4 Textes, MERCI_POUR samedi
cxvc
خشم كودك در دست والدين
________________________________________
كودكانی كه در سال های اوليه ی عمر خود به شدت پرخاشگر هستند ، به احتمال زياد در جوانی وبزرگسالی نيز پرخاشگر خواهند بود . در مقابل ، كودكان آرام و صبور، بزرگسالی به دور از طغيان و پرخاشی خواهند داشت .
پرخاشگری در دخترها كمتر از پسرهاست . پرخاشگری در آقايان بيشتر فيزيكی و در خانم ها بيشتر كلامی است .
روان شناسان ، از ديدگاه های متفاوتی پرخاشگری را مورد بررسی قرار می دهند . مثلا برخی آنرا يك رفتار غريزی می دانند ، برخی پرخاشگری را ناشی از غريزه ی جنگيدن می دانند ، برخی ديگر ، ناكامی و نرسيدن به هدف را عامل بروز پرخاشگری معرفی می كنند ، ديگر روان شناسان ، پرخاشگری را ناشی از يادگيری مشاهده ای می دانند ؛ يعنی افراد پرخاشگری را از راه مشاهده كردن می آموزند .
پرخاشگری ، رفتار خصمانه ای است كه در قالب كتك زدن، لگد زدن، دعوا كردن، آزار دادن، داد و فرياد و از بين بردن وسايل ديگری جلوه می كند . گريه كردن و اخم كردن، پرخاشگری محسوب نمی شود.
در اين مقاله ، دلايل بروز پرخاشگری و برخورد صحيح با آن را در كودكان بالای 3 سال مورد بررسی قرار می دهيم .
دلايل پرخاشگری می تواند موارد زير باشد :
محيط :
محيط خانه، مدرسه و محله می تواند كودك شما را پرخاشگر كند. با توجه به نقش الگويی پدر و مادر و ديگر اعضای خانواده ، نزديكان، معلمان و همسالان برای كودك ، اگر يكی از نامبردگان پرخاشگر باشد، اين رفتار به او نيز منتقل خواهد شد .
دليل تاثير جدی الگوها بر پرخاشگری كودكان ، اين است كه وقتی با برادر يا خواهر كوچك تر از خود پرخاشگری می كند ، رفتار و گفتارش تا حد فراوانی شبيه الگو است . اصلاح محيط به طور قطع در اصلاح رفتاركودك اثر خواهد گذاشت.
گرسنگی :
با توجه به افزايش اسيد معده هنگام گرسنگی و تاثير آن بر اعصاب، پرخاشگری دور از انتظار نيست؛ پس توصيه می شود در اين حالت، با تذكر و نصيحت و تقاضاهای بی مورد ، زمينه های فرو پاشی كودك را فراهم نسازيد.
هرگاه زمان غذای كودك بگذرد، پرخاشگر می شود و در موارد بسياری ، گرسنگی خود را به مادر نمی گويد. به مادران عزيز توصيه می كنيم به ويژه در مهمانی ها و زمانی كه مهمان دارند، از غذای كودك خود غافل نشوند.
خستگی :
فرزند شما امروز ، از صبح زود ، فعاليت بدنی و فيزيكی بسياری داشته و بسيار بازی كرده است. طبيعی است كه اين خستگی ، زمينه های پرخاشگری او را فراهم آورد و با كوچك ترين جرقه، از هم بپاشد . اگر فعاليت كودك بيش از حد باشد و در پياده روی و بازی زياده روی كرده باشد، با كوچك ترين بهانه ها به مرحله فروپاشی می رسد و پرخاشگری خواهد كرد. اعتدال در فعاليت های جسمی برای كودك مطلوب است. درك موقعيت فرزند در اين حالت ، كمك فراوانی به آرامش خانه خواهد كرد.
بی خوابی :
طبيعی است هرگاه زمان خواب كودك به تاخير افتد، پرخاشگر می شود. اين مشكل بيشتر درمهمانی ها و زمانی كه پدر ومادر مشغول پذيرايی از مهمان ها هستند، پيش می آيد.
بيماری :
يكی ديگر از عوامل پرخاشگری كودك، بيماری( تب) است . در اين حالت بايد با او مدارا كرد. گاهی هم امكان دارد در بدنشان انگل وجود داشته باشد .برخی انگل ها روی اعصاب كودك اثر می گذارند. در اين صورت بايد به پزشك مراجعه كرد و با آزمايش خون از وجود احتمالی آن مطلع شد .
در تنگنا قرار دادن كودك :
كودكان در اين سنين ، دوست داشتنی اند؛ به همين جهت ، نزديكان و دوستان خانواده ، به رغم ميل كودكان ، آنان را در آغوش می گيرند؛ می فشارند و می بوسند. با اين گونه اعمال ، كودك در تنگنا قرار می گيرد؛ به ويژه اگر فردی او را به زور بگيرد و با لب های خيس ببوسد.
بزرگسالانی كه می خواهند با كودكان ارتباط بر قرار كنند، به هيچ وجه نبايد از زور استفاده كنند. نرمی، آغاز ارتباط با بازی ، شعر، قصه و ... می تواند زمينه ی ارتباط عاطفی بعدی را فراهم سازد.
ناكامی :
يكی ديگر از علل پرخاشگری كودكان ، ناكامی است . كودك شما مشكلی دارد و نمی تواند آن را حل كند. گاهی اين مشكل مربوط به خانه و گاهی مربوط به مدرسه است. توصيه ميكنم در اين وضعيت، با آگاهی از مشكلات او، در حل مشكل ياری اش كنيد.
تمسخر كودك :
هيچ گاه كودك خود را به سبب سخنان كودكانه يا انتظارات بچه گانه اش تمسخر نكنيد. در موارد بسياری، سخن يا خواسته او از ديد شما بی ارزش و غيرقابل توجه است؛ اما از ديد او بسيار اهميت دارد وتمسخر كودك، او را پرخاشگر می كند.
وقتی كودك شما، خواسته ای دارد، به خواسته او توجه كنيد . در صورت بی توجهی ( به ويژه در حضور ديگران)، ممكن است با كتك وداد و فرياد ، نظر شما را به خود جلب كند
جلب توجه :
در مواردی، پرخاشگری كودكان برای جلب توجه است؛ چون احساس كرده كه هرگاه پرخاشگری می كند، تمام نظرها به او جلب می شود و پدر ومادر، خواهرو برادر بزرگ تر و ديگر نزديكان او را نصيحت می كنند.
در اين حالت، هنگام پرخاشگری كودك ، به او بی توجهی كنيد و حساسيت نشان ندهيد؛ اما در مواقع عادی، توجه بيشتری به او داشته باشيد و وقت افزون تری را برايش صرف كنيد تا از نظر عاطفی ارضاء شود و مجبور نشود برای جلب توجه ديگران، از رفتارهای پرخاشگرانه استفاده كند. وقتی كودك شما، خواسته ای دارد، به خواسته او توجه كنيد . در صورت بی توجهی ( به ويژه در حضور ديگران)، ممكن است با كتك وداد و فرياد ، نظر شما را به خود جلب كند. برخی والدين ، هنگام صحبت با دوستان و نزديكان ، از پاسخگويی به كودك خودغافل می شوند.
سرور حاجی سعيد
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180513
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
La colère de l’enfant peut être contrôlée par les parents
Un enfant vivement violent durant les premières années de sa vie sera éventuellement agressif durant et après l’adolescence. En revanche, les enfants calmes et patients resteront loin de la révolte et de l’agression quand ils seront grands.
Les filles sont moins agressives que les garçons. L’agression est plutôt physique chez les garçons, alors qu’elle est verbale, chez les filles.
Les psychologues examinent l’agression des différents points de vue. Par exemple certains la considèrent comme un comportement inné. Certains autres la considèrent comme provenant du désir de combat. Certains autres encore la présentent comme la conséquence de l’échec dans la réalisation de l’objectif. Autres psychologues estiment que l’agression est le résultat de l’acquisition. En d’autres termes, les gens apprennent l’agression par l’observation.
L’agression est un comportement hostile qui se manifeste par des heurts, des conflits, des tourments, des cris et l’écrasement des objets. Des pleurs et des renfrognements ne sont pas considérés comme des cas d’agression.
Dans cet article, les origines de l’agression et les moyens de corriger les comportements agressifs chez les enfants de moins de 3 ans seront examinés.
