Kırk gündür toprağa yapışmış, çadır, susuzluktan çatlamış dudaklar ve ağza yapışmış dil sesleri yürekleri tırmalıyor. Kırk gündür denizlerin, bulutların, yağmurları indiren meleklerin ve yine o kutsal isimlerin sesleri kalbimize ulaşıyor; Ey Haşim oğullarının ay yüzlüsü! Ey Ali’nin oğlu Hüseyin! bu isimler defalarca vücudumuzu titretmiş ve titretiyor. Bu isimler sadece beni değil Hüseyni hatırlayan ve çadırların sakisi olan Ebulfazl’ın ismini duyan herkesin kalbini titretiyor. Bu gece Aşura’nın kırkıncı gecesidir; dünyanın tüm boyutlarından ve ölçülerinden daha büyük isimlerin dolup taştığı gecedir.
Bu gece hiç kimse Kerbela Alemdarı Ebulfazl gibi İslam sancağını elinde tutamaz. Bu gece avucumuzu doldurduğumuz her suda Kameri Beni Haşim’in kalbi titriyor; hatırladığımız her çadırda Zeynep bekliyor.
Bu gece yine su tulumu parçalanıyor ve içindeki sular kanlara bulaşmış kesik ellerin üzerine dökülüyor. Ah, ne kadarda Kerbela’ya muhtacız; Kerbela’nın kahramanlarına, yeniden bayrak taşıyacak ellere, kan dolmuş gözlere ve oklanmış su tulumlarına…
Bu gece altı köşeli türbenin yanında olmak ve boğazlara düğümlenmiş hüzünleri haykırmak istiyoruz!
Tüm tarihin aşk ile tanıdığı uzun boylu o kahramana gözyaşı dökmeyi ne kadar çok istiyoruz.
