texte a traduire
texte a traduire
سوگواری برای سيدالشهدا ، چرا؟
جهان آفرينش دارای قوانينی است كه آن قوانين را آفريننده ی جهان وضع نموده است. آفريننده ای كه حكيم است و هيچ كاری را بيهوده و بدون حكمت انجام نداده است.
در سراسر اين جهان كه می نگريم چيزی جز عظمت و بزرگی خالق نمی بينيم. قوانينی كه وضع كرده و سنتهائی كه قرار داده، هيچكدام دارای كمترين نقص و نارسائی نيست و دانشمندان و انديشه وران در تحليل و كشف علل اين قوانين در تكاپو می باشند. به رمز و راز برخی از اين پديده ها پی می برند ولی در تحليل بسياری از اسرار آفرينش و رموز هستی ناتوان می مانند.
يكی از قوانين ثابت شده ی در جهان، قانون جاذبه است. احدی در ثابت بودن اين مطلب ترديدی ندارد. يا اينكه آب در 100 درجه ی سانتی گراد به جوش می آيد. اين قوانين و اصول تغيير ناپذير و بديهی به نظر می آيند.
همانگونه كه نظام طبيعی جهان بر پايه ی قوانين وضع شده از طرف خالق جهان استوار است، اين آفريننده ی دانا و توانا ارزشهای اين جهان را هم مشخص نموده است.
يعنی هموست كه در كنار وضع و ايجاد قوانين حاكم بر طبيعت، ارزشهای مطلوب را هم مقرر می نمايد. به همين دليل، همانطور كه نمی توانيم در برابر اين فورمولها و برنامه های طبيعی عالم آفرينش از قبيل به جوش آمدن آب در 100 درجه سانتی گراد، قانون نيوتن و ... چون و چرا كنيم، نمی توانيم در ارزشهای حاكم بر جهان هم تشكيك و ترديد كنيم.
اينكه انسان در برابر امر و نهی الهی و در مقابل همه ی قوانين و ارزشها عالم خلقت تسليم محض باشد را تعبد می گويند. تعبد در برابر خدا آن چيزی است از هر انسانی خواسته شده است. گاهی پذيرفتن اين تعبد و بندگی آسان است و گاهی دشوار. مثلاً اينكه نماز صبح را بايد حتماً دو ركعت بخوانيم امری تعبدی است. چون و چرا نمی شود كرد. ولی پذيرش اين موضوع راحت است. معمولاً كسی در اين امر كه چرا نماز صبح بايد حتماً دو ركعت باشد به تنازع و جدال برنمی خيزد.
اما پذيرش برخی از امور تعبدی كمی دشوارتر است. برای نمونه به داستان ابراهيم خليل (ع) می توان اشاره كرد. با كدام عقل بشری می توان پذيرفت كه پدری، فرزندش را از لب تيغ بگذراند و او را قربانی نمايد؟ با چه منطقی می توان چنين عملی را توجيه كرد؟ چگونه می توان پذيرفت كه فردی پس از سالها دعا و نيايش و در سن پيری فرزندی كه خدا به او مرحمت كرده را در اوج عشق و علاقه ذبح كند؟ هيچ جوابی جز تعبد محض و تسليم كامل در برابر خواست و مشيت الهی نمی تواند انسان را قانع كند.
عمده ی احكام فقهی تعبدی است. يعنی نمی توانيم به حكمت آن پی ببريم و صرفاً چون امر خداست بايد نسبت به آن خاضع باشيم.
يكی از اموری كه در روايات ما نسبت به آن تاكيد و توصيه فراوانی صورت گرفته، بحث عزاداری سالار شهيدان و حضرت اباعبدالله الحسين(ع) است. توجه به ساحت مقدس آن امام همام و توسل به ذيل عنايت آن بزرگوار و گريستن در مصائب ايشان از مسائلی است كه به آن سفارش شده ايم.
بنابر روايات، اشك بر آن حضرت از ثواب بالايی برخوردار است. آنقدر كه نمی توان تصور كرد.
امام صادق(ع) می فرمايند:
و من ذكر الحسين عنده فخرج من عينه من الدموع مقدار زباب كان ثوابه علی الله عز و جل و لم يرض له بدون الجنة.
يعنی كسی كه يادی از حضرت حسين بن علی نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال مگس اشك خارج شود.اجراو برخداست و حقتعالی به كمتر از بهشت برای او راضی نيست. (1)
اينكه چرا گريستن بر سيدالشهداء بهشت را بر انسان واجب می كند از جمله امور تعبدی است و مثالها و نظائر آن در اين مقاله ذكر شد. يك امری است كه از جانب شارع مقدس و از سوی خدای حكيم مشخص شده است. همچنين زيارت آن حضرت از اجر و ثواب بالائی برخوردار است.
