Les textes à traduire_2

Les textes à traduire_2

از ويروس حسد در امان باشيد
كريستيانو رونالدو، ستاره پرتغالی تيم فوتبال رئال مادريد، وقتی از جايزه «برترين بازيكن جهان سال 2009 ميلادی» محروم ماند و مقابل چشمانش جايزه را به ليونل مسی، بازيكن آرژانتينی تيم بارسلونا دادند، به خبرنگاران گفت: «راستش، خيلی دلم می‌خواست جايزه را من می‌بردم ولی دلم می‌خواهد اين را همه بدانند كه من به «مسی» حسادت نمی‌كنم.» ...
حسادت، آدم مشهور و غيرمشهور نمی‌شناسد و سراغ همه می‌رود. كمتر كسی است كه بتواند ادعا كند حسادت در طول زندگی اصلا سراغش نرفته باشد. اما سوال اين است كه با اين حس شايع و ويرانگر بايد چه‌كار كرد؟ اگر شما نيز با چنين سوالاتی مواجه هستيد، گفتگوی ما را با دكتر افتخار حميدی، روان‌شناس بخوانيد.
خانم دكتر، به نظر شما حسادت چه احساسی در وجود فرد حسود به وجود می‌آورد؟
حسادت عبارت است از يك احساس منفی كه با ديدن امتيازی كه ما نداريم يا آرزو داريم كه فقط خودمان آن را داشته باشيم، به ما دست دهد. و با احساس اندوه، تكدر روح، نارضايتی از خوشبختی ديگران (خصوصا نزديكان) همراه است. با توجه به آثار روحی روانی حسادت چاره‌انديشی برای مبارزه با آن ضروری به نظر می‌رسد.
اصلا چرا به ديگران حسادت می‌كنيم؟
انسان همواره علاقه‌مند به پيشرفت و تكامل بوده و هست. ضمير ناخودآگاه انسان‌هايی كه روح و روان آنها پرورش كامل نيافته است، به اين نقصان آگاه بوده و برای پرده‌پوشی آن تلاش می‌نمايد و چون در اثر ضعف و خودكم‌بينی قادر به تكميل خود نيست، پيشرفت و موفقيت اطرافيان را مورد حمله قرار می‌دهد و تمام توان خود را برای از بين بردن آن به كار می‌گيرد. حال اگر ويروس حسد ضعيف باشد فقط خود شخص مبتلا را همچون خوره از درون نابود می‌كند ولی اگر قوی باشد، ديگری و ديگران را نيز از اين عصيان، متضرر خواهد كرد.
وقتی دچار حسادت می‌شويم آن را مديريت كنيم؛ به اين ترتيب كه توانايی‌های خودمان را شناخته و در جهت آن حركت كنيم
حسادت چگونه به وجود می‌آيد؟
حسادت وقتی به وجود می‌آيد كه شخص احساس كند آنچه دارد، كمتر از آن چيزی است كه بايد داشته باشد. هيچ‌چيزی وجود ندارد كه باعث حسادت نشود؛ مادی يا غيرمادی! به‌طور كلی، وقتی انسان حسودی می‌كند كه آنچه ديگری دارد برايش ارزش داشته باشد؛ مثلا كسی كه حوصله كار با كامپيوتر را ندارد، به كسی كه اين كار را می‌كند، حسودی نخواهد كرد.
اغلب بيماری‌ها با ژنتيك ارتباط دارند. آيا حسادت نيز اين‌گونه است؟
حسادت ويژگی رفتاری و شخصيتی ارثی نيست و در نتيجه با ايجاد و اجرای راهكارهای مناسب در خانواده و اجتماع می‌توان مانع پيشرفت و حتی بروز آن شد. بنابراين عوامل محيطی از دوران كودكی و در مراحل رشد باعث آن می‌شوند.
خيلی وقت‌ها به ديگران غبطه می‌خوريم ولی فكر می‌كنيم حسودی كرده‌ايم. تفاوت غبطه و حسادت چيست؟
غبطه معنای مثبت حسادت است و به عنوان آرزوی نعمت و سعادت ديگران را داشتن، بدون آرزو كردن زوال نعمت و سعادت آنان، معنی شده است. در واقع، حسادت و غبطه يك احساس هستند كه فقط جهت‌شان با هم فرق می‌كند. حسادت جهت‌اش به سمت شخص ديگر است اما غبطه جهت‌اش به سمت
خود فرد است؛ مثلا ما وقتی به فردی زيبا حسادت می‌كنيم، در دل می‌گوييم: «ای كاش زيبايی‌اش زايل شود» اما وقتی غبطه می‌خوريم، می‌گوييم: «من هم بايد ورزش كنم و مراقب تغذيه‌ام باشم تا تناسب اندام پيدا كنم و پوستم شاداب و ظاهرم بهتر شود.» حسادت كه در نوع شديد آن باعث بروز پرخاشگری نسبت به طرف مقابل می‌شود، نوعى بيمارى روانى است كه بايد در پی درمان آن بود و در اغلب اوقات، حاصل نداشتن اعتماد به نفس و عزت نفس در اشخاص است.
حسادت در چه كسانی شايع‌تر است؟
• كسانی بيشتر حسادت می‌كنند كه توانمندی‌های خودشان را دست‌كم می‌گيرند.
• كسانی كه خودشان را توانا می‌دانند، ممكن است به موقعيت والای ديگران غبطه بخورند.
• بيشتر افراد هم‌سطح و هم‌طبقه به هم‌ديگر حسادت می‌كنند.
• هرچه پايگاه اجتماعی افراد به هم نزديك‌تر باشد، بيشتر به هم حسادت می‌كنند.
زن‌ها حسودترند يا مردها؟
حقيقت اين است كه مردان از زنان حسودترند. اما مردان بسترهای اجتماعی‌ای دارند كه حسادت خود را به عنوان رقابت جلوه‌ دهند؛ در حالی كه زنان معمولا از چنين امكانی محروم‌اند؛ مثلا اگر مردی اتومبيل‌اش را عوض كند، می‌تواند بگويد كه اتومبيل جديد امكانات‌اش بهتر از اتومبيل قبلی است اما اگر زنی گردنبندش را عوض كند، معمولا اطرافيان می‌گويند انگيزه‌اش چشم و هم‌چشمی ‌با ديگران بوده است!
افراد حسود چون در اثر ضعف و خودكم‌بينی قادر به تكميل خود نيستند، پيشرفت و موفقيت اطرافيان را مورد حمله قرار می‌دهد
حسادت چه تاثيری بر خلق و خوی ما می‌گذارد؟
آثار حسادت را می‌توان به 4 گروه زير تقسيم كرد:
• آثار روانی: تاثيری كه بر حالات روانی و خلق و خوی فرد تاثير می‌گذارد و در او به‌صورت يك عقده ظاهر می‌شود.
• آثار رفتاری: شخص را وادار به صدمه زدن می‌كند؛ مانند بدگويی، افترا، گروكشی اطلاعات، چوب لای چرخ گذاشتن. حسادت آن بخش فعال روان را كه هميشه آماده آزاررسانی و تجاوز به حقوق ديگران است، تقويت می‌كند.
• آثار ذهنی: حسادت مانند هر احساس منفی ديگری، انرژی‌ای از خود ساطع می‌كند كه ديگران نسبت به آن بی‌تفاوت نمی‌مانند.
• آثار اجتماعی: اين آثار معمولا باعث می‌شود فرد منفور شود.
