«Танини тиловат» — марҳами захмҳои оворагӣ

Дар миёни рӯзҳои пурошӯби Gaza Strip, дар ҳоле ки хонаҳо ва манораҳои масоҷид зери оташи бомбандозҳо ва ҷангандаҳо ба тӯдаи хок табдил шуданд, сокинони ин борикаи замин ин бор набардие хомӯш, аммо амиқро рақам заданд; на бо силоҳҳои ҷангӣ, балки бо нури имон. Дар миёни вайронаҳо талоше нав шакл гирифт, то бо нури Қуръон дилҳои кӯдакон ва наврасон дубора ҷон бигирад ва хокистари харобиҳо ба нерӯи умед барои идомаи зиндагӣ табдил шавад.

Абу Шаъбон, аз масъулони Дорулқуръони Ғазза, аз пӯйише сухан мегӯяд, ки онро «марҳилаи эҳёи Қуръон» меномад; талоше, ки дар он масъулон ба суръат даст ба кор шуданд, то намозхонаҳо ва хаймаҳои муваққатиро дар атрофи масоҷиди вайроншуда барпо кунанд. Ин сохторҳои муваққат на танҳо ҷойгоҳи ибодат, балки паноҳгоҳҳое барои омӯзиш ва ҳифзи Қуръон гардиданд.

Ба гуфтаи Абу Шаъбон, дар канори ин иқдомҳо, меъёрҳои сахтгиронаи амниятӣ ва омӯзишӣ тадвин шуд, то ҳалқаҳои ҳифзи Қуръон ҳатто дар миёни ноамнӣ ва оворагӣ идома ёбанд. Ӯ бо ишора ба шароити душвори саҳроӣ мегӯяд:
«Бо камбуди шадиди нусхаҳои Қуръон, рӯшноӣ ва оромии муҳит рӯбарӯ ҳастем, аммо ба ҷойи нафрин ба торикӣ, эҷодкориро ҷойгузини камбудиҳо кардаем; Қуръонҳоро аз мардум қарз мегирем, ҷаласаҳоро дар рӯз баргузор мекунем, то аз рӯшноии рӯз истифода барем ва нури Қуръонро ба дилҳо битобонем. Дар ин ҷо омӯзиш ба чанд навбат тақсим шудааст, то ҳама саҳме аз ин нур дошта бошанд.»

Камбуди мураббиёни ҳифзи Қуръон низ монеъи ташкили ҳалқаҳои омӯзиш нашуд. Ҳофизони Қуръон миёни минтақаҳои мухталиф тақсим шуданд, довталабон ба майдон омаданд ва дастёрони ҷавон омӯзиш диданд. Ба гуфтаи ӯ, «ин рисолат фаротар аз ҳар сахтӣ аст, зеро мо дар ҳоли ҳифзи оятҳои илоҳӣ ҳастем; на танҳо дар китобҳо, балки дар ҷони наслҳо.»

Ҷонпаноҳи дилҳои хаста

Абу Шаъбон ҳалқаҳои қуръониро «ҷонпаноҳи дилҳои хаста» тавсиф карда мегӯяд: дар ин ҷо кӯдакони овора дубора дар рӯзгори худ назм меёбанд, ором мешаванд ва дарсҳои сабр ва фидокориро меомӯзанд. Ин ҷаласаҳо марҳаме барои захмҳои оворагӣ ҳастанд. Ба гуфтаи ӯ, «Қуръон, пеш аз ҳар чиз, неъмате барои оромиши рӯҳу равони инсонҳост.»

Ҳоло бо барқарории оташбаси муваққат, саҳнаи наве рақам хӯрдааст. Абу Шаъбон ин вазъиятро ба «сунамии инсонӣ» ташбеҳ мекунад, ки ба сӯи хаймаҳои ҳифзи Қуръон рӯ овардаанд:
«Ҳазорон кӯдак, наврас ва бузургсол ба намозхонаҳои муваққат паноҳ оварданд. Хаймаҳои иқомаи намоз аз ҳузури намозгузорон лабрез шудааст. Аз азони субҳ то ғуруби офтоб, ҳалқаҳои омӯзиши ҳифзи Қуръон дар чанд навбат идома меёбад, то ташнагии омӯзиш сероб гардад.»

4335894