Ҳикояи осмонӣ ва заминӣ аз муборизаҳо дар Қуръони Карим

Қуръони Карим дар канори омор ва таҳлилҳои заминӣ, кунҷи дигаре барои таҳлили муборизаҳо пеш рӯи мо мегузорад.

Ҳикояи осмонӣ, ки ҳамроҳ бо суннатҳои илоҳӣ рӯй медиҳад ва калиди фаҳмиши таҳаввулот ва рамзи майдони муқовимат аст.
Дар силсилаи ёддоштҳо мо ният дорем ба таҳлили рӯйдодҳои охир, бахусус ҳамлаи ваҳшиёнаи амрикоӣ ва саҳюнистӣ ба кишвари мо, дар заминаи оятҳои Қуръони Карим бипардозем.
Ҳар ҳодисаро метавон аз ду ҷиҳат нақл кард: ҳикояи заминӣ ва ҳикояи осмонӣ. Масалан, дар таҳлили як набард ҳикояи заминӣ вуҷуд дорад, ки қисми он дар омор дида мешавад; ки чанд мушак шилик шуд ё чанд кушташуда ва маҷруҳ аз душман боқӣ монд.
Ин ҳикояи заминӣ мантиқи худро дорад. Қуръони Карим низ дар ин бора мефармояд:

«وَ أَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّة وَ مِنْ رِباطِ الْخَیْلِ»

(Инфоқ: 60); яъне ворид шудан ба майдони набард бояд бо стратегия, мантиқ ва таҷҳизоти зарурӣ ҳамроҳ бошад ва набояд беэҳтиёт ба майдон рафт.
Аммо ин танҳо як қисми ҳодиса аст. Дар канори он, ҳикояи осмонӣ низ вуҷуд дорад; ин ҳикояи осмонӣ дар Қуръони Карим намунаҳои зиёд дорад. Мисоли зинда он барои мо Қиёми Ошӯра ва суннати Имоми Ҳусайн (а) аст. Дар ҳикояи заминӣ Ҳазрат бо ёронаш шаҳид шуданд ва аҳли байташон ба асорат рафтанд, аммо дар ҳикояи осмонӣ мактаби Сайидушшуҳадо (а) киштии наҷот ва раҳнамоии уммати исломӣ шуд.
Дар ҷараёни рӯйдодҳои охир дар Эрон, бо вуҷуди тамоми мушкилот, нооромиҳо ва шаҳидоне, ки хунашон барои ин марз ва бум супурда шуд, бояд ба ҳикояи осмонӣ низ диққат дод. Ҳарчанд, ҳар ду ҷиҳати ҳикояи заминӣ ва осмонӣ ваъдаи пирӯзӣ ва ёрии артиши Исломро дорад, аммо он чи мӯъминонро умедвортар ва аниқтар месозад, омӯзиши суннати илоҳӣ ва ҳикояи осмонӣ аз муборизаҳо мебошад.

4338550