برای درمان حسادت بايد چه‌كار كنيم؟
در درجه اول، بايد نحوه تفكر و نگرش خود را تغيير دهيم. بايد در خودمان انگيزه ايجاد كرده و اثرات منفی حسادت را به خود يادآوری كنيم. بايد متوجه منافع حسادت نكردن باشيم؛ منافعی مانند داشتن يك زندگی توأم با آسايش. سبكی و زشتی اين ضعف و حركات ناشی از آن را مرتبا به ياد آوريم. به خودمان تلقين كنيم كه هرگز نسبت به هيچ‌كس حسادت نكنيم. به نعمت‌ها و امتيازها و نقاط مثبت خودمان بيشتر توجه كنيم. روی ارزش‌ها تعمق كنيم و از خودمان بپرسيم كه اصلا موضوع مورد فكر ما چه‌قدر ارزش دارد؟ با كار كردن روی عدم دلبستگی، حسادت خودمان را فرو بنشانيم. به عدالت خداوند و استحقاق خودمان بينديشيم. از رقابت‌های بی‌ثمر بپرهيزيم. وقتی دچار حسادت می‌شويم آن را مديريت كنيم؛ به اين ترتيب كه توانايی‌های خودمان را شناخته و در جهت آن حركت كنيم و اگر نتيجه‌ای حاصل نشد، از روان‌شناس يا روان‌پزشك كمك بگيريم تا مشكل‌مان ريشه‌يابی و راه‌‌های رفع آن روشن شود.


Protégez-vous contre le virus de la jalousie !
Au moment où Cristiano Ronaldo, star portugais de l’équipe Réal Madrid, est resté privé du prix du meilleur joueur de l’an 2009 » et que le prix a été remis, devant ses yeux, au joueur argentin du Barcelonna, Lionel Messi, il a confié aux journalistes : « C’est vrai que j’aimerais bien me voir décerné le prix, cependant tout le monde doit savoir que je ne suis pas jaloux de Messi. »
Tout le monde est en proie à la jalousie, qu’il soit célèbre ou non. Sont rares ceux qui peuvent prétendre n’avoir jamais vécu la jalousie tout au long de leur vie. Mais la question est de savoir comment agir vis-à-vis de ce sentiment répandu et destructeur ? Si vous avez des questions pareilles, lisez notre interview avec Mme le docteur Eftekhar Hamidi, psychologue.
● Mme Hamidi, à votre avis, quel sentiment donne naissance à la jalousie ?
○ La jalousie est un sentiment négatif que nous éprouvons devant l’avantage dont nous sommes privés ou souhaitons être seuls à en bénéficier. Elle est accompagnée d’un sentiment de douleur, de chagrin et de mécontentement envers le bonheur des autres (surtout des proches). Vu les effets mentaux et psychiques de la jalousie, il semble indispensable de trouver des moyens pour la combattre.
● Pourquoi on jalouse les autres ?
○ L’homme s’est intéressé et s’intéresse toujours au progrès et à la perfection. L’inconscience des gens mal élevés est au courant de ses défauts et essaie de les dissimuler. Ils ne peuvent se perfectionner en raison de leur médiocrité et de leur sentiment d’infériorité, ils attaquent donc le progrès et le succès des proches et emploient toute leur force pour les éliminer. Si le virus de la jalousie est de faible puissance, il ruine le malade de l’intérieur, mais s’il est fort, les autres peuvent être endommagés par cette révolte.
Quand nous sommes pris de jalousie, nous la gérons. Cela veut dire, nous identifions nos capacités pour nous diriger dans leur sens.
● Comment la jalousie se produit-elle ?
○ La jalousie apparaît là où la personne estime détenir moins de ce qu’elle doit avoir. Toute chose matérielle ou non matérielle peut donner naissance au sentiment de la jalousie ! En général, l’homme jalouse, si ce que détient un autre lui semble précieux. Par exemple, celui qui n’aime pas travailler à l’ordinateur, ne jalousera jamais celui qui le fait.
● La plupart des maladies ont des origines génétiques. Et la jalousie ?
○ La jalousie ne constitue pas un comportement ou un trait personnel héréditaire. En mettant en place des mécanismes appropriés en famille et dans la société, nous pouvons donc prévenir l’apparition de la jalousie ou son progrès. Par conséquent, ce sont les facteurs se trouvant dans le milieu, au cours de l’enfance et des étapes de l’élévation, qui sont à l’origine de ce sentiment.
● A de nombreuses occasions, nous envions les succès des autres, en pensant que nous les jalousons. Quelle est la distinction entre envier et jalouser ?
○ Envier est la face positive de jalouser et signifie que l’on souhaite bénéficier des bienfaits et du bonheur des autres, sans espérer la fin de leurs bienfaits et bonheur. En effet, la jalousie et l’envie sont un même sentiment, sans que leur direction soit la même. La jalousie vise une autre personne, alors que l’envie vise la personne elle-même. A titre d’exemple quand je jalouse une belle personne, je me dis « Si sa beauté disparaisse ! » alors que quand j’envie, je me dis : « Je dois faire du sport et suivre un régime pour retrouver mon équilibre, avoir une peau fraîche et une belle apparence. » Une jalousie grave qui aboutirait à l’agressivité envers les autres est considérée comme une maladie psychique qu’il faut guérir. Elle est dans la plupart des cas le résultat de l’absence de la confiance en soi et de l’amour-propre.
Quels types de gens sont plutôt en proie à la jalousie ?
▪ Les gens qui sous-estiment leurs capacités.
▪ Les gens qui se considèrent comme compétents, peuvent jalouser la place élevée des autres.
▪ La plupart des gens de même niveau et de même classe se jalousent.
▪ Plus la place sociale des gens est proche, plus ils se jalousent.
Qui est plus jaloux ? Les femmes ou les hommes ?
En réalité les hommes sont plus jaloux que les femmes. Mais à cause de leurs activités sociales, ils présentent leur jalousie comme rivalité, alors que les femmes sont privées d’une telle chance. Par exemple si un homme change d’automobile, il peut prétendre que sa nouvelle voiture dispose de meilleurs moyens que la précédente, mais si une femme change de collier, en général, l’entourage l’accuse de rivaliser les autres !
Puisque les jaloux ne peuvent se compléter en raison de leurs faiblesses et de leur sentiment d’inférorité, ils attaquent le progrès et la réussite de leur entourage.
Quel sont les effets de la jalousie sur nos habitudes ?
Les effets laissés par la jalousie peuvent être divisés en quatre catégories :
Effets psychiques : qui influencent les états psychiques et le comportement de l’individu et qui se manifestent sous forme de complexe.
Effets comportementaux : qui contraignent la personne à porter atteinte à autrui, par exemple médisance, calomnie, mauvaise exploitation des renseignements, sabotage. La jalousie renforce la partie active de l’âme qui est toujours apte à porter atteinte aux autres ou violer leurs droits.
Effets mentaux : Comme tout autre sentiment négatif, la jalousie émet une énergie face à laquelle, les autres ne peuvent rester indifférents.
Effets sociaux : Ces effets rendent en général la personne détestable.
Comment guérir la jalouise ?
En premier lieu, il faut changer notre mode de pensée et notre vision. Il faut du motif et nous rappeler les néfastes conséquences de la jalousie. Il faut connaître les avantages de l’absence de jalousie, dont une vie calme. Il est nécessaire d’avoir toujours devant nos yeux la médiocrité et la dimension déplorable de cette carence et les résultats qui en découlent. Nous devons toujours nous dicter qu’il ne faut jamais jalouser personne. Attachons davantage d’intérêt aux avantages, aux bienfaits et aux points positifs dont nous jouissons. Réfléchissons de manière approfondie aux valeurs et demandons-nous à quel point le sujet qui nous préoccupe est important. Réduisons le niveau de jalousie en essayant de réduire nos dépendances. Pensons à la justice divine et à nos propres mérites. Evitons les concurrences inutiles. En cas de jalousie, essayons de la gérer, en identifiant nos compétences et en travaillant dans leur sens. Dans le cas où nos efforts s’avèrent inutiles, référons-nous à un psychologue ou psychiatre qui identifiera les causes de notre problème et y trouvera des remèdes.



-******************
وقتی چهره‌ها گواهی می‌دهند

قرآن كريم در آيه 151 سوره مباركه بقره چهار وظيفه را جزء برنامه های اصلی پيامبر اسلام (صلی الله عليه و آله) بيان می كند. يكی از آنها، تعليم علومی است كه بشر هيچ گاه نمی توانست با عقل و انديشه خود به آنها دست پيدا كند؛ «وَ یُعَلِّمُكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ» كه از اين علوم به علوم صرفاً نقلی ياد می شود.