Origines de l’agression :
Milieu :
La maison, l’école et la société peuvent rendre votre enfant agressif. Puisque le père et la mère et les autres membres de la famille, les proches, les enseignants et les enfants de même âge jouent le rôle de modèle pour l’enfant, si l’un d’eux est agressif, ce comportement peut lui être transmis.
Les modèles peuvent largement influencer les enfants dans la transmission de l’agressivité, parce que si un enfant est agressif envers son frère ou sa sœur plus petit, son comportement et son discours semblent largement être un modèle à suivre. L’adoucissement du milieu peut sans nul doute jouer un rôle dans l’élimination de l’agressivité chez l’enfant.
Faim :
L’accumulation de l’acide dans l’estomac au moment où l’on a faim peut influencer les nerfs, dans ce cas l’agressivité peut apparaître chez l’enfant. Il est alors recommandé d’éviter de donner des conseils et de formuler des exigences, ce qui peut aboutir à l’agression chez lui.
Si l’enfant ne mange pas à temps, il sera agressif, alors que dans la plupart des cas, il n’exprime pas sa faim. Il est commandé aux mères de ne pas négliger leurs enfants pendant surtout les réceptions.
Fatigue :
Votre enfant a exercé aujourd’hui beaucoup d’activités physiques dès le matin. Il est naturel que cette fatigue puisse donner naissance à l’agressivité après un petit facteur situationnel. Si l’enfant a eu trop d’activités, s’il a trop marché ou joué, le moindre prétexte suffit pour le mettre en ruine. La modération dans les activités corporelles est à recommander pour l’enfant. Comprendre la situation dans laquelle se trouve l’enfant aidera largement à assurer le calme dans la maison.
Veillée :
Si l’enfant reste longtemps à veiller, il sera agressif. C’est un problème qui surgit en général pendant les réceptions où les parents s’occupent de leurs invités.
Maladie :
Un autre facteur qui donne naissance à l’agressivité chez l’enfant, c’est la maladie (fièvre). Dans ce cas, il faut de l’indulgence. Il est possible aussi qu’elle soit le résultat d’un parasite qui vit en lui. Certains parasites affectent l’enfant au niveau des nerfs. Dans ce cas, il faut se référer au médecin. Un hémogramme peut vous informer à ce sujet.
Placer l’enfant dans des situations défavorables :
Les enfants sont aimés. Les proches et les amis les prennent malgré eux dans leurs bras, les serrent et les embrassent. Ces actions placent les enfants dans des situations qu’ils ne désirent pas, surtout si elles sont commises par force.
Les grands qui veulent établir une relation avec les enfants ne doivent absolument pas recourir à la force. La relation qui commence par la douceur, le jeu, la poésie, le récit peut préparer le terrain à une relation affective future.
Echec :
Un autre facteur de l’agressivité chez l’enfant est l’échec. Votre enfant a un problème qu’il n’arrive à résoudre. Parfois ce problème se trouve à la maison, et parfois à l’école. Nous vous conseillerons de l’aider à résoudre le problème en s’informant d’abord sur son problème.
Se moquer de l’enfant :
Ne vous moquez jamais de l’enfant à cause de ses propos ou attentes enfantines. Dans la plupart des cas, ses propos ou ses demandes vous semblent être dépourvus de valeur ou négligeables. Cependant ils sont très importants pour lui et il se montrera agressif si on se moque de lui.
Quand l’enfant a une exigence, attachez-y de l’intérêt. Si vous restez indifférent (surtout en présence de l’autrui), il est fort possible qu’il capte votre attention par la violence et des cris.
L’enfant cherche à capter votre attention :
Parfois, l’enfant cherche à attirer l’attention par l’agression, parce qu’il croit pouvoir attirer l’attention d’autrui à chaque fois qu’il se montre agressif, et les parents, les frères et sœurs plus grands et les autres proches essaient de lui donner des conseils.
Dans ce cas, montrez-vous indifférent et restez insensible devant son agressivité. Mais dans des situations ordinaires attachez-lui plus d’intérêt et passez plus de temps à l’écouter afin de satisfaire ses besoins en affection. Ainsi il ne sera plus obligé à recourir aux comportements agressifs pour attirer votre attention.
Quand votre enfant demande quelque chose, il faut lui attacher de l’intérêt. En absence d’intérêt (surtout devant les autres), il cherchera à attirer votre attention par des cris et la violence. Certains parents négligent leurs enfants quand ils parlent à leurs amis et à leurs proches.
Sorour Hadji Saïd
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180513
چرا همسرم قهر می كند؟
در اين مقاله ابتدا علل و ريشه های قهر بررسی می شوند و اينكه چه كسانی با چه روحياتی متوسل به قهر می شوند. تا بر اساس اين اطلاعات بدانيم چه اقداماتی از ايجاد قهر جلو گيری كرده و ما را از افتادن در دام عذاب دهنده ی قهر نجات می بخشد .لذا راههای پيشگيری از قهر را در مقاله بعدی خواهيد خواند.
قهری كه از روی مصلحت اتفاق افتاده و تداوم آن نه به دليل احساسات تند فرد ،بلكه به دليل همان مصلحت است، از موضوع بحث ماخارج است .قهر های فاميلی هم كه ريشه در سوء تفاهمات و سوءرفتارهای تعمدی دارند نيز موضوع اين بحث نيستند؛ بلكه صرفا دلايل قهر بين همسران، در اين مقاله مورد توجه قرار گرفته است و مربوط به همسرانی است كه زياد با آن سرو كار دارند و از آن آسيب ديده اند .
قهر رفتاری است كه ريشه در يك عاطفه و هيجان منفی، توام با خشم دارد و بسته به شدت و ضعفش ،طول می كشد . قهر می تواند مثبت يا منفی باشد ؛مثبت است اگر جانشين انتخابهای بدتر شده يا آنكه مانع تسليم فرد در مقابل زورگويی های ديگران شده باشد. اما منفی و بسيار آسيب زاست اگر از روی لجبازی و عدم بخشش اتفاق افتاده باشد.
قهر رفتاری است كه ريشه در يك عاطفه و هيجان منفی، توام با خشم دارد و بسته به شدت و ضعفش ،طول می كشد .
قهر در بين اكثريت همسران اتفاق می افتد اما در بين برخی بسيار بيشتر و جدی تر رخ داده و به صورت يك عادت در می آيد. و بسياری از لحظات شيرين زندگی را به تلخی و غصه می گذراند در اين صورت قهر دردی است كه اگر به شكل جدی درمان نشود سرطانی وخيم برای زندگی زوجين محسوب می شود.
قهر معمولا با لجبازی تكميل می شود فردی كه قهر كرده می خواهد پيامی را منتقل كرده و به نتيجه ای برسد چنانچه اوضاع بر عكس انتظار او پيش رود لجبازی هم ادامه خواهد داشت .اما گاه لجبازی چنان پيشرفته می شود كه تبديل به يك بيماری سخت می شود در اين صورت هيچ عملی از طرف مقابل پذيرفته نخواهد شد .
بنابراين قهر و لجبازی اگر چه دو رفتار مختلف اند اما از يك ريشه بوده و از خصوصيات اخلاقی واحدی آب می خورند.قهر و لجبازی به طور كلی محصول خشم افراد درونگرا ،ضعيف و محتاء كم رو ،كم حرف،تودار يا مرموز است .البته قهر می تواند از سوی هر كسی اتفاق بيفتد اما از كسانی كه اين ويژگی ها را دارند بيشتر سر می زند زيرا اين آدمها معمولا اهل احتياط بوده و ترس و نگرانيهای مخفی دارند اينها عملی خشونت آميز و واضح و قابل استناد انجام نمی دهند كه كسی بتواند محكومشان كند انتخاب قهر هم به همين دليل است.قهر، طرف مقابل را به ستوه می آورد بدون آنكه صدايی داشته و هزينه ای بردا رد . قهر همچنين می تواند مولود شرايط خاص محيط ،مثل زندگی در زير دست افراد مستبد و زورگو باشد و سركوب خواهشها و اميال طبيعی ای فرد ،او را به سمت رفتارهايی چون قهر و لجبازی سوق دهد.نيز ممكن است ارثيه فرد از پدر و مادر و خويشاوندانش بوده يا آنكه از روی رفتار پدر و مادر ،يا خواهر و برادران بزرگتر در دوران كودكی الگو برداری شده باشد .
