Аз гиряи нопурраи ҷудоӣ то або (ҷома)-е, ки ёдгор монд + видео
Ба гузориши икно, Муҳаммадҳасан Муваҳҳидӣ, қории байналмилалии кишвар, дар барномаи телевизионии «Дидор», ки бо иҷрои Саййид Ваҳид Муртазавӣ аз шабакаи Қуръон ва маъорифи Симо пахш мешавад, ба баёни хотираҳо ва ногуфтаҳое аз дидорҳои худ бо раҳбари шаҳиди инқилоб, Оятуллоҳ-ул-узмо Саййид Алӣ Хоманаӣ, пардохт.
Муваҳҳидӣ идома дод: ҳанӯз натавонистаем барои раҳбари худ маросими азодорӣ анҷом диҳем. Гиреҳи гиряе дар синаҳо мондааст, ки намедонем кай фурсате барои сар боз кардан пайдо мекунад. Мо ҳанӯз имконият наёфтаем он гуна, ки насли падарони мо барои реҳлати Имом Хумайнӣ (раҳ) азодорӣ карданд, андӯҳи худро берун резем.
Барандаи мақоми аввали мусобиқоти байналмилалии Қуръони донишҷӯёни мусулмон афзуд: соли 1384, пас аз ба даст овардани мақом дар мусобиқоти Қуръон, ҳамчун нухбаи илмӣ ва фарҳангӣ барои тиловат дар дидори раҳбари шаҳиди инқилоб бо нухбаҳо даъват шудам. Дар он дидор оятҳое аз сураи муборакаи «Фатҳ»-ро тиловат кардам ва ҳазратӣ Оқо низ бо лутф ва таваҷҷуҳи вижа аз тиловат истиқбол карданд; аммо бо вуҷуди он ташвиқҳо, имкони мусофаҳа ва суҳбати наздик бо эшон барои ман фароҳам нашуд.
Ин қории байналмилалӣ идома дод: дар оғози моҳи мубораки Рамазони соли 1386 ва дар дидори ҷомеаи қуръонӣ бо раҳбари инқилоб, бори дигар тавфиқи тиловат ёфтам. Он дидор барои ман аҳамияти дигар дошт; зеро барои нахустин бор тавонистам бо ҳазратӣ Оқо мусофаҳа кунам. Пеш аз тиловат, ҳамчун фарзанди шаҳид муаррифӣ шуда будам ва муаззамулайҳ пас аз анҷоми тиловат, бо муҳаббат ва таваҷҷуҳи бисёр фармуданд: «Тиловати хубе буд.» Дар идома аз падарам ёд кардам ва гуфтам фарзанди шаҳиди Муваҳҳидӣ ҳастам. Пештар дар бораи хотираи камназири эшон шунида будам, аммо тасаввур намекардам, ки пас аз гузашти 11 сол аз шаҳодати падарам, ҳанӯз ҳам ӯро ба ёд дошта бошанд. Ҳазратӣ Оқо фавран падарамро шинохтанд ва ҳамин масъала лутфу муҳаббати эшонро нисбат ба ман бештар кард.
Муваҳҳидӣ дар бахши дигари суханонаш ба хотираи ҳадя гирифтани або аз раҳбари шаҳиди инқилоб ишора кард ва гуфт: дар ҳамон дидор, вақте фазоро муносиб дидам, аз эшон хоҳиш кардам абое ба ман ҳадя диҳанд. Ҳазратӣ Оқо бо табассум фармуданд: «Ҳамин аборо мехоҳед?» ва баъд илова карданд, ки ин або мумкин нест, аммо абое барои ман мефиристанд. Ростӣ, тасаввур мекардам ин масъала дар миёни серкориҳои зиёд фаромӯш шавад; аммо камтар аз як ҳафта баъд, замоне ки дар мадраса машғули тадрис будам, аз дафтари раҳбари муаззами инқилоб тамос гирифтанд ва гуфтанд барои дарёфти ҳадяи муаззамулайҳ муроҷиат кунам.
Вай афзуд: солҳост дар маҳфилҳои гуногун, аз ҷумла барномаҳои хориҷ аз кишвар, бо ҳамон або тиловат мекунам ва пеш аз оғози тиловат ҳам мегӯям, ки ин або ҳадяи раҳбари инқилоб аст. Соли 1389 дар Баҳрайн бо ҳамин або тиловат доштам ва ишқ ва ихлоси шиъаёни Баҳрайн ба инқилоби исломӣ ва раҳбари инқилоб барои ман бисёр чашмгир ва намунавор буд.
4351139
