Раҳбари шаҳиди инқилоб; тафсири муҷассами «Ашиддоъ ʿала-л-куффор, рухамаъ байнаҳум»
Қуръони Карим танҳо китоби ҳидояти ҷомеаи башарӣ нест, балки як низоми комили зиндагист. Ин китоб вижагиҳои шахсиятҳои мӯъминеро, ки як ҷомеаи солеҳро ташкил медиҳанд, тавсиф мекунад. Яке аз ин вижагиҳои олӣ дар ояти 29 аз сураи Фатҳ чунин баён шудааст:
«Мухаммадун Расулуллоҳ ва-ллазина маъаҳу ашиддоъ ʿала-л-куффор рухамаъ байнаҳум»
(Муҳаммад [с] фиристодаи Худост ва касоне, ки бо ӯянд, бар кофирон сахтгир ва дар миёни худ меҳрубонанд.)
Дар таърихи Ислом чеҳраҳое вуҷуд доранд, ки маънои ин оятро дар тамоми зиндагии худ таҷассум кардаанд. Шахсияти Мақоми Муаззами Раҳбарӣ намунае равшан аз ин меъёри қуръонӣ буд. Дар зиндагии пурбаракати эшон, шафқат ва қотеият, ишқ ва истодагӣ, сабр ва шуҷоат дар тавозуне зебо бо ҳам омехта буданд.
Намоди раҳмат барои мӯъминон
Аввалин ва барҷастатарин ҷанбаи шахсияти Мақоми Муаззами Раҳбарӣ, нармдилӣ ва ишқи амиқи эшон ба уммат буд. Эшон умматро танҳо як издиҳоми сиёсӣ ё иҷтимоӣ намедиданд, балки онро як хонаводаи бузург медонистанд.
Бӯи муҳаббат дар суханони эшон, меҳрубонии падарона дар лаҳни гуфторашон ва ихлос дар рафторашон ҷӯш мезад. Ҳамдардии эшон бо уламо, донишҷӯён, ҷавонон, муборизон ва табақоти маҳрум ончунон барҷаста буд, ки ҳама дар назди эшон эҳсоси амният ва муҳаббат мекарданд.
Дар бисёр мавридҳо, эшон ҷавононро ба умед, эътимод ба нафс ва басирату биниши динӣ фаро мехонданд. Эшон бар ин бовар буданд, ки сармояи воқеии уммат, ҷавонони бедор ва мӯъмини он ҳастанд. Ба ҳамин далел ҳамеша тарбия ва ҳидояти онҳоро вазифаи худ медонистанд.
Ба гуфтаи Мақоми Муаззами Раҳбарӣ, поя ва асоси ҷомеаи исломӣ бояд бар меҳвари муҳаббат, бародарӣ ва ҳамкории мутақобил қарор гирад. Эшон умматро ба парҳез аз ихтилофот ва тафриқа тавсия мекарданд ва ҳамеша бар ваҳдати исломӣ таъкид менамуданд. Ин ҳамон хусусиятест, ки Қуръони Карим бо ибораи «рухамаъ байнаҳум» тавсиф мекунад.
Истодагӣ дар баробари душманони Ислом
Агар як ҷанбаи шахсияти эшон муҳаббат ва меҳрубонӣ буд, ҷанбаи дигараш шуҷоат ва пойдории истисноӣ буд. Вақте сухан аз Ислом, уммат ва ҳуқуқи мазлумон мерафт, эшон ба ҳеҷ маслиҳатҷӯӣ ё сустӣ эътиқод надоштанд.
Эшон ҳамеша дар баробари истикбор, зулм ва истеъмор мавқеи рӯшан ва сареҳ мегирифтанд. Ҳамон рӯҳияе, ки Қуръон бо ибораи «ашиддоъ ʿала-л-куффор» тавсиф мекунад, дар изҳорот ва амалҳои эшон вуҷуд дошт.
Эшон бар ин бовар буданд, ки агар уммати исломӣ мехоҳад иззат ва истиқлоли худро ҳифз кунад, бояд ба ҷои сар таъзим фуруд овардан дар баробари нерӯҳои ботил, роҳи истодагиро дар пеш гирад.
Ҳарчанд эшон имрӯз аз лиҳози зоҳирӣ дар миёни мо ҳузур надоранд, аммо андешаҳо, паём ва зиндагии ҷиҳодии эшон ҳамчунон чароғи рӯшане барои наслҳои оянда аст.
Зиндагии эшон ба мо ёдовар мешавад, ки оёти Қуръон танҳо барои тиловат нестанд, балки барои амалӣ сохтани онҳо дар зиндагии мо ҳастанд.
Бидуни шак, шахсияти Мақоми Муаззами Раҳбарӣ тафсири зинда ва рӯшани «ашиддоъ ʿала-л-куффор рухамаъ байнаҳум» буд ва паёми эшон ҳамчунон ба мӯъминон дар саросари ҷаҳон эҳтиром, ваҳдат ва пойдориро меомӯзад.
4350476