گاهی نيز راه فرار از زير بار مسئوليت است .برای اين دسته از افراد كه معمولا آدمهای لاابالی و بی تعهدی هستند ،نوعی جايزه محسوب می شوند .البته اينها هم از قهر لذت نمی برند اما با قهر مدتی مشكلات خود را حل می كنند اينها با قهر احساس امنيت بيشتری دارند چون برای مدتی مجبور نيستند پاسخ گوی كارهای خود باشند همين رفتار هم از روی ضعف و ناتوانی است.
قهر بسياراسترس زا و افسرده كننده است و برای هر دو طرف سخت و تلخ است حتی اگر شخص احساسات خود را وارونه جلوه دهد بازهم نبايد فريب او راخورد ؛او در شرايط خوبی قرار ندارد.او خود نيز دوست ندارد در فضای قهر قرار بگيرد اما راه ديگری را بلد نيست .
افرادی كه از عقل و روحيه سالمی برخوردارند ، در شرايط مشابه اينها ،با گفتگو و حتی با ايستادگی های منطقی مشكلات خود را حل می كنند .در مقابل قهر چنين افرادی هيچ گاه نبايد تسليم شد و با پذيرفتن قواعد قهر،مثل حرف نزدن و دوری كردن ،او را در راه رسيدن به خواسته هايش
ياری كرد. شايد گمان كنيد كه در مقابل هر نوع قهری بايد مقاومت كرد و نبايد آن را پذيرفت و اين حرف درستی است اما اگر كسی از روی دلشكستگی و خدشه دار شدن عواطفش قهر كرده باشد ،بايد به او فرصت داد تا به تدريج از شر عواطف منفی خودش خلاص شود.
اما در هر حال قهر رفتاری از روی عجز و خشم است و درست نيست . قهر با همسر تنها جايی درست و منطقی است كه اگر قهر نكنيم مجبوريم تسليم خواسته های غلط او شويم .اين همان قهری است كه قرآن از مردهايی كه همسران ناسازگار دارند ،خواسته است .
قهر بسياراسترس زا و افسرده كننده است و برای هر دو طرف سخت و تلخ است حتی اگر شخص احساسات خود را وارونه جلوه دهد بازهم نبايد فريب او راخورد ؛او در شرايط خوبی قرار ندارد.او خود نيز دوست ندارد در فضای قهر قرار بگيرد اما راه ديگری را بلد نيست .
كسانی كه طرف مقابل قهر قرار می گيرندهم، آسيب زيادی می بينند و جالب اينكه در بيشتر موارد هر چه تلاش می كنند مشكل را حل كنند و به قهر خاتمه دهند،بيشتر در مرداب قهر فرو می روند اين به دليل همان نسبت نزديك قهر با لجبازی است. كسانی كه همسرانشان زياد قهر می كنند متوجه شده اند كه قهر تا چه اندازه موجب فرسودگی اعصاب و خانمانسوز است. اينها شايد ترجيح بدهند كه طرف ضرب و شتم ،و فحش و دشنام همسرانشان قرار بگيرند اما طرف با قهر او مواجه نشوند. لذا اگر بدانند قهر چگونه اتفاق می افتد ،چه بسا از همان ابتدا خود را در مسير قهر و لجبازی همسرشان قرار ندهند .برای اطلاع از عوامل پيشگيری از قهر مقاله بعدی را بخوانيد.
انسيه نوش آبادی
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=176814
Pourquoi mon époux rompt-t-il avec moi ?
Dans cet article seront d’abord examinées les causes et les origines de ce comportement et nous verrons quel type de gens se brouille avec les autres et quel est leur état d’esprit, pour savoir comment nous pouvons prévenir cette réaction et protéger la personne contre les tourments de la rupture. Aussi examinerons-nous les mécanismes de prévenir la rupture au cours de l’article suivant.
Nous n’aborderons pas là les ruptures de circonstance qui ne proviennent pas des sentiments violents de l’individu. Les ruptures familiales qui viennent des malentendus et des mauvais comportements volontaires des membres de la famille ne nous intéressent non plus. Cet article examinera exclusivement les origines des ruptures entre les époux et concerne les époux qui souffrent à cause de ce malaise.
La rupture est une réaction dont les racines se trouvent dans un sentiment affectif et une émotion négative mêlée de colère. Elle peut durer vu son énergie et sa rigueur. La question de rompre peut être positive ou négative. Elle est positive si elle remplace les pires choix ou évite la reddition de l’individu devant la tyrannie de l’autre. Cependant elle est négative et très nuisible si elle vient de la mauvaise volonté et du manque de l’esprit de pardon.
La rupture est une réaction dont les racines se trouvent dans un sentiment affectif et une émotion négative mêlée de colère. Elle peut durer vu son énergie et sa rigueur.
La rupture se voit entre la majorité des conjoints, cependant elle a lieu davantage et plus sérieusement chez certaines couples, au point qu’elle devient une habitude, transformant les moments doux de la vie en des moments amers et désagréables. En absence de traitement, elle peut devenir un cancer dangereux pour la vie conjugale.
La prise de distance se complète d’ordinaire par l’obstination. La personne qui l’adopte cherche à envoyer un message et obtenir le résultat qu’il désire. Si les choses vont dans le sens qu’elle ne désire pas, l’obstination se poursuivra. Néanmoins ce comportement progresse parfois au point qu’il devient une maladie. Dans ce cas rien ne peut être admis de la part de l’autre partie.
Par conséquent, la rupture et l’obstination sont deux comportements différents même si elles viennent des mêmes caractéristiques morales. Elles sont d’une manière générale le fruit de la colère chez les gens introvertis, faibles, prudents, timides, taciturnes, réservés et mystérieux. Certes la rupture peut être entreprise par qui que ce soit, mais elle s’aperçoit plutôt chez les individus dont les traits viennent d’être mentionnés, parce qu’ils sont des gens de réserve, ils ont peur et des inquiétudes cachées. Ils ne commettent pas des actes violents ou précis à documenter, pour éviter d’être condamné. Le choix de la rupture vient de ce même trait. La rupture place l’autre partie dans une position de détresse sans qu’elle ait aucune voix, ni coût. La prise de distance peut également résulter des conditions particulières de la vie, par exemple une existence conditionnée par les gens tyranniques et oppresseurs et la répression des volontés et des désirs naturels qui conduisent l’homme à rompre avec autrui et à l’obstination. Elle peut également être un héritage qu’il ait reçu de ses parents, de ses proches ou bien être le résultat d’une reproduction automatique du comportement des parents, de la sœur et du frère aînés pendant l’enfance.
La rupture peut être une manière de se décharger des responsabilités. Pour ces gens, en général indolents et négligents, la rupture est une sorte de récompense. Certes ils n’en réjouissent pas, mais ils résolvent ainsi leurs problèmes provisoirement. Ils trouvent plus de sécurité dans la rupture, parce que pendant un temps ils n’auront pas à s’expliquer sur ce qu’ils ont accompli. Ce même comportement vient de la faiblesse et du manque de courage.
La rupture peut produire du stress et avoir des effets décourageants. Elle sera donc dure et amère pour les deux parties. Il ne faut se laisser tromper par une telle personne parce qu’elle défigure la vérité. Elle ne se trouve pas dans de bonnes conditions. Elle n’aime pas l’atmosphère de la rupture, et ne connaît pas les moyens de s’en sortir.
Dans des conditions identiques, les personnes pourvues du bon sens et de l’esprit sain, procèdent au dialogue et à la résistance logique pour régler les problèmes. En revanche, il ne faut jamais se rendre devant elles. En acceptant les règles du jeu, par exemple en s’abstenant de parler, on les aide à réaliser ce qu’elle désirent. Vous pensez, peut-être qu’il faut résister devant toute sorte de rupture, mais il est vrai que si la rupture résulte du découragement et du sentiment d’être offensé, il faut laisser à la personne, l’occasion de se débarrasser peu à peu des sentiments négatifs.
En tout état de cause, la rupture est un comportement malsain qui vient de la faiblesse et de la colère. La rupture avec son conjoint n’est juste et logique que dans des conditions où on est obligé à se rendre devant ses demandes illogiques. C’est la réaction que le Coran propose aux conjoints dont les époux ont un comportement incompatible.
La rupture peut produire du stress et avoir des effets décourageants. Elle sera donc dure et amère pour les deux parties. Il ne faut se laisser tromper par une telle personne parce qu’elle défigure la vérité. Elle ne se trouve pas dans de bonnes conditions. Elle n’aime pas l’atmosphère de la rupture, mais ne connaît pas les moyens de s’en sortir.