بخشی از اين نوع علم به اوضاع و احوال قيامت اختصاص دارد. اوضاع و احوالی كه اگر نبود نَقل و ره آورد وحی، محال بود بشر بتواند به گوشه ای از آن هم دست پيدا كند. ما چون ايمان داريم كه قرآن سخن خداست (82/نساء) و هر چه را كه خدا بگويد عين حقيقت است (42/فصلت) بنابراين يقين داريم هر چه را هم كه خداوند در مورد قيامت گفته است همه حق است و موجود؛ چه برای ما قابل درك و هضم باشد و چه نباشد.
بخشی از اين اخبار مربوط می شود به وضعيت چهره انسانها در قيامت كه در اين مقاله به برخی از آنها اشاره می كنيم.
اوج جلوه گری دو رنگ ديگر به قيامت حواله شد. در آن روز موعود چهره‏هایى سفيد و نورانى و s چهره‏هایى تاريك و سياه خواهد بود؛ «یَوْمَ تَبْیَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ» به آنها كه چهره‏هاى سياه و تاريك دارند گفته مى‏شود: چرا بعد از ايمان، راه كفر را پيموديد؟ در مقابل آنها، مؤمنان اند كه چهره‏هايشان سفيد شده و غرق در درياى رحمت الهى خواهند بود و جاودانه در آن زندگىِ آرام بخش به سر می برند

رنگ رخساره خبر می دهد از سرّ درون
خداوند انسان را به گونه ای خلق كرده است كه رنگ چهره او متاثر از حالات درونش تغيير می كند. دو رنگ به اين دنيا اختصاص دارد و دو رنگ به قيامت. اما آن دو رنگ دنيايی يكی زرد است و ديگری قرمز. اولی در مواقع ترس يا اضطرابِ درون بر چهره می نشيند و دومی يا در اثر شدت ناراحتی و عصبانيت است و يا شرمندگی و خجالت.
اوج جلوه گری دو رنگ ديگر به قيامت حواله شد. در آن روز موعود چهره‏هایى سفيد و نورانى و چهره‏هایى تاريك و سياه خواهد بود؛ «یَوْمَ تَبْیَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ» به آنها كه چهره‏هاى سياه و تاريك دارند گفته مى‏شود: چرا بعد از ايمان، راه كفر را پيموديد؟ در مقابل آنها، مؤمنان اند كه چهره‏هايشان سفيد شده و غرق در درياى رحمت الهى خواهند بود و جاودانه در آن زندگىِ آرام بخش به سر می برند. (106-107/آل عمران)
در آيه ديگر قرآن نيز به اين حقيقت اشاره شده از جمله در باره كسانى كه پشت سر هم مرتكب گناه مى‏شوند مى‏خوانيم «كَأَنَّما أُغْشِیَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّیْلِ مُظْلِماً»؛ گویى صورت آنها را پاره‏هاى تاريك شب پوشانيده است.(27/يونس ع)
چهره ها حكم پرونده را دارند
در آيه 39 سوره الرحمن آمده است: «فَیَوْمَئذٍ لَّا یُسئَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَ لَا جَانٌ‏»؛ پس در آن روز از گناه هيچ انسان و جنی سوال نمی شود؛ زيرا «یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسيماهُمْ»؛ گنهكاران از سيمايشان شناخته شوند. (41/الرحمن)
مرحوم سيد هاشم بحرانی صاحب تفسير البرهان، ذيل آيه «یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً» (18/نبأ) روايتی را نقل می كند كه شرح اين وضعيت است:
معاذ تعريف می كند كه من در مورد هول و وحشت هاى قيامت از پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله) سؤالى كردم. فرمود: معاذ! از مطلب عظيمى پرسيدى. سپس اشك از ديدگان مباركش فرو ريخت و فرمود: در آن روز ده گروه از امت وارد صحنه قيامت می شوند به گونه ای كه هر گروه قيافه و شكل خاص خودش را دارد:
عده ای به صورت ميمون می آيند و عده ای ديگر به شكل خوك. گروهی سرشان به طرف پايين است و پا به طرف بالا دارند به گونه ای كه صورتشان به زمين ‏كشيده می شود. دسته ای كورند و دسته ای ديگر، كر و لال. بعضى زبانشان از دهان درآمده و روى سينه افتاده و اين در حاليست كه چرك از آن مى‏ريزد به طورى كه همه را اذيت مى‏كند. بعضى هم دست و پايشان بريده است و بعضى ديگر به چوبه‏هاى دار آتشين آويخته شده‏اند. عده ای هم از مردار بدبوترند. برخی پيراهن هايی از قير داغ بر تن دارند كه به پوست بدنشان چسبيده است.
اينها چه كسانی اند؟
در ادامه روايت حضرت به اين سوال پاسخ می دهد؛ پاسخی كه در حقيقت، بيان واقعيت برخی از گناهان است. اگر كسی به اين گناهان عادت كرد و آن خصلت ناپسند، جزء جان و حقيقت او شد؛ در قيامت هم كه روز ظهور حق است به اين شكل هايی كه در روايت آمده است وارد صحنه قيامت می شود.
بر اين اساس حضرت فرموند:
بوزينگان كسانی اند كه در دنيا سخن‏چين بودند. خوكان همانهايی هستند كه حرام خوری شد سيره شان. سرنگونان كسانی اند كه رباخواری شد پيشه شان. كوران قاضيانی هستند كه در داوری ستم كردند و رأی ظالمانه دادند. كر و لالان در دنيا خودپسند بودند و آنها كه زبان خود مى‏جوند كسانی هستند كه در دنيا اهل غيبت بودند. دست و پا بريدگان كسانی هستند كه مدام همسايه های خود را آزار دادند. به دار آويختگان همانها هستند كه با بدگوی مردم آنان را به چنگال خونين زورمندان ستمگر دچار مى‏كردند. و متعفنان كسانى هستند كه عنان نفس عالى بشرى را به دست شهوت و كامروایى سپرده و از پرداخت حقوق الهى خوددارى نمودند و دسته‏ اخير كه مردمی متكبر و فخر فروش‏اند.
عده ای به صورت ميمون می آيند و عده ای ديگر به شكل خوك. گروهی سرشان به طرف پايين است و پا به طرف بالا دارند به گونه ای كه صورتشان به زمين ‏كشيده می شود. دسته ای كورند و دسته ای ديگر، كر و لال. بعضى زبانشان از دهان درآمده و روى سينه افتاده و اين در حاليست كه چرك از آن مى‏ريزد به طورى كه همه را اذيت مى‏كند. بعضى هم دست و پايشان بريده است و بعضى ديگر به چوبه‏هاى دار آتشين آويخته شده‏اند. عده ای هم از مردار بدبوترند. برخی پيراهنهايی از قير داغ بر تن دارند كه به پوست بدنشان چسبيده است
توضيحی برای اين روايت
در آيات متعددی از قرآن كريم عاقبت تبهكاران را دو چيز اعلام می كند: «مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ» يكی جهنم است كه نيازی به توضيح ندارد و ديگری «مَصير» بد است كه نيازمند توضيح است.
مصير» از ريشه «ص ی ر»، «صار» گرفته شده كه به معنای صيرورت و گرديدن است. به عنوان مثال وقتی دانه ای پس از كاشت و طی فرايند رشد تبديل به خوشه گياهی شد به «شدن» می گويند «صيرورت» و «مصير». (ر.ك: التحقيق 6/311)
پس «بِئْسَ الْمَصيرُ» يعنی «بد تبديل شدنی» مانند اينكه دانه، فرآيند رشد و بالندگی را درست طی نكند و در اثر همين سوء رشد گنديده و پوسيده شود كه در اين موقع گفته می شود آن دانه فاسد شد و رشد نكرد.
