Laporan IQNA, memetik Al-Mada; Dokumentari ini mengkaji dimensi budaya dan sejarah hubungan antara bahasa Kurdi dan Arab serta pengaruh Al-Quran terhadap masyarakat Kurdi. Projek ini telah menerima geran kerajaan untuk menyokong pembikinan filem sebagai sebahagian daripada program nasional bagi menyokong penghasilan filem.

Ghani berkata mengenai filem ini: "Filem ini tidak memperkatakan bahasa Arab sebagai bahasa kebangsaan atau politik, tetapi sebagai bahasa Al-Quran dan bagaimana bahasa ini selama berabad-abad menjadi sebahagian yang tidak terpisahkan daripada kehidupan budaya dan keagamaan sebahagian besar masyarakat Kurdistan Iraq, manakala orang Kurdi mengekalkan bahasa, identiti dan tradisi mereka. Keharmonian budaya ini memikat hati saya."

Beliau menambah: "Iraq sentiasa menjadi ruang kepelbagaian dan saya percaya bahawa sinematografi harus mendokumentasikannya, bukan sekadar meriwayatkan peperangan dan konflik. Pada pendapat saya, sebuah dokumentari yang sebenar tidak memberikan jawapan yang siap sedia, tetapi mengemukakan soalan dan memberi ruang kepada penonton untuk merenung. Inilah yang saya usahakan dalam projek ini."

Haider Ghani ialah seorang profesor universiti, pengarah dan jurugambar filem serta televisyen. Beliau juga pakar dalam reka bentuk pencahayaan dan pengeluaran media. Beliau mempunyai pengalaman profesional lebih 20 tahun dalam penghasilan filem dan dokumentari dalam media visual. Beliau memiliki ijazah kedoktoran dalam sinematografi dari Universiti Baghdad dan pernah bekerja untuk saluran satelit Iraq, Arab dan antarabangsa. Antara filemnya yang paling terkenal ialah "Ketenangan Sesebuah Tempat", "Yang Ditawan" dan "Rumah".

Apabila ditanya apa yang menarik minatnya terhadap skrip filem yang ditulis oleh Mustafa Hassan, penulis skrip, pengarah Iraq itu berkata: "Saya mendapati bahawa idea itu bukan semata-mata berdasarkan maklumat, tetapi berdasarkan elemen kemanusiaan. Skrip ini melayan watak-watak sebagai pembawa ingatan (memori), bukan sekadar sumber maklumat. Ini amat penting bagi saya sebagai seorang pengarah. Apa yang juga menarik minat saya ialah skrip ini mengelakkan syarahan dan membiarkan imej bercakap sendiri. Bagi saya, sinema dokumentari bukanlah ceramah yang dirakam, tetapi bahasa visual dengan irama dan kualiti puitis tersendiri."

Beliau menambah bahawa skrip ini memberinya ruang yang cukup untuk mengembangkan visi pengarahannya yang bergantung pada imej, bunyi, kesunyian, persekitaran semula jadi dan butiran kehidupan seharian.

Haider Ghani menyatakan bahawa dalam filem ini beliau menemui peluang untuk membina dunia visual yang lengkap, bermula dengan bandar-bandar Kurd dan sejarahnya, melalui institusi pendidikan dan keagamaan, sehingga ke rumah-rumah, pasar-pasar dan perbualan manusiawi yang ringkas, menjadikan penonton merasai pengalaman itu, bukan sekadar mendengarnya.

Beliau menyambung: "Bagi saya, kejayaan mana-mana dokumentari bermula dengan skrip yang menghormati akal dan kecerdasan penonton, dan saya menemui perkara ini dalam skrip tersebut."

Mengenai pembiayaan penghasilan filem, pengarah Iraq itu berkata: "Jawatankuasa Inisiatif Sokongan Sinema, yang terlibat dalam menyokong filem ini, merupakan langkah penting dalam memulihkan keyakinan diri dalam penghasilan filem Iraq. Menerima sokongan mereka memberi projek ini peluang sebenar untuk merealisasikan ideanya. Namun, saya tidak percaya bahawa sokongan sebegini harus menggantikan sistem pembiayaan filem yang komprehensif."

Ghani menekankan mengenai kesukaran menghasilkan filem sebegini, terutamanya kerana ia berkaitan dengan bahasa: "Sudah tentu terdapat cabaran yang ketara, kerana bercakap tentang bahasa berbeza dengan bercakap tentang sesuatu tempat atau peristiwa bersejarah. Bahasa ialah konsep yang tidak kelihatan, manakala sinema bergantung pada imej, dan di situlah letaknya kesukaran asas."

4368782