روايتی در كتاب شريف كامل الزيارت نقل شده كه قبل از بيان آن روايت بايد بگويم اين كتاب در نهايت درجه ی اعتبار می باشد.
امام صادق(ع) به يكی از يارانشان به نام مسمع می فرمايند:
ای مسمع تو از اهل عراق هستی، آيا به زيارت قبر حسين(ع) می روی؟
عرض كردم: خير، من نزد اهل بصره بوده و دشمنان ما از گروه ناصبی ها و غير ايشان بسيار بوده و من در امان نيستم از اينكه حال من را نزد پسر سليمان گزارش كنند.
در نتيجه او با من كاری كند كه عبرت ديگران گردد لذا احتياط كرده و به زيارت آن حضرت نمی روم.
حضرت به من فرمودند:
آيا ياد می كنی مصائبی را كه برای آن جناب فراهم كرده و آزار و اذيت هايی كه به حضرتش روا داشتند؟
عرض كردم: بلی.
حضرت فرمودند:
آيا به جزع و فزع می آيی؟
عرض كردم: بلی به خدا قسم و بخاطر ياد كردن مصائب آن بزرگوار چنان غمگين و حزين می شوم كه اهل وعيالم اثر آن را در من مشاهده می كنند و چنان حالم دگرگون می شود كه از خوردن طعام و غذا امتناع نموده و به وضوح علائم حزن و اندوه در صورتم نمايان می گردد.
حضرت فرمودند:
خدا رحمت كند اشك های تو را (يعنی خدا بواسطه اين اشك ها تو را رحمت نمايد)، بدان قطعاً تو از كسانی محسوب می شوی كه به خاطر ما جزع نموده و به واسطه سرور و فرح ما مسرور گشته و بخاطر حزن ما محزون گرديده و بجهت خوف ما خائف بوده و هنگام مأمون بودن ما در امان هستند، توجه داشته باش حتماً و عن قريب هنگام مرگ، اجدادم را بالای سرت خواهی ديد كه به ملك الموت سفارش تو را خواهند نمود و بشارتی كه به تو خواهند داد ، برتر و بالاتر از هر چيزی است. و خواهی ديد كه ملك الموت از مادر مهربان به فرزندش به تو مهربان تر و رحيم تر خواهد بود.
و يا در جای ديگری از همين كتاب امام ششم حضرت صادق(ع) اينگونه می فرمايند:
روز قيامت منادی ندا می كند: شيعيان آل محمد در كجا هستند؟!
پس از ميان مردم گردنهايی كشيده شده و افرادی بپا می خيرند كه عدد آنها را غير از حقتعالی كس ديگر نمی داند. سپس منادی ندا می كند: زوّار قبر حسين(ع) در كجا هستند؟!
خلق بسياری به پا می خيزند.
پس به ايشان گفته می شود: دست هر كسی را كه دوست داريد بگيريد و آنها را به بهشت ببريد، پس شخصی كه جزء زائرين است هر كسی را كه بخواهد گرفته و به بهشت می برد.
به هر حال اين موارد از اختصاصاتی است كه خداوند متعال به ولی خود امام حسين (ع) عطا فرموده وجای هيچگونه سوال و ابهامی هم در آن نيست چرا كه هيچ فعلی از خدا بی حكمت و بيهوده صادر نمی شود و اين مساله هم از اين قاعده مستثنی نمی باشد.
همانگونه كه امام حسين(ع) همه وجودش را برای خدا خرج كرد و در برابر خدا از همه دارائی اش گذشت و حاضر شد در خون خود بغلطد و شاهد پرپر شدن تك تك عزيزانش باشد، خدا هم برای حسين فاطمه، از همه چيز گذشت و عشق و محبت او را مايه ی نجات، اشك بر او را آمرزنده ی گناهان و زيارتش را وسيله ای برای تقرب به خود قرار داد.
امروز، نه تنها ياد و نام حسين(ع) در ميان مردم از بين نرفته است بلكه روز به روز بر تعداد عاشقان حضرتش افزوده می شود و سوگوارانش بيش از پيش نسبت به تغطيم اين امر كه ازشعائر الهی است می كوشند.
البته مطلبی ناگفته نماند و آن اينكه اصل مهمی كه هر فرد بايد در ذهن خود داشته باشد، تقوای الهی است. اينگونه نيست كه هر كسی، هر كاری بخواهد انجام بدهد و معصيت در وجود او ملكه شود و فكر كند با گفتن يك يا حسين آمرزيده خواهد شد!
