Мӯъҷизаи ҳамдилии мардум ба иродаи илоҳӣ

Яке аз ҳодисаҳои бузурге, ки ба баракати хуни раҳбари шаҳиди Инқилоби Исломӣ ба вуҷуд омад, ҳамдилӣ ва ваҳдати мардум дар ҳимоя аз асосҳои кишвар буд, ки ба иродаи Худованд анҷом гирифт.

Қуръони Карим амр ба ваҳдат дар гирди меҳвари дин (Қуръон ва Аҳли байт) медиҳад: «Ва ҳама ба ресмони Худо чанг занед ва пароканда нашавед» ва ба вуҷуд овардани улфат миёни дилҳо танҳо ба дасти Худо аст: «Ва Ӯ дилҳои шуморо ба ҳам меҳрубон кард» (Оли Имрон: 103).

Қуръони Карим дар ояти 63 сураи Анфол ба Паёмбар (с) мефармояд, ки агарчи ту тамоми дороии заминро харҷ мекардӣ, наметавонистӣ миёни дилҳояшон улфат эҷод намоӣ, аммо Худо ин корро анҷом дод: «Агар он чиро дар замин аст ҳамаашро харҷ мекардӣ, миёни дилҳояшон улфат эҷод карда наметавонистӣ, вале Худо миёни онҳо улфат андохт; бешак Ӯ ғолибу ҳаким аст».

Ояти шарифа «Ва барои онҳо то ҳадди тавоноӣ нерӯ омода кунед» (Анфол: 60)-и умумият дорад ва ҳар чизеро, ки боис ба қувват гирифтани нерӯи низомӣ мешавад, фаро мегирад. Яке аз унсурҳои қудрат иттиҳоди миллӣ ва дурӣ аз низоъ ва парокандагӣ дар баробари душманон аст. Мардуми пароканда, ҳарчанд нерӯи низомии пурқувват дошта бошанд, боз ҳам дучори заъф мешаванд ва ихтилофи онҳо сабаби сустӣ ва аз даст рафтани қудраташон мегардад. Ба баёни Қуръон: «Низоъ макунед, ки суст мешавед ва қудрати шумо аз байн меравад» (Анфол: 46).

Гарчанде душманони Эрони Исломӣ бо нақшаҳо ва фитнаҳои гуногун, аз ҷумла шабеҳи даргириҳои деймоҳ, дар пайи эҷоди ихтилоф ва кашидани оташи ҷанг ба дохили шаҳрҳо буданд, аммо макри илоҳӣ онҳоро фаро гирифт ва бо шаҳодати раҳбари Инқилоби Исломӣ дар утоқи кориашон, мардумони волоиятдӯст ба хурӯш омаданд, кӯчаҳои шаҳрро ба даст гирифтанд ва нақшаи душманонро нобуд карданд.

3496978