Қуръон ҳатто «қориёни малъун»-ро низ дорад; динро ба дунё нафурӯшем.
Мишарӣ ал-Афасӣ, қории машҳур ва имоми масҷиди бузурги Кувайт, ахиран бо нашри як навор бо унвони «Таббат ядайн Ирон валли маъа Ирон», рӯ ба ҳамаи онҳое, ки бо Эрони исломӣ ҳамроҳӣ доранд, чеҳраи воқеии худро ба ҷаҳониён нишон дод.
Ӯ дар ин навор бо таҳрифи ояти «Таббат яда Абӣ Лаҳабин ва табб», шиори «бурида бод дасти Эрон ва Ихвон-ул-муслимин»-ро сар медиҳад, бидуни он ки ҳатто ишорае ба ҷиноятҳои режими саҳюнистӣ дар Ғазза ва куштори духтарони бегуноҳ дар Миноб кунад. Ҳамчунин дар ин навор бархе аз роҳбарони режимҳои ҳоким дар кишварҳои арабиро ситоиш мекунад.
Ин қории кувайтӣ, ки аз шуҳрати худ дар ҷаҳони ислом ва фазои маҷозӣ суистифода карда, ба абзоре дар дасти режимҳои ҳоким дар бархе аз кишварҳои арабӣ табдил ёфтааст, пештар аз Доналд Трамп хоста буд, ки дарҳои ҷаҳаннамро ба рӯи Эрон боз кунад.
Дар ин замина, икно бо Ҳоҷӣ Ҳусайн Ҳамдон, қории либнонӣ ва довари мусобиқоти байналмилалии Қуръон, мусоҳиба анҷом додааст.
Ҳамдон бо таъкид бар он ки мавзеъгириҳои ахири Мишарӣ ал-Афасӣ шайтонист ва ҳеҷ иртиботе бо Қуръон надорад, бо ишора ба ояти 44 сураи Моида гуфт: «Ва ҳар кас ба он чи Худо нозил кардааст ҳукм накунад, пас онон кофиронанд» ва «оятҳои Маро ба баҳое андак нафурӯшед».
Ӯ таъкид кард: суханони ин қории кувайтӣ Худоро хушнуд намекунад, балки ҳокимони ситамгарро хушнуд месозад. Мавзеъгириҳои ахири Мишарӣ ал-Афасӣ шайтонист ва ҳеҷ иртиботе бо Қуръон надорад.
Касоне, ки бар асоси он чи Худованди мутаъол нозил кардааст ҳукм намекунанд, золим, кофир ва фосиқанд. Чӣ бисёр қориёни Қуръон, ки мавриди лаънати Қуръон қарор гирифтаанд.
Ӯ дар бораи таъсири андешаҳо ва боварҳои манфии Мишарӣ ал-Афасӣ бар афкори умумии ҷаҳони ислом гуфт: андешаҳо ва боварҳои ин қорӣ танҳо бар касоне мисли худи ӯ, ки дини худро ба хотири моли дунё мефурӯшанд, таъсир мегузорад. Аммо хирадмандон ӯро ба хотири аъмоли нангин ва шайтонияш сарзаниш мекунанд.
Ин қории либнонӣ ҳамчунин дар бораи вазифаи фаъолони қуръонӣ, қориён, ҳофизон ва маддоҳон дар ҷаҳони ислом дар баробари ин инҳироф гуфт: ҷомеаи огоҳии мусулмонон, фаъолони қуръонӣ, қориён ва ҳофизон бояд таъкид кунанд, ки Қуръон китоби тадаббур аст, на танҳо барои тиловат ва садои зебо ва бозӣ бо мақомҳои овозӣ. Паёми Қуръон дар ҷойгоҳи дуруст қарор додани чизҳост.
Ҳоҷӣ Ҳусайн Ҳамдон дар бораи ҳазфи тиловатҳои ин қорӣ аз шабакаҳои радио ва телевизион, расонаҳо ва шабакаҳои иҷтимоӣ ва масъулияти расонаҳо дар ин маврид гуфт: тиловатҳои ӯ бояд аз ҳамаи шабакаҳои радио ва телевизион ҳазф шавад, то ҷомеа зери таъсири тиловати ӯ қарор нагирад ва ба иштибоҳ бовар накунад, ки асли дин танҳо садои зебост.
Ӯ дар посух ба ин пурсиш, ки чаро касе монанди Мишарӣ ал-Афасӣ, ки ба сабаби садои зебояш машҳур аст, чунин мавқеъ мегирад, гуфт: садои ӯ, ки ба сабаби тасаллуташ бар ҳарфҳо ва радифҳои овозӣ машҳур аст, монанди касест, ки сухан гуфтанро омӯхта, аммо ҳудуди адаб ва ахлоқро нодида гирифтааст. Ӯ мисли сагест, ки чӣ онро таъқиб кунӣ ва чӣ ба ҳоли худ раҳо созӣ, аккос мекунад.
Ҳамдон дар бораи вокуниши афкори умумӣ ва фаъолони қуръонӣ дар Лубнон ба изҳороти ин қории кувайтӣ гуфт: бешак, мавқеи ин қорӣ бо рад ва тамасхури қориёни Қуръон дар Лубнон ва саросари ҷаҳони ислом рӯ ба рӯ хоҳад шуд.
Ӯ таъкид кард, барои баҳрабардорӣ аз маъорифи ноби Қуръон ва пешгирӣ аз инҳироф, бояд Қуръони Каримро ба маънои воқеӣ дарк кунем ҳам зоҳир ва ҳам ботини онро. Ҳамон гуна ки Худованди мутаъол дар ояти 24 сураи муборакаи Муҳаммад мефармояд: «Оё дар Қуръон тадаббур намекунанд ё бар дилҳояшон қулфҳо ниҳода шудааст?»
Қуръони Карим қиссаи Билам ибни Боъуроро барои мо нақл мекунад, ки бандаи солеҳ ва донишманде аз Бани Исроил буд ва дуояш мустаҷоб мешуд. Бо ин ҳол, ӯ роҳи шайтонро баргузид ва шайтон ӯро гумроҳ кард. Худованди мутаъол дар оятҳои 175 ва 176 сураи муборакаи Аъроф мефармояд:
«Ва барояшон достони касеро бихон, ки оятҳои Худро ба ӯ дода будем, аммо аз он ҷудо шуд, пас шайтон ӯро пайравӣ кард ва аз гумроҳон гардид (175). Ва агар мехостем, ба василаи он [оятҳо] ӯро боло мебурдем, аммо ӯ ба замин (дунё) майл кард ва аз ҳавои нафси худ пайравӣ намуд. Пас мисоли ӯ монанди саг аст: агар бар ӯ ҳамла кунӣ, забон берун меорад ва агар ӯро раҳо кунӣ, боз ҳам забон берун меорад. Ин мисоли он гурӯҳест, ки оятҳои Моро такзиб карданд. Пас ин достонро барои онҳо нақл кун, шояд андеша кунанд (176).»
4348944