بلكه اساسی ترين مساله ای كه بايد در نظر داشت تقوای الهی است. ملاك قبولی هر علمی پرهيزكاری و پارسائی و رعايت تقواست. همانگونه كه قرآن هم به خوبی اشاره می كند. آنجا كه می فرمايد:
انما يتقبل الله من المتقين.
منحصراً اعمال انسانهای متقی پذيرفته خواهد شد.
خواستم در اين مجال به تبيين جايگاه عزاداری بپردازم و با مهم جلوه دادن اين عبادت بزرگ (عزاداری سالار شهيدان) شناخت خود را به مقام و مرتبت آن بيافزايم.
پی نوشت : بحار الانوار - جلد 44- صفحه 285
عليرضا مهدوی
Cérémonies de deuil du seigneur des martyrs, pourquoi ?
L’Univers est géré selon des lois établies par son Créateur ; un Créateur Sage dont aucune œuvre n’est vaine, ni dépourvue de logique.
Dans ce monde on ne constate que la grandeur du Créateur. Les lois qu’Il a fixées et les traditions qu’Il a instaurées ne souffrent de la moindre imperfection ni inconvenance. Les scientifiques et les penseurs cherchent à découvrir et à analyser ces lois. Ils découvrent les mystères de certains phénomènes sans réussir à analyser la plupart des secrets de la création et des mystères de l’univers.
L’une des lois décelées de ce monde est celle de l’attraction. Personne ne doute de l’immuabilité de cette loi, ou de cette réalité que l’eau bout à 100 degrés. Ces lois semblent être évidentes et immuables.
Au niveau de la nature, le monde est basé sur les lois fixées par un Créateur Sage et Puissant qui a, en même temps, fixé les valeurs de ce monde.
En d’autres termes, c’est Lui qui fixe et qui met en œuvre non seulement les lois régissant la nature, mais également les valeurs. C’est pourquoi, comme nous ne pouvons pas objecter à ces formules et mettre en cause les principes naturels de l’univers, dont l’ébullition de l’eau à 100 degrés ou la loi de Newton…, nous ne pouvons non plus émettre des doutes quant aux lois régissant le monde.
La reddition totale de l’homme vis-à-vis des prescriptions et des interdictions fixées par Dieu et devant toutes les lois et les valeurs de l’univers est considérée comme « dévotion ». La dévotion devant Dieu est exigée de tout humain. Parfois il est facile d’exercer cette dévotion et parfois il est difficile. Par exemple, la prière du matin se fait en deux séquences, c’est une prescription dont l’application relève de la dévotion et on ne peut pas s’y opposer, parce qu’il est facile de s’y soumettre. En général personne ne cherche à quereller quant au nombre des séquences dans la prière du matin.
Cependant certains actes de dévotion sont un peu plus difficiles. On peut donner dans le domaine, comme exemple, l’histoire d’Abraham (PSL), Ami de Dieu. Quelle logique humaine peut accepter qu’un père égorge son fils pour le sacrifier ? Comment peut-on justifier un tel acte ? Comment peut-on accepter qu’un père qui a eu son fils, à l’âge de vieillesse, après des années de prières et supplications, l’égorge en dépit de tout son amour et toute son affection ? Aucune réponse ne peut contenter l’homme, sauf la pure dévotion et la reddition totale devant la volonté divine et la Providence.
La majeure partie des prescriptions juridiques a un aspect dévotionnel. Cela veut dire que nous ne pouvons saisir la sagesse qui se trouve derrière elles et il faut s’y soumettre parce que c’est la prescription divine.
L’une des choses soulignées et largement recommandées dans nos traditions, concerne les cérémonies de deuil pour le seigneur des martyrs et l’honorable Aba Abdullah el Ḥussein (PSL). Ces traditions nous conseillent de porter de l’intérêt à cet Imam de haut rang et à ses bénédictions et de pleurer à cause de ses passions.
Selon les traditions, les pleurs versés pour lui seront largement récompensés par Dieu, récompenses au-delà de toute attente.
L’Imam Șadeḳ (PSL) dit : Celui qui entend parler de Ḥussein ibn ‘Ali et qui verse quelque larme, il sera récompensé par Dieu, Honoré et Glorifié, qui ne se contente pour lui que du Paradis.
Pourquoi pleurer le seigneur des martyrs rend indispensable le paradis à l’homme, ça relève de la dévotion et des exemples en sont donnés dans cet article. C’est une loi fixée par le Saint Législateur et le Seigneur Sage. De même, faire le pèlerinage de son sanctuaire attire vers son pèlerin une grande récompense.