روح انسان هم اينگونه است اگر تعاليم الهی را آموخت و به كار بست، فرشته خو «می شود» و با چهره ای انسانی و نورانی وارد قيامت می شود. اما اگر تعاليم الهی را به پشت سر انداخت و به آن بی اعتنايی كرد درنده خو «می شود» و با چهره ای سياه و حيوانی به قيامت احضار و به جهنم پرتاب می شود.
«وُجُوهٌ یَوْمَئذٍ مُّسْفِرَةٌ * ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ * وَ وُجُوهٌ یَوْمَئذٍ عَلَيهَْا غَبرََةٌ * تَرْهَقُهَا قَترََةٌ * أُوْلَئكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ»؛ در آن روز چهره‏هایى درخشان، خندان و نورانيند، و چهره‏هایى تاريك كه سياهى مخصوصى آن را پوشانيده است؛ آنان همان منكران و تبهكارانند كه در دنيا خدا و دين او را منكر شده و نپذيرفتند.‏ (عبس/38-42)

گريزی به يك آيه
با توجه به آيات و رواياتی كه بيان كرديم برای ما معلوم می شود كه معنای آيه «أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ»(179/اعراف) كه در وصف اهل جهنم نازل شده؛ توهين و اهانت به آنها نيست؛ بلكه حقيقت درونی آنهاست كه در قيامت نمايان خواهد شد.


Quand les visages témoignent
Dans le verset 151 de la sainte sourate « Vache », le Saint Coran fait allusion à quatre devoirs comme faisant partie des principaux programmes du Prophète de l’Dieu (SAWA). L’un de ces devoirs concerne l’enseignement des sciences que l’homme ne pouvait jamais acquérir par la sagesse et la réflexion : وَ یُعَلِّمُكُمْ ما لَمْ تَكُونُوا تَعْلَمُونَ « Et vous enseigne ce que vous ne saviez pas ». Ces sciences sont qualifiées de sciences purement scripturaires.
Une partie de cette science concerne la résurrection. L’événement dont l’homme ne connaîtrait la moindre chose en absence de la tradition et de la révélation. Nous sommes sûrs que le Coran est la Parole de Dieu (Femmes : 82) et que tout ce qui est dit par Dieu est tout à fait vrai (Détaillés : 42), alors nous avons confiance en tout ce que Dieu a dit au sujet de la résurrection, qu’il soit compréhensible ou non.
Une partie de ces nouvelles concerne l’état des visages des hommes au moment du jugement dernier que nous allons évoquer certaines d’entre elles dans cet article.
Le jour du jugement dernier est marqué par deux couleurs. En ce jour promis, il y aurait des visages blancs et lumineux et des visages noirs et ternes. یَوْمَ تَبْیَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ « Le jour où tels visages s’éclaireront et tels deviendront noirs. A ceux aux visages noirs alors : « Vous avez mécru après avoir cru ? » En revanche, les croyants dont les visages s’éclaireront, ils seront dans la miséricorde de Dieu où ils demeureront éternellement. »
La couleur des visages révèle les secrets intérieurs
Le Seigneur a créé l’homme de façon à ce que la couleur de son visage change suivant les états intérieurs. Deux couleurs sont consacrées à ce monde et deux au jour du jugement dernier. Les deux premières sont le jaune et le rouge. Le jaune correspond aux moments de la peur ou de l’angoisse et le rouge reflète la vive angoisse, la colère ou la honte.
Les deux autres couleurs correspondent en grande partie au jour du jugement dernier. En ce jour promis, il y aurait des visages blancs et lumineux et des visages noirs et ternes. یَوْمَ تَبْیَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ « Le jour où tels visages s’éclaireront et tels deviendront noirs. A ceux aux visages noirs alors : « Vous avez mécru après avoir cru ? » En revanche, les croyants dont les visages s’éclairerontn ils seront dans la miséricorde de Dieu où ils demeureront éternellement. » (Famille d’Amram : 106-107)
Faisant allusion à la même réalité, un autre verset du Coran parle de ceux qui continuent à faire des péchés : كَأَنَّما أُغْشِیَتْ وُجُوهُهُمْ قِطَعاً مِنَ اللَّیْلِ مُظْلِماً comme si leurs visages se couvraient d’obscurissants lambeaux de nuit (Jonas : 27)
Les visages servent de dossiers
Le verset 39 de la sourate « Le Très Miséricordieux » dit : «فَیَوْمَئذٍ لَّا یُسئَلُ عَن ذَنبِهِ إِنسٌ وَ لَا جَانٌ ce jour-là, donc, ni aux hommes, ni aux djinns on ne posera de questions sur leur péché ; یُعْرَفُ الْمُجْرِمُونَ بِسيماهُمْ parce que on reconnaîtra les criminels à leurs traits. (Le Très Miséricordieux : 41)
Le feu Seyed Hachem Bahrani, auteur de l’Exégèse Al Borhân, cite une tradition liée au verset 18 de la sainte sourate « Nouvelle », qui dit : یَوْمَ یُنْفَخُ فِی الصُّورِ فَتَأْتُونَ أَفْواجاً « Jour où l’on soufflera dans la Trompe, puis vous viendrez par troupes », tradition qui explique la situation.
Ma’âdh raconte avoir posé au Prophète (SAWA) une question sur les horreurs du jour du jugement dernier. Il a dit : « Ma’âdh ! Tu as posé une question sur un immense événement. » Puis il a commencé à verser des larmes en disant : « En ce jour, dix groupes de la communauté entrent sur la scène du jugement, chaque groupe ayant son visage et ses traits spécifiques.
Un groupe apparaît comme des singes et un autre comme des porcs. Un groupe a la tête rabaissée alors que ses pieds sont vers le haut, de manière à laisser son visage heurter la terre. Un groupe est aveugle et un autre, sourd-muet. Un groupe a la langue tirée jusqu’à la poitrine, ce alors que des pourritures en coulent et troublent tout le monde. Certains ont des mains et pieds rattachés et certains d’autres sont pendus sur des potences en feu. Un groupe répand une odeur plus désagréable que celle des cadavres. Certains ont des chemises de goudron chaud collées à leur peau. »
Qui sont-ils ?
Le Prophète (SAWA) donne ensuite sa réponse à la question ; réponse qui reflète en effet la réalité de certains péchés. Si on a pris l’habitude de ces péchés, au point que ce défaut fait partie intégrante de sa réalité, le jour du jugement dernier qui est le jour de l’apparition de la vérité, il sera incarné sous des formes citées.
Le Prophète (SAWA) dit :
« Les singes sont des gens qui procédaient dans ce monde à la délation. Les porcs sont des gens qui gagnaient leur vie par des moyens impurs. Les renversés sont des usuriers. Les aveugles sont des juges qui rendent des sentences injustes. Les sourds-muets sont les égoïstes et ceux qui mâchent leurs langues sont ceux qui médisaient dans le monde. Les personnes aux mains et pieds coupés sont ceux qui tourmentaient tout le temps leurs voisins. Les pendus sont des gens qui médisaient des gens pour les confier aux tyrans oppresseurs. Et les puants, ceux qui se livraient à la débauche et aux désirs sexuels s’abstenant de respecter les droits divins ; ils sont des gens orgueilleux et vaniteux. »
Un groupe apparaît comme des singes et un autre comme des porcs. Un groupe a la tête rabaissée alors que ses pieds sont vers le haut, de manière à laisser son visage heurter la terre. Un groupe est aveugle et un autre, sourd-muet. Un groupe a la langue tirée jusqu’à la poitrine, ce alors que des pourritures en coulent et troublent tout le monde. Certains ont des mains et pieds rattachés et certains d’autres sont pendus sur des potences en feu. Un groupe répand une odeur plus désagréable que celle des cadavres. Certains ont des chemises de goudron chaud collées à leur peau.
