmıştır.