« Kamil-ul-Ziyârat » qui jouit d’une grande validité cite la tradition suivante :
L’Imam Șadeḳ (PSL) dit à un de ses compagnons, nommé Mousma’ :
O Mousma’, tu es Irakien. Tu rends visite à la tombe de Ḥussein ?
Mousma’ répond : Non, j’habite à Bassora et nos ennemis Nâṣibi et autres sont nombreux. Je ne me sens pas à l’abri et j’ai peur qu’ils rapportent au fils de Suleyman. Je crains que celui-ci me punisse pour faire leçon aux autres. Alors j’agis en prudence en m’abstenant de visiter sa tombe.
L’Imam demande : Est-ce que tu parles des passions qu’il a subies, des harcèlements qui lui ont été infligés ?
Il répond : Oui.
L’Imam lui demande : Est-ce que tu pleures dans cet état ?
Il répond : Je jure Dieu que oui. A cause des passions qu’il a subies, je ressens une telle tristesse et angoisse que ma famille en remarque les signes sur mon visage. Je me sens tellement affligé que je ne peux plus manger et les signes de la tristesse et du chagrin apparaissent sur mon visage.
L’Imam dit alors : Que Dieu accorde Ses Miséricordes à tes larmes (que Dieu t’accorde Ses Miséricordes à cause de tes larmes). Sache que tu es assurément parmi ceux qui lamentent à cause de nos chagrins, qui se réjouissent à cause de notre joie, qui s’attristent à cause de nos tristesses, qui craignent à cause de nos craintes et qui se sentent en sécurité si nous sommes sécurisés. Sache que sans nul doute, bientôt au moment de la mort, tu auras à ton chevet mes ascendants. Ils te recommanderont à l’ange de la mort et te donneront une bonne nouvelle supérieure à toutes les choses. Tu verras que l’ange de la mort te traitera avec une plus grande tendresse et miséricorde que celle d’une mère envers son enfant.
Dans une autre partie du livre, l’Imam Șadeḳ (PSL) est cité dire : Le jour du jugement dernier, le héraut criera : où sont les chiites de la famille de Mohammad ? A ce moment, parmi les gens, des cous se dresseront et se lèveront ceux dont le nombre ne sera connu que de Dieu Très Haut. Alors le héraut criera : où sont les pèlerins de la tombe de l’Imam Ḥussein (PSL) ? De nombreuses personnes se lèveront. On leur dira : Prenez la main de quiconque vous voulez et emmenez –le dans le paradis. Alors le pèlerin prendra la main de quiconque il veut et l’emmènera dans le paradis.
En tout état de cause, ce sont les faveurs consacrées par le Seigneur Très Haut à Son ami, l’Imam Ḥussein (PSL) et là-dessus, il n’existe aucune ambigüité ni incertitude, parce qu’aucune œuvre de Dieu n’est vaine ni futile et cela ne fait pas exception.
L’Imam Ḥussein (PSL) a sacrifié toute son existence pour Dieu. Il a passé de tous ses biens pour le Seigneur. Il a accepté de donner son sang, de voir les membres de sa famille mourir l’un après l’autre. En contrepartie, Dieu a passé de tout à cause de Ḥussein, fils de Fâtima : l’amour et l’affection pour Ḥussein représente un moyen de salut, les larmes pour lui un moyen pour la rémission des péchés et son pèlerinage un moyen de rapprocher de Lui.
Aujourd’hui les gens n’ont pas oublié le nom de Ḥussein (PSL) et son souvenir. Le nombre de ses amoureux augmente de jour en jour et plongés dans le deuil, ses adeptes essaient de glorifier de plus en plus son martyre comme rites divins.
Un point important qu’il faut retenir à l’esprit, c’est la vertu divine. Ce n’est pas acceptable qu’une personne qui commet toute sorte de péché et dont l’existence est dominée par les péchés, soit pardonnée en disant « O Ḥussein !»
La plus importante question à ne pas négliger c’est la vertu divine. Le critère de l’acceptabilité de toute action, c’est la vertu, l’honnêteté et le respect des valeurs. Le Coran y fait allusion en toute béatitude : «انما يتقبل الله من المتقين »
Dieu reçoit de la part des pieux.
J’ai voulu dans cet article, définir la place des cérémonies de deuil de l’Imam Ḥussein (PSL) et en montrant l’importance de cette grande prière (cérémonies de deuil du seigneur des martyrs) parfaire mes connaissances.