Ceux qui font l’objet de la rupture, en subissent les conséquences lourdes et il est intéressant de savoir que, plus ils essaient de résoudre le problème et d’y mettre fin, plus ils s’y enfoncent. Cela vient du fait que la rupture et l’obstination se trouvent en étroite relation. Des conjoints ayant ce problème se sont rendu compte à quel point la rupture peut les épuiser au plan moral. Ils préfèrent peut-être de faire l’objet de l’agression directe de leur conjoint au lieu d’être sujet de la rupture. C’est pourquoi s’ils connaissent le procédé qui aboutit à la rupture, ils essaieront peut-être de l’éviter dès le départ. Pour savoir plus sur les éléments qui peuvent prévenir la rupture, lisez l’article suivant.
Anisseh Nochabadi
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=176814
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
سه قدم مانده به قهر، ايست!
در مقاله ی قبل با عنوان «چرا همسرم قهر می كند»، ابتدا علل و ريشه های قهر بررسی شد و اينكه چه كسانی با چه روحياتی متوسل به قهر می شوند. تا بر اساس اين اطلاعات بدانيم چه اقداماتی از ايجاد قهر جلو گيری كرده و ما را از افتادن در دام عذاب دهنده ی قهر نجات می بخشد . و در اين مقاله همانطور كه قول داده بوديم راههای پيشگيری از قهر را برای تان باز گو می كنيم :
وقتی دلايل و مواد لازم برای قهر ايجاد شد ،ديگر قهر نكردن بسيار مشكل است اما اگر ريشه ها و عوامل آن شناخته شوند، پيشگيری از آن ممكن است. قهر برای هر دوطرف آن ،دردناك و نامطلوب است اما با اين حال بازهم اتفاق می افتد اين به خاطر آن است كه قهر يك رفتار ابتدايی نيست بلكه"عكس العملی" و "واكنشی" است .بنابراين در مسير مبارزه با قهر، كاری كه بيشتر می توانيم انجام دهيم اين است كه از قهر پيشگيری كنيم و الا اگر شرايط قهر را ايجاد كرديم ديگر انتظار اين كه فرد قهر نكند ،انتظاری است كه بی پاسخ می ماند.
حداقل يكسال پس از ازدواج روشن خواهد شد كه همسر شما چگونه شخصيتی دارد اگر قهر و لجبازی رفتار غالب اوست ،می توانيد با پيش بينی رفتارهايی كه منجر به قهر او می شود از افتادن در تله قهر و كم محلی همسرتان نجات پيدا كنيد.
كسی كه در مشاجرات آنهم مشاجرات خانوادگی كه اغلب عاطفی هم هست ،كم می آورد قهرمی كند به عبارت ديگر قهر ،وقتی اتفاق می افتد كه فرد، از خشم و هيجانات منفی پر می شود اما هيچ عكس العملی در جهت تخليه ی روانی خود انجام نمی دهد.
بنابراين در دو زمينه می توان با حمله قهر مبارزه كرد يكی اينكه : بايد نقطه جوش فرد را با تقويت ظرفيت او و شركت دادنش در فعاليتهای اجتماعی و ورزشی و هر چيزی كه منجر به افزايش تجربيات اخلاقی وی می شود ،بالا برد تا زود دچار رنجش نگردد و ديگر اينكه بايد او را آنقدر خشمگين و دلخور نكرد تا كار به قهر بكشد . وقتی مشاجره ای بين دو نفر اتفاق می افتد،آنكه قوی و مسلط ،يا عصبی و پرخاشگر است به شدت از خود دفاع می كند . خشونت نشان می دهد فرياد می زند،... و نهايتا حرف خود را به كرسی می نشاند. بنابراين با تمام قدرت، هر چه سريعتر خود را از شر احساسات منفی اش خلاص می كند .اما فرد ضعيف يا به اصطلاح عاميانه ی ما ، فرد "مظلوم" ، تنها نظاره گر است .فريادها را می شنود و حرف و كنايه های تحقير آميز را ظاهرا تحمل می كند اما پاسخ و انتقام او سخت تر و در زمان طولانی خواهد بود. و اين رفتاری است كه بعد از مدتی زندگی قابل پيش بينی است .
بنابراين كاری كه می توانيد انجام دهيد تا او را مجبور به قهر نكنيد اين است كه روح و قلب او را مملو از هيجانات منفی نكنيد. می توانيد همپای مدل شخصيتی او آنقدر آهسته و با احتياط عمل كنيد كه او هم هماهنگ با شما بتواند از خودش دفاع كرده و خود را مظلوم و شكست خورده نپندارد.ضمنا می توانيد با پرهيز از حرفهای ناراحت كننده به گونه ای منطقی سخن بگوييد كه فرد مقابل آن را دعوا فرض نكند و درگير خشم و هيجان نشود.
بنابراين لازم است در حين خشم و مشاجره ،كنترل خوبی روی اعصاب و رفتار خود داشته باشيد .ماداميكه بگو مگوی شما دو طرفه باشد و او هم از خودش دفاع كند ،قهری در كار نخواهد بود اما اگر طوری رفتار كنيد كه كنترل از دست او خارج شده ،احساس ترس و نا امنی كند و شرايط پيش آمده را به شدت بر خلاف ميل و روحيات خود بيبيند،تسليم شما خواهدشداما اكنون بايد منتظر قهر و لجبازی او باشيد .زيرا تمام احساسات منفی شما و خشم دعوا به او منتقل شده و به حالت انفجار رسيده است اما او بنابر مدل شخصيتی خودش به گونه ای كه با احتياط كاری روحيه ی او مطابق باشد، بسيار كُند و مخفيانه خشم خودش را در غالب قهر خالی خواهد كرد .
تفاوتهای زن و شوهر در قهر و آشتی
اگر كسی كه قهر كرده زن باشد ،مرد می تواند با اصرار و محبت او را راضی كرده و به آشتی كمك كند . زنان بر اساس روحيات خاص خودشان دوست دارند مواقعی كه ناراحت و افسرده اند ،مورد توجه و مهرورزی همسر قرار گيرند مگر اينكه از او رفتارهای خاصی را سراغ داشته باشند كه بدانند توجه و كنجكاوی او بی ضرر هم نخواهد بود در غير اين صورت كنجكاوی و اصرار شوهر از نظر زن ،محبت محسوب می شود .
اما اگر كسی كه قهر كرده مرد باشد ،آشتی مشكل می شود زيرا مردها وقتی عصبانی و ناراحتند ترجيح می دهند تنها و در لاك خود فرو رفته باشند . از اصرار و كنجكاوی در چنين شرايطی بيشتر رنجيده می شوند. لذا زن در برخورد با قهر شوهرش ،بهترين رفتاری كه می تواند داشته باشد،اين است كه اگر خود را مقصر می داند ،عذر خواهی كرده و اگر مقصر نيست خيلی كوتاه و مختصر ابراز تاسف كند و اصرار را به جای حرف ،در رفتار خودش نشان دهد مثل اينكه به سر و وضع خانه و غذا رسيدگی بيشتری داشته باشد . به هر حال به هر ترتيبی كه شده بايد رنجيدگی مرد از بين برود .
پاسخ قهر با قهر كار درستی نيست آنهم در محيط خانواده كه بناست محل آرامش و محبت باشد . يادتان باشد شما هم نقطه ضعفهايی داريد كه همسرتان تحمل می كند بنابراين با تقليد رفتار او در صدد تلافی برنياييد. بگذاريد هر كسی مطابق منش و مدل شخصيتی خودش زندگی كند.البته افرادی كه زود قهر می كنند بايد در پی درمان ريشه های قهر و اصلاح خود برايند و اين مطلبی جداست .نهايتا اگر به دنبال راه حلی سريعتر برای آشتی در همين امشب هستيد چيزی بگوييد كه موجب زنده شدن حس دلسوزی و محبت او نسبت به شما شود . در زندگی زناشويی هيچ اشكالی ندارد كه همسران ،ترحم يكديگر را جلب كرده و يا منت كشی كنند . زن گاهی می تواند با استفاده از حس دلسوزی همسر و ايجاد ترحم در او ،آشتی را به خود ،فرزندان و حتی به خود همسرش نيز هديه دهد.
انسی نوش آبادی
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180451
Stop ! Trois pas avant la rupture !
Ayant pour titre « Pourquoi mon époux rompt-t-il avec moi ? », le précédent article a examiné les origines de la rupture et rappelé les traits caractéristiques des gens qui procèdent à la rupture. Ces données nous informent sur les mesures à prendre en vue d’éviter la rupture et ses conséquences décourageantes. Dans cet article, comme nous avons déjà promis, nous allons définir les mécanismes qui peuvent prévenir la rupture.