Eclaircir une tradition
De nombreux versets du Saint Coran présentent deux sorts pour les pécheurs : مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصيرُ « Leur refuge cependant est la Géhenne et quel mauvais devenir », l’enfer qui n’a pas besoin d’être expliqué et un mauvais « devenir » qu’il faut expliquer.
« Mâsir » est dérivé de la racine « sayr », « sâr » qui signifie devenir. A titre d’exemple quand on sème un grain, il commence à devenir une plante, processus qui est appelé « devenir » soit « sayrourat » et « masir ». (voir : Al Tahqiq 311 /6)
بِئْسَ الْمَصيرُ signifie donc un mauvais devenir, comme un grain dont le processus du développement était défectueux et qu’il a donc mal poussé. Dans ce cas on dit que le grain a pourri et n’a pas germiné.
Il en va de même en ce qui concerne l’âme humaine. S’il apprend les enseignements divins, et s’il les applique, il « deviendra » un ange et entrera sur la scène du jugement dernier avec un visage humain et lumineux. Mais s’il néglige les enseignements divins, en les ignorant, il « deviendra » comme des animaux féroces et il se présentera sur la scène du jugement dernier avec un visage noir et animal et sera jeté à l’enfer.
«وُجُوهٌ یَوْمَئذٍ مُّسْفِرَةٌ * ضَاحِكَةٌ مُّسْتَبْشِرَةٌ * وَ وُجُوهٌ یَوْمَئذٍ عَلَيهَْا غَبرََةٌ * تَرْهَقُهَا قَترََةٌ * أُوْلَئكَ هُمُ الْكَفَرَةُ الْفَجَرَةُ Ce jour-là, il y aura des visages brillants, riants et réjouis, de même qu’il y aura, ce jour-là, des visages pleins de terre, couverts de poussière. Voilà les mécréants, les libertins ! (Il s’est renfrongné : 38-42)
Allusion à un verset
Vu les versets et les traditions cités, on comprend que le verset 179 de la sourate des limbes, qui dit : « أُولئِكَ كَالْأَنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ ce sont de vrais bestiaux, et plus égarés encore », ne veut pas offenser les gens de la Géhenne, mais veut éclaircir la réalité de leur intérieur au jour du jugement dernier.
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
داشته‌هايی كه فراموش می‌شوند
________________________________________
نگاه كردن به داشته ها وتوجه كردن به آنها، به نوعی در حفظ و نگهداری آنها موثر است. اگر از آنچه كه از آن برخورداريم، بهره نبريم، احتمالا آنرا از دست خواهيم داد.
فردی را تصور كنيد كه به هر دليلی، دوست دارد دائما بنشيند و كارهايش را به همين صورت انجام دهد. در حاليكه پاهای سالمی دارد. چنين فردی بعد از گذشت مدتی به دليل استفاده نكردن از قدرت پای خويش، نمی تواند به راحتی راه رود و حركت كند و شايد هم اين مهارت را كلا از دست بدهد.
ذكر اين مثال به اين دليل است كه برای مخاطبان اين نوشتار اين نكته را روشن كنيم كه اين مسئله همچون يك اصل مهم و كارساز است و می توان آنرا به بسياری از موارد تعميم داد. كسی كه با دقت و پشتكار فراوان به خواندن زبان انگليسی مشغول است، و بعد از يك سال، اين كار را ترك می كند، اين مهارت را به تدريج از دست می دهد، چون از آن استفاده نكرده است.
به نظر می رسد خلقت انسان به گونه ای است كه نيازدارد به اينكه همواره به موضوعی مشغول باشد و حتی در برخی موارد ناچار به انجام برخی از كارها باشد. اين هنر زندگی كردن است كه هر انسانی بايد انرا دائما تمرين كند.
وقتی بياموزيم كه به ذهن خود وسعت دهيم و در پی گسترش مهارت های خويش باشيم، شهامت بيشتری در زندگی پيدا می كنيم و به موفقيت نزديكتر می شويم. كسی كه خود را در گوشه ای زندانی می كند، لازم نيست برای به دست اوردن چيزی تلاش كند. اين فرد هرگز در موقعيتی قرار نمی گيرد كه پيشرفت خاصی داشته باشد و مهارت خاصی را كسب كند. مسلما كسی كه در جريان زندگی با انواع رويدادها مواجه می شود و دغدغه كسب مهارتهای متنوعی را دارد، می تواند فردی جسور و با شهامت باشد.
ما دائما بايد مراقب خود باشيم و به اعمال، نيت ها و درون خويش توجه ويژه ای داشته باشيم. سخن از مهارتهايی همچون دانستن زبان خارجی و يا رانندگی، مهارتهای معمول هر فردی در زندگی می باشند اما به نظر می رسد مهمتر از همه اينها توجه به چيزهايی همچون وجدان و اخلاقيات است، با فرض اينكه ممكن است وجدان انسان نيز مثل هر چيز ديگری، از كار بيفتد و كم رنگ شود. اگر به آن توجه نشود و برای حفظ ان تلاشی صورت نگيرد، بعيد نيست كه اين عنصر بسيار مهم در روح انسان، از بين برود.
مراقب باشيد كه به زندگی و اتفاقات آن، اهميت دهيد و هر انچه در ارتباط مستقيم با شما قرار می گيرد را مهم بدانيد و نسبت به ان بی توجه نباشيد
برای نگهداری ذهن و روح خود در حالتی مطلوب و ارزشمند، بايد دائما از آن استفاده كنيد. اين استفاده بهتر است به صورتی باشد كه همواره انسان را به سمت خوبيها، نيكی ها و كمالات اخلاقی و رفتاری بكشاند. اگر از تمام ظرفيت روحی و روانی خود استفاده كنيد، نگران نباشيد و تصور نكنيد كه انرژی و نيروی بسياری را از دست داده ايد، بلكه با اين روند، كارايی ذهن شما افزايش می يابد.
واقعيت اين است كه جهان هستی، به نوعی ما را به مشغول بودن تشويق می كند. قانون بهره برداری، قانونی شگفت انگيز است و ما را مجبور به حركت می كند و وقتی حركت می كنيم، احساس رضايت داريم. توجه داشته باشيد كه برای حفظ و نگهداری بسياری از داشته هايتان، بايد به بهترين نحو از آنها استفاده كنيد و در برخی موارد همين استفاده كردن و بهره بردن، موجب بيشتر شدن می شود. البته نبايد از ذكر اين نكته تغافل كنيم كه بهره بردن از داشته ها و يا نعمتهايی كه خداوند متعال به انسانها عطا كرده، به نوعی در حفظ و ماندگاری انها موثر است.
می توان از اين زاويه هم به اين موضوع نگاه كرد كه هر كس از آنچه به او داده شده، استفاده كند، ان نعمت برايش افزون می شود. چرا گه استفاده از يك نعمت، اگر با شكر گذاری همراه باشد، می تواند زمينه ساز ورود نعمتها و موقعيت های تازه ای برای انسان باشد. احتمالا اين شعر را شنيده ايد كه : شكر نعمت، نعمتت افزون كند....
پس فراموش نكنيد كه به آنچه داريد، همواره توجه كنيد و سعی كنيد از آن استفاده كنيد و از طرف ديگر به خاطر اين داشته ها، دائما شاكر باشيد كه همه اين ها موجب می شود تا از داشته ها بهره ببريد و به انها وسعت دهيد.

Les avoirs qui s’oublient
Regarder ses avoirs et avoir de la considération pour eux sont importants en quelque sorte dans leur protection. Si nous ne bénéficions pas des choses dont nous disposons, nous les perdrons éventuellement.
Supposons un homme qui a des pieds en toute santé et qui préfère cependant, pour quelque raison qu’il soit, accomplir ses tâches en s’asseyant tout le temps. Puisqu’il ne fait pas usage de ses pieds, il ne pourra marcher et se mouvoir facilement et après quelque temps, il perdra complètement le moyen de se déplacer à pieds.