1. Beḥâr-ul-Anwar, vol. 44, p. 285.
جهان آفرينش دارای قوانينی است كه آن قوانين را آفريننده ی جهان وضع نموده است. آفريننده ای كه حكيم است و هيچ كاری را بيهوده و بدون حكمت انجام نداده است.
در سراسر اين جهان كه می نگريم چيزی جز عظمت و بزرگی خالق نمی بينيم. قوانينی كه وضع كرده و سنتهائی كه قرار داده، هيچكدام دارای كمترين نقص و نارسائی نيست و دانشمندان و انديشه وران در تحليل و كشف علل اين قوانين در تكاپو می باشند. به رمز و راز برخی از اين پديده ها پی می برند ولی در تحليل بسياری از اسرار آفرينش و رموز هستی ناتوان می مانند.
يكی از قوانين ثابت شده ی در جهان، قانون جاذبه است. احدی در ثابت بودن اين مطلب ترديدی ندارد. يا اينكه آب در 100 درجه ی سانتی گراد به جوش می آيد. اين قوانين و اصول تغيير ناپذير و بديهی به نظر می آيند.
همانگونه كه نظام طبيعی جهان بر پايه ی قوانين وضع شده از طرف خالق جهان استوار است، اين آفريننده ی دانا و توانا ارزشهای اين جهان را هم مشخص نموده است.
يعنی هموست كه در كنار وضع و ايجاد قوانين حاكم بر طبيعت، ارزشهای مطلوب را هم مقرر می نمايد. به همين دليل، همانطور كه نمی توانيم در برابر اين فورمولها و برنامه های طبيعی عالم آفرينش از قبيل به جوش آمدن آب در 100 درجه سانتی گراد، قانون نيوتن و ... چون و چرا كنيم، نمی توانيم در ارزشهای حاكم بر جهان هم تشكيك و ترديد كنيم.
اينكه انسان در برابر امر و نهی الهی و در مقابل همه ی قوانين و ارزشها عالم خلقت تسليم محض باشد را تعبد می گويند. تعبد در برابر خدا آن چيزی است از هر انسانی خواسته شده است. گاهی پذيرفتن اين تعبد و بندگی آسان است و گاهی دشوار. مثلاً اينكه نماز صبح را بايد حتماً دو ركعت بخوانيم امری تعبدی است. چون و چرا نمی شود كرد. ولی پذيرش اين موضوع راحت است. معمولاً كسی در اين امر كه چرا نماز صبح بايد حتماً دو ركعت باشد به تنازع و جدال برنمی خيزد.
اما پذيرش برخی از امور تعبدی كمی دشوارتر است. برای نمونه به داستان ابراهيم خليل (ع) می توان اشاره كرد. با كدام عقل بشری می توان پذيرفت كه پدری، فرزندش را از لب تيغ بگذراند و او را قربانی نمايد؟ با چه منطقی می توان چنين عملی را توجيه كرد؟ چگونه می توان پذيرفت كه فردی پس از سالها دعا و نيايش و در سن پيری فرزندی كه خدا به او مرحمت كرده را در اوج عشق و علاقه ذبح كند؟ هيچ جوابی جز تعبد محض و تسليم كامل در برابر خواست و مشيت الهی نمی تواند انسان را قانع كند.
عمده ی احكام فقهی تعبدی است. يعنی نمی توانيم به حكمت آن پی ببريم و صرفاً چون امر خداست بايد نسبت به آن خاضع باشيم.
يكی از اموری كه در روايات ما نسبت به آن تاكيد و توصيه فراوانی صورت گرفته، بحث عزاداری سالار شهيدان و حضرت اباعبدالله الحسين(ع) است. توجه به ساحت مقدس آن امام همام و توسل به ذيل عنايت آن بزرگوار و گريستن در مصائب ايشان از مسائلی است كه به آن سفارش شده ايم.
بنابر روايات، اشك بر آن حضرت از ثواب بالايی برخوردار است. آنقدر كه نمی توان تصور كرد.
امام صادق(ع) می فرمايند:
و من ذكر الحسين عنده فخرج من عينه من الدموع مقدار زباب كان ثوابه علی الله عز و جل و لم يرض له بدون الجنة.
يعنی كسی كه يادی از حضرت حسين بن علی نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال مگس اشك خارج شود.اجراو برخداست و حقتعالی به كمتر از بهشت برای او راضی نيست. (1)
اينكه چرا گريستن بر سيدالشهداء بهشت را بر انسان واجب می كند از جمله امور تعبدی است و مثالها و نظائر آن در اين مقاله ذكر شد. يك امری است كه از جانب شارع مقدس و از سوی خدای حكيم مشخص شده است. همچنين زيارت آن حضرت از اجر و ثواب بالائی برخوردار است.