Quand la source de la rupture existe, il est bien difficile de l’éviter. Mais quand ses origines et facteurs ont été identifiés, elle peut être prévenue. La rupture est douloureuse pour toutes les deux parties, cependant elle a lieu, parce qu’elle n’est pas un comportement préliminaire, mais une réaction. La mesure à prendre pour lutter contre elle c’est plutôt de la prévenir, sinon si les conditions de la rupture existent, on ne peut pas s’attendre à ce que l’individu l’évite.
Au moins un an après le mariage, vous connaîtrez le type personnel de votre conjoint. S’il (elle) marque de l’obstination, vous pouvez prévoir les comportements qui mènent à la rupture et les éviter.
Celui qui n’arrive pas à raisonner dans les conflits, surtout dans les conflits familiaux qui sont en général affectifs, procède à la rupture, en d’autres termes la rupture apparaît quand l’individu s’emplit de la colère et des émotions négatives, sans qu’il essaie de les vider.
Par conséquent on peut lutter contre la rupture à deux niveaux : d’abord, il faut renforcer l’individu en l’aidant à participer aux activités sociales et sportives qui augmentent ses expériences morales et qui l’aide à s’armer de patience. Ensuite, il faut éviter de le mettre en colère, ce qui peut aboutir à la rupture. Quand il y a une dispute, le plus fort qui est en colère et agressif, commence à se défendre, à manifester de la violence et à crier. Finalement il sort vainqueur dans ce conflit. Alors il arrive en force à se débarrasser des sentiments négatifs dans les plus brefs délais. Mais un individu faible ou à mieux dire, oppressé, reste observateur. Il entend et supporte apparemment les cris, les mots méprisants, cependant sa réponse et sa vengeance seront plus dures et dureront plus longtemps. C’est un comportement à prévoir après quelque temps.
Alors ce qu’il faut faire c’est d’éviter de remplir son âme et son cœur des émotions négatives. Vous pouvez agir suivant son modèle, avec prudence et lenteur afin d’établir une coordination et lui permettre de se défendre, au lieu de se sentir opprimé et vaincu. Vous pouvez également éviter les mots agaçants et parler en toute logique ; ainsi l’autre partie ne se sentira en conflit, ne se mettra en colère et n’aura plus d’émotions.
Il faut donc se contrôler au moment de colère et de dispute. Tant que la dispute est bilatérale, permettant à la personne de se défendre, il n’y aura pas de rupture. Mais si vous agissez de manière à ce qu’il perde le contrôle, il aura peur, se sentira en insécurité et trouvera que les conditions sont contre lui et son état d’âme. Dans ce cas il se rendra devant vous, mais vous devez attendre la rupture et l’obstination, parce que vous lui avez transmis tous les sentiments négatifs et toute la colère et vous l’avez placé dans un état d’explosion. Cependant en conformité avec son état d’âme et sa réserve, il déchargera sa colère lentement et secrètement sous forme de rupture.
Différences entre la femme et le mari dans la rupture et la réconciliation
Si la partie qui procède à la rupture est une femme, le mari peut obtenir la réconciliation par des insistances et par l’affection. Les femmes ont des traits psychologiques spéciaux et lorsqu’elles sont tristes ou découragées, elles ont besoin de l’attention et de l’affection de leurs maris. Sauf si un comportement spécial chez le mari les rend convaincues que leur intérêt et leur curiosité aura des préjudices. Sinon une curiosité et des insistances du mari envers son épouse seront considérées comme affection.
Si c’est le mari qui procède à la rupture, la réconciliation semble plus difficile, parce que si les hommes sont en colère et découragés, ils préfèrent prendre de la distance. Ils n’aiment pas être l’objet de la curiosité et des insistances. C’est pourquoi si la femme se sent coupable à cause de son comportement, il vaut mieux de s’excuser, sinon de se contenter de exprimer brièvement ses regrets. Elle doit exprimer l’insistance dans ses comportements au lieu des mots, par exemple s’occuper plutôt du ménage et de la cuisine. En tout cas, il faut éliminer les nuages du désespoir chez l’homme.
Il n’est pas juste de répondre à la rupture par la rupture, surtout en famille qui est considérée comme le foyer de la paix et de l’affection. N’oubliez pas que vous avez, à votre tour, des carences que votre époux supporte. Par conséquent, évitez de rendre la pareille en imitant son comportement. Permettez à chacun de vivre selon sa personnalité et son modèle. Certes des gens qui rompent facilement, doivent faire l’objet d’une thérapie pour régler les troubles du comportement. Finalement si vous voulez obtenir la réconciliation tout de suite, essayer de prononcer des mots qui vous aideront à susciter sa compatissance et son affection. Dans la vie conjugale, il n’est pas méprisé de susciter la compatissance de l’autre pour attirer son affection. La femme peut parfois profiter du sens de la compatissance de son mari pour obtenir la réconciliation et la dédier à soi, à ses enfants et même à son mari.
Anisseh Nochabadi
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180451
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
غيرت دينی فراموش نشود
________________________________________
وقتی ميبينيد كسی گناهی ميكند كه به دين ضربه ميزند، چه ميكنيد؟ آيا بيتفاوت از كنار او ميگذريد؟ يا راه خود را از او جدا ميكنيد؟ يا به حالش تأسف ميخوريد؟ يا او را لعن و نفرين ميكنيد؟ يا برای هدايتش دعا ميكنيد؟ يا با مهربانی به او تذكر ميدهيد؟ يا برخوردی تند ميكنيد و عصبانی ميشويد؟ .......
واقعيت اين است كه در قبال هر گناهی و بسته به موقعيت و شرايط، رفتارهای بازدارنده نيز بايد متفاوت باشد. هميشه نبايد خوشرو و ملايم بود، و هميشه هم نبايد قاطع و تند و خشن برخورد كرد. اصولاً انسان عاقل و فهيم با توجه به موقعيت زمان و مكان، شخص گناهكار، نوع گناه، شدت انحراف و ...... رفتار مناسب را برميگزيند تا بهترين نتيجه را بگيرد.
عصبانی بشويد
ميدانيم كه حضرت موسی(عليه السلام) برای دريافت احكام تورات به مدت 30 شب به كوه طور فراخواندهشد و در اين مدت برادرش هارون را به جانشينی خود در ميان بنياسرائيل منصوب نمود. اما خدايتعالی اين مدت را به 40 شب افزايش داد و در اين فاصله و با طولانی شدن زمان غيبت حضرت موسی(عليه السلام)، بنياسرائيل فريب سامری را خورده، توحيد را رها نموده و گوساله پرست شدند.
حضرت موسی(عليه السلام) پس از مراجعت از كوه طور و مواجه شدن با اين صحنه، به شدت عصبانی شد و به تعبير قرآن:"رَجَعَ مُوسيإِليقَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً" (اعراف/150) سر تا پايش از شدت خشم برافروخته، و اندوه عميقی بر روح او سنگينی ميكرد و شديداً نگران آيندهی بنياسرائيل بود. زيرا تخريب و فساد كار آسانی است و گاه از دست يك نفر خرابيهای بزرگی ساخته است، ولی اصلاح و ترميم كار مشكلی است. موسی(عليه السلام) در اين جا بايد خشم شديد خود را آشكار سازد و دست به بالاترين عكسالعملها بزند، آن چنان كه افكار تخدير شدهی بنياسرائيل را به هم بريزد و انقلابی در آن جامعهی منحرف شده از حق ايجاد كند. در غير اين صورت بازگشت آنها به آسانی ممكن نيست.
قرآن عكسالعمل شديد موسی(عليه السلام) را در برابر اين صحنه چنين بازگو ميكند: موسی بيدرنگ الواح تورات را از دست خود بيفكند و به سراغ برادرش هارون رفت و او را مورد سرزنش و ملامت قرارداد و بر او بانگ زد كه آيا در حفظ عقائد جامعهی بنياسرائيل كوتاهی كردی؟
در حقيقت اين واكنش از يك سو روشنگر حال درونی موسی و التهاب و بيقراری و ناراحتی شديد او در برابر بتپرستی و انحراف آنها بود، و از سوی ديگر وسيلهی مؤثری برای تكان دادن مغزهای خفتهی بنياسرائيل و توجه دادن آنها به زشتی فوقالعادهی اعمالشان. بنابراين اگر فرضاً انداختن الواح تورات و سرزنش برادر كار صحيحی به نظر نرسد، اما با توجه به اين حقيقت كه بدون ابراز اين واكنش شديد و عكسالعمل پرهيجان هيچگاه بنياسرائيل به اهميت و عمق خطای خويش پی نميبردند و ممكن بود آثار بتپرستی در اعماق ذهنشان باقی بماند، اين كار نه تنها نكوهيده نبود، بلكه واجب و لازم محسوب ميگرديد.