Cet exemple éclaircit pour le lecteur, l’imortance et l’efficacité de cette question, ce qui peut être largement généralisée. Celui qui étudie l’anglais avec attention et un grand sérieux, mais, qui après un an, quitte la tâche, perdra peu à peu sa performence, parce qu’il n’a pas exploité ses connaissances.
Il semble que l’homme ait besoin de s’occuper toujours de quelque chose et dans certains cas, il est même contraint d’accomplir certaines tâches. C’est bien l’art de vivre que chacun doit essayer toujours d’exercer.
Quand nous apprenons à élargir notre esprit et à renforcer nos performences, nous trouvrons plus de courage dans la vie et nous nous approcherons de plus en plus du succès. Qui s’emprisonne, n’a pas besoin de faire des efforts pour obtenir une chose. Sans nul doute, la personne qui vit toute sorte d’événements au cours de sa vie et qui cherche à acquérir diverses compétences, pourra être un homme de courage.
Nous devons continuellement veiller sur nous-mêmes et attacher un intérêt particulier à nos actes, nos intentions et à notre intérieur. Parler des facultés comme savoir une langue étrangère, savoir conduire, c’est parler des compétences générales que chaque personne peut avoir dans la vie. Cependant il semble que des choses comme la conscience et la morale soient plus importantes que toute autre chose. A supposer que la conscience humaine peut cesser de marcher, comme toute autre chose, et perdre son éclat, en absence de surveillance, il est fort possible que cet élément très important de l’esprit humain disparaisse.
Attachez de l’importance à la vie et à ses événements et considérez comme important tout ce qui est en relation directe avec vous.
Pour maintenir son esprit et sa mémoire dans un bon état, il faut continuellement s’en servir. Il vaut mieux que cet usage soit dirigé vers les bontés, les perfections morales et comportementales. Si vous faites usage de toutes vos capacités spitituelles et psychologiques, ne vous inquiétez pas, parce que vous ne perdez pas beaucoup d’énergie, au contraire, vous renforcez les facultés de votre mémoire.
La réalité c’est que le monde nous encourage à nous occuper. La loi de l’exploitation est une loi extraordinaire qui nous contraint à agir et c’est après avoir agi que nous nous sentons satisfaits. Il faut savoir que pour maintenir et préserver nos avoirs, il faut les exploiter de la meilleure manière. L’exploitation des avoirs, les fait parfois accroître. Il ne faut cependant pas négliger qu’exploiter les avoirs et les bienfaits que le Seigneur Très Haut a accordé aux hommes, joue un rôle important dans leur préservation.
En d’autres termes, on peut dire que si on fait usage du bienfait qui lui est accordé, il se multipiera, parce que l’usage d’un bienfait, s’il est accompagné de gratitude, peut donner l’accès à d’autres bienfaits et à de nouvelles situations. Vous avez peut-être entendu dire que témoigner de la gratitude, fait augmenter les bienfaits ( ???)
N’oubliez donc pas d’attacher de l’intérêt à ce que vous avez et d’essayer d’en bénéficier, tout en sachant qu’il faut toujours témoigner de la gratitude, parce que ça permet de bénéficier des avoirs et de les élargir.



*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
جويبارهای زندگی ساز

خداوند جويبار و نهر را جزء قدرت و تمكين هر قوم و ملت به حساب می آورد، برای اينكه وجود هر نهر آب شيرين يعنی وجود زندگانی و تداوم حيات.
البته تنها داشتن آب فراوان دليلی بر سعادت و ثروت نيست، سيستم های انتقال آب به اندازه خود آب دارای اهميت فراوانی می باشند كه نمونه های آن را می توان در كشورهای پيشرفته مشاهده نمود كه كار آن ها هم يك نوع الگوبرداری از طبيعت می باشد.
سيستم آبرسانی هم كه در طبيعت وجود دارد از شبكه های كوچك شروع می شود و به رودخانه های عظيم تبديل می گردد. تمدن های بزرگ همواره در كنار رودهای به وجود آمده اند مانند تمدن مصر در كنار رود نيل، تمدن بابل در كنار رود دجله و فرات، تمدن های آمريكا و اروپا در كنار رودهای هودسن، می سی سی پی، راين و دانوب. هر چه اين رود بزرگتر و با اهيمت تر باشد، تمدن كنار آن هم قوی تر و ثروتمندتر بوده است؛ برای همين است كه در آيات قرآن رودخانه ها عاملی برای قدرت ذكر شده اند.
خداوند در آيات متعددی از قرآن، نهرهای جاری را همچون هديه ای گرانبها برای انسان ها بر می شمارد: «أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ اْلأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرًا» ؛ «يا باغی از نخل و انگور از آن تو باشد و نهرها در لابه‏ لای آن جاری كنی».(اسراء: 91.) ممكن است در يك منطقه رودخانه عظيمی هم جريان داشته باشد، ولی به دليل وضعيت خاص محل و يا ناتوانی های ديگر نتوان از آن استفاده و بهره ای برد. وجود اين گونه آب هر چقدر هم زياد باشد، لااقل از نظر توليد مواد غذايی برای ما انسان ها فايده ای ندارد؛ علاوه بر آنكه خطر سيلاب هم همواره ما را تهديد خواهد كرد.
ذخيره سازی آب در پشت سدها و با ذخيره شدن آب در درياچه های طبيعی نيز به اين صورت است. تنها در صورت انشعاب و تقسيم بندی آن به صورت نهرها و جويبارهای كوچك است كه می توان نتيجه مطلوبی از آن حجم عظيم آب به دست آورد؛ هم باغات و مزارع به خوبی از آب بهره می برند و هم از خطرات احتمالی جلوگيری می شود.
در سخنی از امام علی عليه السلام نيز آمده است: چون زير شانه هاى سنگين زمين هيجان آب فرونشست و سكون يافت و كوه هاى مغرور سر به فلك كشيده بر گردهايش سوار شدند، از دماغه هاى كوه ها، چشمه ها جارى شد و دشت و صحراها را آبيارى كرد
فوايد وجود نهرها بسيار زياد است. نهرها در كم كردن آلودگی های آب هم نقش مؤثری دارند. امروزه عملكرد انسان ها باعث وارد شدن لطمات و صدمات جدی به نهرها و رودها می شود؛ زيرا فاضلاب های مختلف وارد آب آن ها می شوند و روز به روز هم بر وسعت آلودگی هايشان افزوده می شود. درصدی از اين آب ها توسط تصفيه خانه ها، تصفيه می شوند، ولی غلبه اكثريت با آلودگی ها می باشد.
نهرها در حقيقت تصفيه خانه هايی هستند كه آب در آن ها با عبور از ميان شن و ماسه و سنگريزه، ذرات ريز آب گرفته می شود. با ساكن ماندن آب در بعضی نقاط، گل و لای آن ته نشين می شود. با ريختن آن ها از بالای سنگ ها، عمليات هوادهی و جذب اكسيژن صورت می گيرد. ضمن اينكه باكتری هايی در سر راه آب رودخانه ها وجود دارند كه در كم كردن آلودگی های آلی درون آب نقش مهمی بر عهده دارند.
اين باكتری ها به خاطر وجود اكسيژن فراوان در آب رودخانه ها به بهترين صورتی عمل می كنند. با تابش نور آفتاب هم ميكروب های مضر درون آب نابود می شوند، اما با اين همه ويژگی، طبيعت هيچ گاه قادر به نابودی اكثر آلودگی های شيميايی و سمی توليد شده توسط انسان ها نيست و نخواهد بود.
نهرها و رودخانه ها محل زندگی تعداد بيشماری از موجودات زنده نيز هستند. گياهانی كه در آب زندگی می كنند، نقش مهمی در جذب دی اكسيد كربن موجود در آب و پاكی آن دارند. آن ها مانند گياهان خشكی عمل فتوسنتز انجام می دهند و در درون غذا توليد كرده، اكسيژن آزاد می كنند.(ر.ك: حميدی، قرآن و طبيعت، ص 66 ـ 64.)