روايتی در كتاب شريف كامل الزيارت نقل شده كه قبل از بيان آن روايت بايد بگويم اين كتاب در نهايت درجه ی اعتبار می باشد.
امام صادق(ع) به يكی از يارانشان به نام مسمع می فرمايند:
ای مسمع تو از اهل عراق هستی، آيا به زيارت قبر حسين(ع) می روی؟
عرض كردم: خير، من نزد اهل بصره بوده و دشمنان ما از گروه ناصبی ها و غير ايشان بسيار بوده و من در امان نيستم از اينكه حال من را نزد پسر سليمان گزارش كنند.
در نتيجه او با من كاری كند كه عبرت ديگران گردد لذا احتياط كرده و به زيارت آن حضرت نمی روم.
حضرت به من فرمودند:
آيا ياد می كنی مصائبی را كه برای آن جناب فراهم كرده و آزار و اذيت هايی كه به حضرتش روا داشتند؟
عرض كردم: بلی.
حضرت فرمودند:
آيا به جزع و فزع می آيی؟
عرض كردم: بلی به خدا قسم و بخاطر ياد كردن مصائب آن بزرگوار چنان غمگين و حزين می شوم كه اهل وعيالم اثر آن را در من مشاهده می كنند و چنان حالم دگرگون می شود كه از خوردن طعام و غذا امتناع نموده و به وضوح علائم حزن و اندوه در صورتم نمايان می گردد.
حضرت فرمودند:
خدا رحمت كند اشك های تو را (يعنی خدا بواسطه اين اشك ها تو را رحمت نمايد)، بدان قطعاً تو از كسانی محسوب می شوی كه به خاطر ما جزع نموده و به واسطه سرور و فرح ما مسرور گشته و بخاطر حزن ما محزون گرديده و بجهت خوف ما خائف بوده و هنگام مأمون بودن ما در امان هستند، توجه داشته باش حتماً و عن قريب هنگام مرگ، اجدادم را بالای سرت خواهی ديد كه به ملك الموت سفارش تو را خواهند نمود و بشارتی كه به تو خواهند داد ، برتر و بالاتر از هر چيزی است. و خواهی ديد كه ملك الموت از مادر مهربان به فرزندش به تو مهربان تر و رحيم تر خواهد بود.
و يا در جای ديگری از همين كتاب امام ششم حضرت صادق(ع) اينگونه می فرمايند:
روز قيامت منادی ندا می كند: شيعيان آل محمد در كجا هستند؟!
پس از ميان مردم گردنهايی كشيده شده و افرادی بپا می خيرند كه عدد آنها را غير از حقتعالی كس ديگر نمی داند. سپس منادی ندا می كند: زوّار قبر حسين(ع) در كجا هستند؟!
خلق بسياری به پا می خيزند.
پس به ايشان گفته می شود: دست هر كسی را كه دوست داريد بگيريد و آنها را به بهشت ببريد، پس شخصی كه جزء زائرين است هر كسی را كه بخواهد گرفته و به بهشت می برد.
به هر حال اين موارد از اختصاصاتی است كه خداوند متعال به ولی خود امام حسين (ع) عطا فرموده وجای هيچگونه سوال و ابهامی هم در آن نيست چرا كه هيچ فعلی از خدا بی حكمت و بيهوده صادر نمی شود و اين مساله هم از اين قاعده مستثنی نمی باشد.
همانگونه كه امام حسين(ع) همه وجودش را برای خدا خرج كرد و در برابر خدا از همه دارائی اش گذشت و حاضر شد در خون خود بغلطد و شاهد پرپر شدن تك تك عزيزانش باشد، خدا هم برای حسين فاطمه، از همه چيز گذشت و عشق و محبت او را مايه ی نجات، اشك بر او را آمرزنده ی گناهان و زيارتش را وسيله ای برای تقرب به خود قرار داد.
امروز، نه تنها ياد و نام حسين(ع) در ميان مردم از بين نرفته است بلكه روز به روز بر تعداد عاشقان حضرتش افزوده می شود و سوگوارانش بيش از پيش نسبت به تغطيم اين امر كه ازشعائر الهی است می كوشند.
البته مطلبی ناگفته نماند و آن اينكه اصل مهمی كه هر فرد بايد در ذهن خود داشته باشد، تقوای الهی است. اينگونه نيست كه هر كسی، هر كاری بخواهد انجام بدهد و معصيت در وجود او ملكه شود و فكر كند با گفتن يك يا حسين آمرزيده خواهد شد!