اين واكنش شديد و اظهار خشم، اثر تربيتی فوقالعادهای در بنياسرائيل گذارد و صحنه را به كلی منقلب ساخت. در حالی كه اگر موسی(عليه السلام) ميخواست با كلمات نرم و ملايم آنها را اندرز دهد، شايد كمتر سخنان او را ميپذيرفتند.
بنابراين از اين ماجرا در مييابيم كه در برابر انحرافهای فكری بايد غيرت دينی نشان داد و اين خصلت، از صفات بارز اوليای خداست. خشم و غضبی كه در راه رضای الهی و برای زدودن انحراف عقيدتی باشد، مذموم نيست، بلكه از لوازم تربيت است. اگر در ميان جامعهی مسلمين انحرافی پديد آيد كه منجر به ضربهی جدی به دين و سست شدن اعتقادات دينی ميگردد، بايد به شدت با آن برخورد كرد.
راه خود را جدا كنيد
در آيهی 140 سورهی نساء ميخوانيم: "إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ یُكْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّی یَخُوضُوا فِی حَدِيثٍ غَیْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَ الْكافِرِينَ فِی جَهَنَّمَ جَمِيعاً" هر گاه شنيديد آيات خدا مورد كفر يا تمسخر قرار ميگيرد با آنان، همنشينی نكنيد تا به سخن ديگری مشغول شوند، و گر نه شما هم مانند آنان خواهيد بود. همانا خداوند همهی منافقان و كافران را در دوزخ جمع ميكند.
آنان كه در جلسات خود به مسخره كردن و استهزاء مسائل دينی ميپردازند، هدفی جز ضربه زدن به دين و بيكفايت نشان دادن آن ندارند. آيهی فوق به ما ميآموزد كه در برابر تمسخر دين و گفتههای ناحق نبايد بيتفاوت بوده و سكوت كرد. بلكه بايد غيرت و تعصب دينی خود نسبت به مقدسات را به دشمنان نشان داده و اگر نميتوانيم آنان را از كارشان بازداشته و منصرف نماييم، از آنان جداشده و همراهيشان نكنيم. چرا كه اين سكوت ممكن است از طرفی نشانهی تأييد عمل آنان از سوی ما باشد و از سوی ديگر نشانهی روحيهی نفاق در وجود ما خواهد بود. زيرا يك مسلمان واقعی هرگز نميتواند در مجلسی شركت كند كه در آن نسبت به آيات و احكام الهی توهين ميشود و اعتراض ننمايد، يا لااقل عدم رضايت خود را با ترك آن مجلس آشكار نسازد. علاوه بر اين كه اعراض از بديها و مبارزهی منفی با زشتكاران و ترك مجلس آنان، يكی از شيوههای نهی از منكر است.
رسول خدا (صلی الله عليه و آله) فرمودهاند: كسی كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، در مجلسی كه در آن امامی سب (دشنام) ميشود، و يا از مسلمانی عيبجويی ميگردد، نمينشيند.
بنابراين نبايد به بهانهی آزادی بيان، تسامح، خوشاخلاقی، مدارا، حيا، مردمداری و ........ در مقابل تمسخر و ضربه زدن به دين سكوت كرد.
زهرا قربانی فرد
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180963
N’oubliez pas le zèle religieux !
Que ferez-vous si vous constatez une personne qui porte atteinte à la religion ? Vous restez indifférent ? Vous vous séparez d’elle ? Vous la regrettez ? Vous la maudissez ? Vous priez pour que Dieu l’oriente ? Ou vous lui donnez tendrement des conseils ? Ou bien encore vous le traitez avec violence et vous vous mettez en colère ?
La réalité est que devant tout vice et selon les cas et situations, il faut adopter des comportements dissuasifs différents. Il ne faut pas toujours prendre une attitude modérée, ni se montrer trop dur et rigoureux. En principe un homme de bon sens agit selon le moment, le lieu, la personne, le type de vice et la sévérité de la déviation pour obtenir le meilleur résultat.
Se mettre en colère
Nous savons que le prophète Moïse (AS) a été appelé à prier au-dessus du Mont durant 30 nuits, pour recevoir les prescriptions de la Thora et pendant cette période, son frère Aaron était désigné comme son successeur chez les descendants d’Israël. Mais Dieu a augmenté cette période en 40 nuits et après le prolongement de l’absence du prophète Moïse (AS), les Fils d’Israël ont été trompés par Sameri, quittant le monothéisme au profit du culte du Veau d’or.
Après être rentré du Mont, le prophète Moïse (AS) s’est mis sérieusement en colère en voyant la scène. Le verset 150 de la sourate « Les limbes » dit à ce propos : « Moïse retourna vers son peuple fâché et triste. » Il était très inquiet de l’avenir des Fils d’Israël, parce qu’il est facile de détruire et de corrompre. Parfois une seule personne peut détruire beaucoup de chose, alors qu’il est très difficile de les reconstruire et de les remettre en bon état. Moïse (AS) a montré sa vive colère et a sévèrement réagi, pour brouiller tout dans la pensée des Fils d’Israël et de susciter une révolte dans la société déviée du droit chemin. Sinon il ne serait pas facile de les faire retourner.
En ce qui concerne la vive réaction de Moïse (AS) face à cette scène, le Saint Dieu dit : « Et il jeta les tablettes, et prit la tête de son frère en la tirant à lui. »
En vérité cette réaction montre d’une part la vive inquiétude et passion de Moïse face à l’idolâtrie et à la déviation de son peuple et de l’autre part, elle sert d’un instrument efficace pour réveiller les israéliens endormis et attirer leur attention à leur action qui était fort abominable. Par conséquent s’il ne semble pas juste d’abandonner les tablettes de la Thora à terre et de reprocher à son frère, une telle réaction vive et violente était nécessaire pour montrer aux Fils d’Israël l’importance et la profondeur de leur faute, parce qu’il était fort possible que les restes de l’idolâtrie demeurent dans leur âme.
Cette réaction dure et furieuse a joué un rôle éducatif extraordinaire sur les gens d’Israël, changeant complètement la situation. Alors que si Moïse (AS) voulait donner des conseils dans des mots doux et agréables, les Israéliens les auraient moins acceptés.
Cet événement montre alors qu’il faut du zèle religieux face aux déviations de l’intellect et que c’est l’une des qualités évidentes des Amis de Dieu. La colère qui cherche à obtenir la satisfaction divine et à éliminer les déviations idéologiques n’est pas à reprocher, mais elle compte parmi les instruments de l’éducation. Si une déviation apparaît au sein de la communauté musulmane, déviation qui peut porter un coup dur à la religion et ébranler les croyances religieuses, face à une telle déviation, il faut prendre une position dure.
Séparer son chemin
Le verset 140 de la sourate « Femmes » dit : « Lorsque vous entendez qu’on mécroit aux signes de Dieu et qu’on s’en raille, alors vous asseyez point avec ceux-là jusqu’à ce qu’ils se plongent dans une conversation autre. Sans quoi vous serez comme eux. Oui, Dieu est le rassembleur des hypocrites et des mécréants, tous, dans la Géhenne. »
Ceux qui se raillent, lorsqu’ils se rassemblent, des questions religieuses, n’ont pour but que de porter atteinte à la religion et de mettre en lumière ses démérites. Le verset mentionné nous enseigne qu’il ne faut pas se montrer indifférent face aux propos désavantageux de ces gens et garder le silence devant eux. Mais il faut montrer son zèle et sa dévotion religieuse aux ennemis pour défendre ses sacro-saints. Si on ne peut pas empêcher les ennemis de ce qu’ils font, il faut se séparer d’eux, parce que le silence peut être un signe de l’approbation de leur acte, d’une part et de l’autre part, il fait état de l’existence des signes de l’hypocrisie chez nous. Un vrai musulman ne peut se présenter dans une réunion où on prend en mal les signes et les prescriptions de Dieu. Il proteste ou au moins manifeste son mécontentement en quittant la réunion. D’autant plus que se distancer des maux et mener une lutte négative contre ceux qui accomplissent de mauvaises actions en les quittant, comptent parmi les moyens d’interdire le mal.