خداوند متعال رودها را به گونه اى در زمين جارى ساخته است كه مسخّر انسان باشند و آدميان بتوانند آن ها را در جهت منافع خود سوق دهند. طبيعت رودخانه ها به گونه اى است كه بشر مى تواند آن ها را مهار كند و نيازهاى بسيارى را به مدد آن ها برآورد. مهار رودخانه ها، مهار نيرویى بس سترگ و با عظمت است كه سيراب كردن زمين ها و رونق كشت و زرع از سودمندى هاى اندك آن به شمار مى آيد.
امروزه نقش رودخانه ها در ايجاد نيروى الكتريسيته، تلطيف هوا، زيبایى شهرها و آبادى ها، منبعى براى پرورش ماهى ها و كنترل و هدايت آب ها و... بر كسى پوشيده نيست. قرآن اين كتاب آسمانى از چشمه ها و رودها ياد و آن ها را نعمت الهى معرفى كرده و قوم عاد را سخت نكوهش كرده است كه با آن همه استعداد كوه ها و ايجاد ساختمان هاى بزرگ، قدر نعمت چشمه ها و رودها را ندانستند و حرمت آن را پاس نداشتند: « كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنّاتٍ وَ عُیُونٍ * وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَريمٍ»؛ «(سرانجام همگی نابود شدند و) چه بسيار باغ ها و چشمه ‏ها كه از خود به جای گذاشتند و زراعت ها و قصرهای زيبا و گرانقيمت».(دخان: 25 و 26.)
نهرها نعمت الهى براى بشر
« أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ یَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی اْلأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ كَثيرٌ مِنَ النّاسِ وَ كَثيرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذابُ وَ مَنْ یُهِنِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُكْرِمٍ إِنَّ اللّهَ یَفْعَلُ ما یَشاءُ»؛ «آيا نديدی كه تمام كسانی كه در آسمان ها و كسانی كه در زمينند، برای خدا سجده می‏ كنند؟ و (همچنين) خورشيد و ماه و ستارگان و كوه ‏ها و درختان و جنبندگان و بسياری از مردم؛ امّا بسياری (آب دارند و) فرمان عذاب درباره آنان حتمی است؛ و هر كس را خدا خوار كند، كسی او را گرامی نخواهد داشت. خداوند هر كار را بخواهد (و صلاح بداند) انجام می ‏دهد».(حج: 18.)
نهر در تسخير بشر
«اللّهُ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ اْلأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقًا لَكُمْ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِیَ فِی الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ اْلأَنْهارَ»؛ «خداوند همان كسی است كه آسمان ها و زمين را آفريد و از آسمان، آبی نازل كرد و با آن، ميوه‏ها(ی مختلف) را برای روزی شما (از زمين) بيرون آورد و كشتی‏ ها را مسخّر شما گردانيد تا بر صفحه دريا به فرمان او حركت كنند و نهرها را (نيز) مسخّر شما نمود».(ابراهيم: 32.)

در آيات قرآن رودخانه ها عاملی برای قدرت ذكر شده اند. خداوند در آيات متعددی از قرآن، نهرهای جاری را همچون هديه ای گرانبها برای انسان ها بر می شمارد: أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ اْلأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرًا»؛ « يا باغی از نخل و انگور از آن تو باشد و نهرها در لابه‏ لای آن جاری كنی
رابطه كوه و نهر
«وَ هُوَ الَّذی مَدَّ اْلأَرْضَ وَ جَعَلَ فيها رَواسِیَ وَ أَنْهارًا وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ جَعَلَ فيها زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهارَ إِنَّ فی ذلِكَ َلآياتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَكَّرُونَ»؛ «و او كسی است كه زمين را گسترد و در آن كوه‌‏ها و نهرهايی قرار داد و در آن از تمام ميوه‌‏ها دو جفت آفريد؛ (پرده سياه) شب را بر روز می‌‏پوشاند؛ در اين‌ها آياتی است برای گروهی كه تفكر می‌‏كنند».(رعد: 3.)
جريان نهرها در سطح زمين دليل بر توحيد و يكتایى خداوند
«أَمَّنْ جَعَلَ اْلأَرْضَ قَرارًا وَ جَعَلَ خِلالَها أَنْهارًا وَ جَعَلَ لَها رَواسِیَ وَ جَعَلَ بَیْنَ الْبَحْرَیْنِ حاجِزًا أَ إِلهٌ مَعَ اللّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا یَعْلَمُونَ»؛ «يا كسی كه زمين را مستقرّ و آرام قرار داد و ميان آن نهرهايی روان ساخت و برای آن، كوه ‏های ثابت و پا برجا ايجاد كرد و ميان دو دريا مانعی قرار داد (تا با هم مخلوط نشوند؛ با اين حال) آيا معبودی با خداست؟ نه، بلكه بيشتر آنان نمی ‏دانند (و جاهلند)».(نمل: 61.)
جارى شدن نهر از دل سنگ ها
«إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما یَتَفَجَّرُ مِنْهُ اْلأَنْهارُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَةِ اللّهِ»؛ «و از آن نهرها جاری می‏ شود و پاره ‏ای از آن ها شكاف بر می ‏دارد و آب از آن تراوش می‏ كند و پاره ‏ای از خوف خدا (از فراز كوه) به زير می ‏افتد؛ (اما دل های شما، نه از خوف خدا می‏ تپد و نه سرچشمه علم و دانش و عواطف انسانی است)».(بقره: 74.)
در سخنی از امام علی عليه السلام نيز آمده است: «چون زير شانه هاى سنگين زمين هيجان آب فرونشست و سكون يافت و كوه هاى مغرور سر به فلك كشيده بر گردهايش سوار شدند، از دماغه هاى كوه ها، چشمه ها جارى شد و دشت و صحراها را آبيارى كرد».(نهج البلاغه، خطبه 90.)


Ruisseaux qui donnent vie
Le Seigneur considère les ruisseaux et les cours d’eau comme origine de la puissance et de la richesse de toute nation, parce que tout cours d’eau douce signifie la vie et sa pousuite.
Certes avoir une eau abondante ne peut pas en seul garantir le bonheur et la richesse, les systèmes de transvasement de l’eau jouissant d’autant d’importance que l’eau elle-même. Les exemples existant dans les pays développés montrent qu’eux-aussi, ont suivi l’exemple de la nature.
Dans la nature, le système de transvasement commence par de petits réseaux qui se transforment en d’immenses fleuves. Les grandes civilisations ont toujours vu le jour à côté des fleuves. Par exemple la civilisation égyptienne est apparue à côté du Nile, la civilisation babylonienne à côté du Tigre et de l’Euphrate, les civlisations américaines et européennes près des fleuves comme Hudsen, Mississipi, Rein et Danoube. Plus le fleuve est grand et important, plus la civilisation est puissante et riche. C’est pourquoi les versets coraniques citent les fleuves comme sources du pouvoir.
Dans de nombreux versets, le Seigneur présente les ruisseaux comme de précieux dons pour les hommes : أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ اْلأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرًا « que tu n’aies à toi un jardin de dattiers et de vignes, et que de son sein tu n’aies fait jaillir de jaillissement des ruisseaux » (Voyage nocturne : 91) Il est possible qu’une immense rivière coule dans une région, sans qu’elle soit exploitée en raison des conditions particulières ou d’autres problèmes. L’existance d’une telle eau, même si elle est abondante, est dépourvue de valeur pour nous les hommes, au moins dans la production des vivres, d’autant plus que les torrents nous menaceraient toujours.
Il en va de même pour ce qui est de l’endiguement des courants derrière les barrages et la conservation des eaux dans des lacs naturels. Seule la division de l’eau en de petits courants et ruisseaux peut rendre possible l’exploitation de cette immense quantité d’eau. Dans ce cas, les jardins et les champs peuvent bénéficier de l’eau et les éventuels dangers seront éliminés.