بلكه اساسی ترين مساله ای كه بايد در نظر داشت تقوای الهی است. ملاك قبولی هر علمی پرهيزكاری و پارسائی و رعايت تقواست. همانگونه كه قرآن هم به خوبی اشاره می كند. آنجا كه می فرمايد:
انما يتقبل الله من المتقين.
منحصراً اعمال انسانهای متقی پذيرفته خواهد شد.
خواستم در اين مجال به تبيين جايگاه عزاداری بپردازم و با مهم جلوه دادن اين عبادت بزرگ (عزاداری سالار شهيدان) شناخت خود را به مقام و مرتبت آن بيافزايم.
پی نوشت : بحار الانوار - جلد 44- صفحه 285
عليرضا مهدوی
Cérémonies de deuil du seigneur des martyrs, pourquoi ?
L’Univers est géré selon des lois établies par son Créateur ; un Créateur Sage dont aucune œuvre n’est vaine, ni dépourvue de logique.
Dans ce monde on ne constate que la grandeur du Créateur. Les lois qu’Il a fixées et les traditions qu’Il a instaurées ne souffrent de la moindre imperfection ni inconvenance. Les scientifiques et les penseurs cherchent à découvrir et à analyser ces lois. Ils découvrent les mystères de certains phénomènes sans réussir à analyser la plupart des secrets de la création et des mystères de l’univers.
L’une des lois décelées de ce monde est celle de l’attraction. Personne ne doute de l’immuabilité de cette loi, ou de cette réalité que l’eau bout à 100 degrés. Ces lois semblent être évidentes et immuables.
Au niveau de la nature, le monde est basé sur les lois fixées par un Créateur Sage et Puissant qui a, en même temps, fixé les valeurs de ce monde.
En d’autres termes, c’est Lui qui fixe et qui met en œuvre non seulement les lois régissant la nature, mais également les valeurs. C’est pourquoi, comme nous ne pouvons pas objecter à ces formules et mettre en cause les principes naturels de l’univers, dont l’ébullition de l’eau à 100 degrés ou la loi de Newton…, nous ne pouvons non plus émettre des doutes quant aux lois régissant le monde.
La reddition totale de l’homme vis-à-vis des prescriptions et des interdictions fixées par Dieu et devant toutes les lois et les valeurs de l’univers est considérée comme « dévotion ». La dévotion devant Dieu est exigée de tout humain. Parfois il est facile d’exercer cette dévotion et parfois il est difficile. Par exemple, la prière du matin se fait en deux séquences, c’est une prescription dont l’application relève de la dévotion et on ne peut pas s’y opposer, parce qu’il est facile de s’y soumettre. En général personne ne cherche à quereller quant au nombre des séquences dans la prière du matin.
Cependant certains actes de dévotion sont un peu plus difficiles. On peut donner dans le domaine, comme exemple, l’histoire d’Abraham (PSL), Ami de Dieu. Quelle logique humaine peut accepter qu’un père égorge son fils pour le sacrifier ? Comment peut-on justifier un tel acte ? Comment peut-on accepter qu’un père qui a eu son fils, à l’âge de vieillesse, après des années de prières et supplications, l’égorge en dépit de tout son amour et toute son affection ? Aucune réponse ne peut contenter l’homme, sauf la pure dévotion et la reddition totale devant la volonté divine et la Providence.
La majeure partie des prescriptions juridiques a un aspect dévotionnel. Cela veut dire que nous ne pouvons saisir la sagesse qui se trouve derrière elles et il faut s’y soumettre parce que c’est la prescription divine.
L’une des choses soulignées et largement recommandées dans nos traditions, concerne les cérémonies de deuil pour le seigneur des martyrs et l’honorable Aba Abdullah el Ḥussein (PSL). Ces traditions nous conseillent de porter de l’intérêt à cet Imam de haut rang et à ses bénédictions et de pleurer à cause de ses passions.
Selon les traditions, les pleurs versés pour lui seront largement récompensés par Dieu, récompenses au-delà de toute attente.
L’Imam Șadeḳ (PSL) dit : Celui qui entend parler de Ḥussein ibn ‘Ali et qui verse quelque larme, il sera récompensé par Dieu, Honoré et Glorifié, qui ne se contente pour lui que du Paradis.
Pourquoi pleurer le seigneur des martyrs rend indispensable le paradis à l’homme, ça relève de la dévotion et des exemples en sont donnés dans cet article. C’est une loi fixée par le Saint Législateur et le Seigneur Sage. De même, faire le pèlerinage de son sanctuaire attire vers son pèlerin une grande récompense.