Le Prophète Mohammad (SAWA) a dit : « Celui qui croit en Dieu et en le jour du Jugement dernier ne participe pas aux réunions où on offense un Imam ou on parle des défauts d’un musulman. »
Par conséquent il ne faut pas garder le silence devant les railleries et les efforts visant à porter atteinte à la religion, sous prétexte de la liberté d’expression, de la tolérance, de la bonne humeur, de la honte et du respect de l’autrui.
Zahra Ghorbanifard
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180963
________________________________________
كودكانی كه در سال های اوليه ی عمر خود به شدت پرخاشگر هستند ، به احتمال زياد در جوانی وبزرگسالی نيز پرخاشگر خواهند بود . در مقابل ، كودكان آرام و صبور، بزرگسالی به دور از طغيان و پرخاشی خواهند داشت .
پرخاشگری در دخترها كمتر از پسرهاست . پرخاشگری در آقايان بيشتر فيزيكی و در خانم ها بيشتر كلامی است .
روان شناسان ، از ديدگاه های متفاوتی پرخاشگری را مورد بررسی قرار می دهند . مثلا برخی آنرا يك رفتار غريزی می دانند ، برخی پرخاشگری را ناشی از غريزه ی جنگيدن می دانند ، برخی ديگر ، ناكامی و نرسيدن به هدف را عامل بروز پرخاشگری معرفی می كنند ، ديگر روان شناسان ، پرخاشگری را ناشی از يادگيری مشاهده ای می دانند ؛ يعنی افراد پرخاشگری را از راه مشاهده كردن می آموزند .
پرخاشگری ، رفتار خصمانه ای است كه در قالب كتك زدن، لگد زدن، دعوا كردن، آزار دادن، داد و فرياد و از بين بردن وسايل ديگری جلوه می كند . گريه كردن و اخم كردن، پرخاشگری محسوب نمی شود.
در اين مقاله ، دلايل بروز پرخاشگری و برخورد صحيح با آن را در كودكان بالای 3 سال مورد بررسی قرار می دهيم .
دلايل پرخاشگری می تواند موارد زير باشد :
محيط :
محيط خانه، مدرسه و محله می تواند كودك شما را پرخاشگر كند. با توجه به نقش الگويی پدر و مادر و ديگر اعضای خانواده ، نزديكان، معلمان و همسالان برای كودك ، اگر يكی از نامبردگان پرخاشگر باشد، اين رفتار به او نيز منتقل خواهد شد .
دليل تاثير جدی الگوها بر پرخاشگری كودكان ، اين است كه وقتی با برادر يا خواهر كوچك تر از خود پرخاشگری می كند ، رفتار و گفتارش تا حد فراوانی شبيه الگو است . اصلاح محيط به طور قطع در اصلاح رفتاركودك اثر خواهد گذاشت.
گرسنگی :
با توجه به افزايش اسيد معده هنگام گرسنگی و تاثير آن بر اعصاب، پرخاشگری دور از انتظار نيست؛ پس توصيه می شود در اين حالت، با تذكر و نصيحت و تقاضاهای بی مورد ، زمينه های فرو پاشی كودك را فراهم نسازيد.
هرگاه زمان غذای كودك بگذرد، پرخاشگر می شود و در موارد بسياری ، گرسنگی خود را به مادر نمی گويد. به مادران عزيز توصيه می كنيم به ويژه در مهمانی ها و زمانی كه مهمان دارند، از غذای كودك خود غافل نشوند.
خستگی :
فرزند شما امروز ، از صبح زود ، فعاليت بدنی و فيزيكی بسياری داشته و بسيار بازی كرده است. طبيعی است كه اين خستگی ، زمينه های پرخاشگری او را فراهم آورد و با كوچك ترين جرقه، از هم بپاشد . اگر فعاليت كودك بيش از حد باشد و در پياده روی و بازی زياده روی كرده باشد، با كوچك ترين بهانه ها به مرحله فروپاشی می رسد و پرخاشگری خواهد كرد. اعتدال در فعاليت های جسمی برای كودك مطلوب است. درك موقعيت فرزند در اين حالت ، كمك فراوانی به آرامش خانه خواهد كرد.
بی خوابی :
طبيعی است هرگاه زمان خواب كودك به تاخير افتد، پرخاشگر می شود. اين مشكل بيشتر درمهمانی ها و زمانی كه پدر ومادر مشغول پذيرايی از مهمان ها هستند، پيش می آيد.
بيماری :
يكی ديگر از عوامل پرخاشگری كودك، بيماری( تب) است . در اين حالت بايد با او مدارا كرد. گاهی هم امكان دارد در بدنشان انگل وجود داشته باشد .برخی انگل ها روی اعصاب كودك اثر می گذارند. در اين صورت بايد به پزشك مراجعه كرد و با آزمايش خون از وجود احتمالی آن مطلع شد .
در تنگنا قرار دادن كودك :
كودكان در اين سنين ، دوست داشتنی اند؛ به همين جهت ، نزديكان و دوستان خانواده ، به رغم ميل كودكان ، آنان را در آغوش می گيرند؛ می فشارند و می بوسند. با اين گونه اعمال ، كودك در تنگنا قرار می گيرد؛ به ويژه اگر فردی او را به زور بگيرد و با لب های خيس ببوسد.
بزرگسالانی كه می خواهند با كودكان ارتباط بر قرار كنند، به هيچ وجه نبايد از زور استفاده كنند. نرمی، آغاز ارتباط با بازی ، شعر، قصه و ... می تواند زمينه ی ارتباط عاطفی بعدی را فراهم سازد.
ناكامی :
يكی ديگر از علل پرخاشگری كودكان ، ناكامی است . كودك شما مشكلی دارد و نمی تواند آن را حل كند. گاهی اين مشكل مربوط به خانه و گاهی مربوط به مدرسه است. توصيه ميكنم در اين وضعيت، با آگاهی از مشكلات او، در حل مشكل ياری اش كنيد.
تمسخر كودك :
هيچ گاه كودك خود را به سبب سخنان كودكانه يا انتظارات بچه گانه اش تمسخر نكنيد. در موارد بسياری، سخن يا خواسته او از ديد شما بی ارزش و غيرقابل توجه است؛ اما از ديد او بسيار اهميت دارد وتمسخر كودك، او را پرخاشگر می كند.
وقتی كودك شما، خواسته ای دارد، به خواسته او توجه كنيد . در صورت بی توجهی ( به ويژه در حضور ديگران)، ممكن است با كتك وداد و فرياد ، نظر شما را به خود جلب كند
جلب توجه :
در مواردی، پرخاشگری كودكان برای جلب توجه است؛ چون احساس كرده كه هرگاه پرخاشگری می كند، تمام نظرها به او جلب می شود و پدر ومادر، خواهرو برادر بزرگ تر و ديگر نزديكان او را نصيحت می كنند.
در اين حالت، هنگام پرخاشگری كودك ، به او بی توجهی كنيد و حساسيت نشان ندهيد؛ اما در مواقع عادی، توجه بيشتری به او داشته باشيد و وقت افزون تری را برايش صرف كنيد تا از نظر عاطفی ارضاء شود و مجبور نشود برای جلب توجه ديگران، از رفتارهای پرخاشگرانه استفاده كند. وقتی كودك شما، خواسته ای دارد، به خواسته او توجه كنيد . در صورت بی توجهی ( به ويژه در حضور ديگران)، ممكن است با كتك وداد و فرياد ، نظر شما را به خود جلب كند. برخی والدين ، هنگام صحبت با دوستان و نزديكان ، از پاسخگويی به كودك خودغافل می شوند.
سرور حاجی سعيد
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180513
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
La colère de l’enfant peut être contrôlée par les parents
Un enfant vivement violent durant les premières années de sa vie sera éventuellement agressif durant et après l’adolescence. En revanche, les enfants calmes et patients resteront loin de la révolte et de l’agression quand ils seront grands.
Les filles sont moins agressives que les garçons. L’agression est plutôt physique chez les garçons, alors qu’elle est verbale, chez les filles.
Les psychologues examinent l’agression des différents points de vue. Par exemple certains la considèrent comme un comportement inné. Certains autres la considèrent comme provenant du désir de combat. Certains autres encore la présentent comme la conséquence de l’échec dans la réalisation de l’objectif. Autres psychologues estiment que l’agression est le résultat de l’acquisition. En d’autres termes, les gens apprennent l’agression par l’observation.