L’Imam Ali (AS) dit : « Quand l’eau s’installa et se calma sous les épaules lourdes de la terre, et que les hautes montagnes orgueilleuses se mirent sur elle, cette dernière commença à couler des narines des montagnes pour donner naissance aux fontaines et arroser les plaines et les campagnes. »
Les ruisseaux ont une multitude de privilèges. Ils jouent un rôle important dans la dépollution de l’eau. De nos jours, les ruisseaux et les fleuves subissent de graves dégâts sous l’action de l’homme, parce que les eaux-vannes dues aux différentes activités humaines se jettent dans les fleuves, intensifiant de jour en jour la pollution. Une partie de ces eaux est distillée dans les raffineries, mais la majeure partie reste toujours polluée.
Les ruisseaux sont en vérité des raffineries où l’eau passe à travers les sables, les petits cailleroux et les gravillons. Quand l’eau se stabilise en un endroit, les boues se détâchent et se déposent. Quand l’eau se jette du haut des pierres, c’est une opération d’oxygénation et de l’absorption de l’oxygène qui s’effectue. Les bactéries se trouvant au long de la rivière jouent un rôle important dans la baisse des pollutions organiques de l’eau.
En raison de la grande quantité d’oxygène existant dans les rivières, les bactéries agissent de la meilleure manière. Le soleil fait disparaître les microbes nuisibles vivant dans l’eau, cependant la nature ne peut et ne pourra jamais éliminer la majeure partie des pollutions chimiques et toxiques produites par l’homme.
Une multitude d’organismes vivent dans les ruisseaux et les rivières. Les plantes vivant dans l’eau, joue un rôle essentiel dans l’absorption de dioxyde de carbone existant dans l’eau et dans sa purification. Tout comme les plantes qui poussent sur la terre, elles font de la photosyntèse, produisant de la nourriture et libérant de l’oxygène. (voir : Hamidi, Coran et nature, pp. 64-66)
Le Seigneur Très Haut a fait couler les rivières sur la terre de façon à permettre aux hommes de les exploiter pour assurer leurs intérêts. La nature des rivières est telle qu’elle permet à l’homme de les maîtriser et répondre ainsi à ses besoins multiples. Maîtiser les rivières, c’est maîtiser une immense énergie qui peut arroser les terres et assurer l’épanouissement de l’agriculture.
De nos jours, tout le monde connaît le rôle des rivières dans la production de l’énergie électrique, la ventilation, l’agrémentation des villes et des villages ; elles constituent également une source pour la pisciculture, le contrôle et l’orientation des eaux. Le Coran, ce livre divin, parle des fontaines et des rivières et les présente comme dons divins. Il déplore sévèrement les Adéens qui maîtisaient et exploitaient les montagnes, sous-estimant cependant les fontaines et les rivières, en manquant du respect envers elles : كَمْ تَرَكُوا مِنْ جَنّاتٍ وَ عُیُونٍ * وَ زُرُوعٍ وَ مَقامٍ كَريمٍ « Que de jardins et de sources ils laissèrent ! et de champs et un noble séjour. » (Fumée : 25-26)
Rivières, des bienfaits divins pour les hommes
« أَلَمْ تَرَ أَنَّ اللّهَ یَسْجُدُ لَهُ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ مَنْ فِی اْلأَرْضِ وَ الشَّمْسُ وَ الْقَمَرُ وَ النُّجُومُ وَ الْجِبالُ وَ الشَّجَرُ وَ الدَّوَابُّ وَ كَثيرٌ مِنَ النّاسِ وَ كَثيرٌ حَقَّ عَلَیْهِ الْعَذابُ وَ مَنْ یُهِنِ اللّهُ فَما لَهُ مِنْ مُكْرِمٍ إِنَّ اللّهَ یَفْعَلُ ما یَشاءُ»؛
« N’as-tu pas vu que c’est devant Dieu que se prosternent tous ceux qui sont dans les cieux et tous ceux qui sont sur la terre, et le soleil et la lune, et les étoiles, et les montagnes, et les arbres, et les animaux, ainsi que bien des gens ? Il y en a aussi beaucoup contre qui le châtiment s’avère. » (Pèlerinage : 18)
Les ruisseaux assujettis par les hommes
«اللّهُ الَّذی خَلَقَ السَّماواتِ وَ اْلأَرْضَ وَ أَنْزَلَ مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَراتِ رِزْقًا لَكُمْ وَ سَخَّرَ لَكُمُ الْفُلْكَ لِتَجْرِیَ فِی الْبَحْرِ بِأَمْرِهِ وَ سَخَّرَ لَكُمُ اْلأَنْهارَ
« Dieu, c’est Lui qui a créé les cieux et la terre, et qui, du ciel, a fait descebdre l’eau ; puis d’elle Il a fait sortir différents fruits, votre portion ; et pour vous Il a assujetti le bateau à glisser sur la mer, de par Sa permission. Et Il vous a assujetti des fleuves. » (Abraham : 32)
Les versets du Saint Coran présentent les fleuves comme un facteur de la puissance. Dans de nombreux versets du Saint Coran, le Seigneur présente les fleuves comme des précieux dons placés à la disposition des hommes : أَوْ تَكُونَ لَكَ جَنَّةٌ مِنْ نَخيلٍ وَ عِنَبٍ فَتُفَجِّرَ اْلأَنْهارَ خِلالَها تَفْجيرًا ou que tu n’aies à toi un jardin de dattiers et de vignes, et que de son sein tu n’aies fait jaillir de jaillissement des ruisseaux.
Relation entre la montagne et le fleuve
«وَ هُوَ الَّذی مَدَّ اْلأَرْضَ وَ جَعَلَ فيها رَواسِیَ وَ أَنْهارًا وَ مِنْ كُلِّ الثَّمَراتِ جَعَلَ فيها زَوْجَیْنِ اثْنَیْنِ یُغْشِی اللَّیْلَ النَّهارَ إِنَّ فی ذلِكَ َلآياتٍ لِقَوْمٍ یَتَفَكَّرُونَ»
Et c’est Lui qui a étendu la terre, et y a assigné montagnes et fleuves. Et de tous les produits Il y a assigné les couples par deux. Il fait que la nuit couvre le jour. Voilà bien là des signes pour les gens qui réfléchissement ! (Le Tonnerre : 3)
Les fleuves coulant sur la terre sont une preuve de l’unicité de Dieu
«أَمَّنْ جَعَلَ اْلأَرْضَ قَرارًا وَ جَعَلَ خِلالَها أَنْهارًا وَ جَعَلَ لَها رَواسِیَ وَ جَعَلَ بَیْنَ الْبَحْرَیْنِ حاجِزًا أَ إِلهٌ مَعَ اللّهِ بَلْ أَكْثَرُهُمْ لا یَعْلَمُونَ»
Quoi ! Celui qui a désigné la terre comme gîte, et, dans ses brèches, désigné des rivières, et désigné, pour elle, des montagnes, et désigné une barrière entre deux ondes, quoi ! y a-t-il un dieu à côté de Dieu ? Non, mais la plupart d’entre eux ne savent pas. (Les Fourmis : 61)
Les ruisseaux qui jaillissent des pierres
إِنَّ مِنَ الْحِجارَةِ لَما یَتَفَجَّرُ مِنْهُ اْلأَنْهارُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَشَّقَّقُ فَیَخْرُجُ مِنْهُ الْماءُ وَ إِنَّ مِنْها لَما یَهْبِطُ مِنْ خَشْیَةِ اللّهِ
Oui, il est des pierres d’où jaillissent les ruisseaux, oui, et il en est qui se fendent, puis l’eau en sort, oui, et il en est qui tombent, par crainte de Dieu. Et Dieu n’est pas inattentif à ce que vous faites. (Vache : 74)
L’Imam Ali (AS) dit : « Quand l’eau s’installa et se calma sous les épaules lourdes de la terre, et que les hautes montagnes orgueilleuses se mirent sur elle, cette dernière commença à couler des narines des montagnes pour donner naissance aux fontaines et arroser les plaines et les campagnes. » (Nahjolbalâgheh : sermon 90)