« Kamil-ul-Ziyârat » qui jouit d’une grande validité cite la tradition suivante :
L’Imam Șadeḳ (PSL) dit à un de ses compagnons, nommé Mousma’ :
O Mousma’, tu es Irakien. Tu rends visite à la tombe de Ḥussein ?
Mousma’ répond : Non, j’habite à Bassora et nos ennemis Nâṣibi et autres sont nombreux. Je ne me sens pas à l’abri et j’ai peur qu’ils rapportent au fils de Suleyman. Je crains que celui-ci me punisse pour faire leçon aux autres. Alors j’agis en prudence en m’abstenant de visiter sa tombe.
L’Imam demande : Est-ce que tu parles des passions qu’il a subies, des harcèlements qui lui ont été infligés ?
Il répond : Oui.
L’Imam lui demande : Est-ce que tu pleures dans cet état ?
Il répond : Je jure Dieu que oui. A cause des passions qu’il a subies, je ressens une telle tristesse et angoisse que ma famille en remarque les signes sur mon visage. Je me sens tellement affligé que je ne peux plus manger et les signes de la tristesse et du chagrin apparaissent sur mon visage.
L’Imam dit alors : Que Dieu accorde Ses Miséricordes à tes larmes (que Dieu t’accorde Ses Miséricordes à cause de tes larmes). Sache que tu es assurément parmi ceux qui lamentent à cause de nos chagrins, qui se réjouissent à cause de notre joie, qui s’attristent à cause de nos tristesses, qui craignent à cause de nos craintes et qui se sentent en sécurité si nous sommes sécurisés. Sache que sans nul doute, bientôt au moment de la mort, tu auras à ton chevet mes ascendants. Ils te recommanderont à l’ange de la mort et te donneront une bonne nouvelle supérieure à toutes les choses. Tu verras que l’ange de la mort te traitera avec une plus grande tendresse et miséricorde que celle d’une mère envers son enfant.
Dans une autre partie du livre, l’Imam Șadeḳ (PSL) est cité dire : Le jour du jugement dernier, le héraut criera : où sont les chiites de la famille de Mohammad ? A ce moment, parmi les gens, des cous se dresseront et se lèveront ceux dont le nombre ne sera connu que de Dieu Très Haut. Alors le héraut criera : où sont les pèlerins de la tombe de l’Imam Ḥussein (PSL) ? De nombreuses personnes se lèveront. On leur dira : Prenez la main de quiconque vous voulez et emmenez –le dans le paradis. Alors le pèlerin prendra la main de quiconque il veut et l’emmènera dans le paradis.
En tout état de cause, ce sont les faveurs consacrées par le Seigneur Très Haut à Son ami, l’Imam Ḥussein (PSL) et là-dessus, il n’existe aucune ambigüité ni incertitude, parce qu’aucune œuvre de Dieu n’est vaine ni futile et cela ne fait pas exception.
L’Imam Ḥussein (PSL) a sacrifié toute son existence pour Dieu. Il a passé de tous ses biens pour le Seigneur. Il a accepté de donner son sang, de voir les membres de sa famille mourir l’un après l’autre. En contrepartie, Dieu a passé de tout à cause de Ḥussein, fils de Fâtima : l’amour et l’affection pour Ḥussein représente un moyen de salut, les larmes pour lui un moyen pour la rémission des péchés et son pèlerinage un moyen de rapprocher de Lui.
Aujourd’hui les gens n’ont pas oublié le nom de Ḥussein (PSL) et son souvenir. Le nombre de ses amoureux augmente de jour en jour et plongés dans le deuil, ses adeptes essaient de glorifier de plus en plus son martyre comme rites divins.
Un point important qu’il faut retenir à l’esprit, c’est la vertu divine. Ce n’est pas acceptable qu’une personne qui commet toute sorte de péché et dont l’existence est dominée par les péchés, soit pardonnée en disant « O Ḥussein !»
La plus importante question à ne pas négliger c’est la vertu divine. Le critère de l’acceptabilité de toute action, c’est la vertu, l’honnêteté et le respect des valeurs. Le Coran y fait allusion en toute béatitude : «انما يتقبل الله من المتقين »
Dieu reçoit de la part des pieux.
J’ai voulu dans cet article, définir la place des cérémonies de deuil de l’Imam Ḥussein (PSL) et en montrant l’importance de cette grande prière (cérémonies de deuil du seigneur des martyrs) parfaire mes connaissances.
1. Beḥâr-ul-Anwar, vol. 44, p. 285.