L’agression est un comportement hostile qui se manifeste par des heurts, des conflits, des tourments, des cris et l’écrasement des objets. Des pleurs et des renfrognements ne sont pas considérés comme des cas d’agression.
Dans cet article, les origines de l’agression et les moyens de corriger les comportements agressifs chez les enfants de moins de 3 ans seront examinés.
Origines de l’agression :
Milieu :
La maison, l’école et la société peuvent rendre votre enfant agressif. Puisque le père et la mère et les autres membres de la famille, les proches, les enseignants et les enfants de même âge jouent le rôle de modèle pour l’enfant, si l’un d’eux est agressif, ce comportement peut lui être transmis.
Les modèles peuvent largement influencer les enfants dans la transmission de l’agressivité, parce que si un enfant est agressif envers son frère ou sa sœur plus petit, son comportement et son discours semblent largement être un modèle à suivre. L’adoucissement du milieu peut sans nul doute jouer un rôle dans l’élimination de l’agressivité chez l’enfant.
Faim :
L’accumulation de l’acide dans l’estomac au moment où l’on a faim peut influencer les nerfs, dans ce cas l’agressivité peut apparaître chez l’enfant. Il est alors recommandé d’éviter de donner des conseils et de formuler des exigences, ce qui peut aboutir à l’agression chez lui.
Si l’enfant ne mange pas à temps, il sera agressif, alors que dans la plupart des cas, il n’exprime pas sa faim. Il est commandé aux mères de ne pas négliger leurs enfants pendant surtout les réceptions.
Fatigue :
Votre enfant a exercé aujourd’hui beaucoup d’activités physiques dès le matin. Il est naturel que cette fatigue puisse donner naissance à l’agressivité après un petit facteur situationnel. Si l’enfant a eu trop d’activités, s’il a trop marché ou joué, le moindre prétexte suffit pour le mettre en ruine. La modération dans les activités corporelles est à recommander pour l’enfant. Comprendre la situation dans laquelle se trouve l’enfant aidera largement à assurer le calme dans la maison.
Veillée :
Si l’enfant reste longtemps à veiller, il sera agressif. C’est un problème qui surgit en général pendant les réceptions où les parents s’occupent de leurs invités.
Maladie :
Un autre facteur qui donne naissance à l’agressivité chez l’enfant, c’est la maladie (fièvre). Dans ce cas, il faut de l’indulgence. Il est possible aussi qu’elle soit le résultat d’un parasite qui vit en lui. Certains parasites affectent l’enfant au niveau des nerfs. Dans ce cas, il faut se référer au médecin. Un hémogramme peut vous informer à ce sujet.
Placer l’enfant dans des situations défavorables :
Les enfants sont aimés. Les proches et les amis les prennent malgré eux dans leurs bras, les serrent et les embrassent. Ces actions placent les enfants dans des situations qu’ils ne désirent pas, surtout si elles sont commises par force.
Les grands qui veulent établir une relation avec les enfants ne doivent absolument pas recourir à la force. La relation qui commence par la douceur, le jeu, la poésie, le récit peut préparer le terrain à une relation affective future.
Echec :
Un autre facteur de l’agressivité chez l’enfant est l’échec. Votre enfant a un problème qu’il n’arrive à résoudre. Parfois ce problème se trouve à la maison, et parfois à l’école. Nous vous conseillerons de l’aider à résoudre le problème en s’informant d’abord sur son problème.
Se moquer de l’enfant :
Ne vous moquez jamais de l’enfant à cause de ses propos ou attentes enfantines. Dans la plupart des cas, ses propos ou ses demandes vous semblent être dépourvus de valeur ou négligeables. Cependant ils sont très importants pour lui et il se montrera agressif si on se moque de lui.
Quand l’enfant a une exigence, attachez-y de l’intérêt. Si vous restez indifférent (surtout en présence de l’autrui), il est fort possible qu’il capte votre attention par la violence et des cris.
L’enfant cherche à capter votre attention :
Parfois, l’enfant cherche à attirer l’attention par l’agression, parce qu’il croit pouvoir attirer l’attention d’autrui à chaque fois qu’il se montre agressif, et les parents, les frères et sœurs plus grands et les autres proches essaient de lui donner des conseils.
Dans ce cas, montrez-vous indifférent et restez insensible devant son agressivité. Mais dans des situations ordinaires attachez-lui plus d’intérêt et passez plus de temps à l’écouter afin de satisfaire ses besoins en affection. Ainsi il ne sera plus obligé à recourir aux comportements agressifs pour attirer votre attention.
Quand votre enfant demande quelque chose, il faut lui attacher de l’intérêt. En absence d’intérêt (surtout devant les autres), il cherchera à attirer votre attention par des cris et la violence. Certains parents négligent leurs enfants quand ils parlent à leurs amis et à leurs proches.
Sorour Hadji Saïd
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180513
چرا همسرم قهر می كند؟
در اين مقاله ابتدا علل و ريشه های قهر بررسی می شوند و اينكه چه كسانی با چه روحياتی متوسل به قهر می شوند. تا بر اساس اين اطلاعات بدانيم چه اقداماتی از ايجاد قهر جلو گيری كرده و ما را از افتادن در دام عذاب دهنده ی قهر نجات می بخشد .لذا راههای پيشگيری از قهر را در مقاله بعدی خواهيد خواند.
قهری كه از روی مصلحت اتفاق افتاده و تداوم آن نه به دليل احساسات تند فرد ،بلكه به دليل همان مصلحت است، از موضوع بحث ماخارج است .قهر های فاميلی هم كه ريشه در سوء تفاهمات و سوءرفتارهای تعمدی دارند نيز موضوع اين بحث نيستند؛ بلكه صرفا دلايل قهر بين همسران، در اين مقاله مورد توجه قرار گرفته است و مربوط به همسرانی است كه زياد با آن سرو كار دارند و از آن آسيب ديده اند .
قهر رفتاری است كه ريشه در يك عاطفه و هيجان منفی، توام با خشم دارد و بسته به شدت و ضعفش ،طول می كشد . قهر می تواند مثبت يا منفی باشد ؛مثبت است اگر جانشين انتخابهای بدتر شده يا آنكه مانع تسليم فرد در مقابل زورگويی های ديگران شده باشد. اما منفی و بسيار آسيب زاست اگر از روی لجبازی و عدم بخشش اتفاق افتاده باشد.
قهر رفتاری است كه ريشه در يك عاطفه و هيجان منفی، توام با خشم دارد و بسته به شدت و ضعفش ،طول می كشد .
قهر در بين اكثريت همسران اتفاق می افتد اما در بين برخی بسيار بيشتر و جدی تر رخ داده و به صورت يك عادت در می آيد. و بسياری از لحظات شيرين زندگی را به تلخی و غصه می گذراند در اين صورت قهر دردی است كه اگر به شكل جدی درمان نشود سرطانی وخيم برای زندگی زوجين محسوب می شود.
قهر معمولا با لجبازی تكميل می شود فردی كه قهر كرده می خواهد پيامی را منتقل كرده و به نتيجه ای برسد چنانچه اوضاع بر عكس انتظار او پيش رود لجبازی هم ادامه خواهد داشت .اما گاه لجبازی چنان پيشرفته می شود كه تبديل به يك بيماری سخت می شود در اين صورت هيچ عملی از طرف مقابل پذيرفته نخواهد شد .
بنابراين قهر و لجبازی اگر چه دو رفتار مختلف اند اما از يك ريشه بوده و از خصوصيات اخلاقی واحدی آب می خورند.قهر و لجبازی به طور كلی محصول خشم افراد درونگرا ،ضعيف و محتاء كم رو ،كم حرف،تودار يا مرموز است .البته قهر می تواند از سوی هر كسی اتفاق بيفتد اما از كسانی كه اين ويژگی ها را دارند بيشتر سر می زند زيرا اين آدمها معمولا اهل احتياط بوده و ترس و نگرانيهای مخفی دارند اينها عملی خشونت آميز و واضح و قابل استناد انجام نمی دهند كه كسی بتواند محكومشان كند انتخاب قهر هم به همين دليل است.قهر، طرف مقابل را به ستوه می آورد بدون آنكه صدايی داشته و هزينه ای بردا رد . قهر همچنين می تواند مولود شرايط خاص محيط ،مثل زندگی در زير دست افراد مستبد و زورگو باشد و سركوب خواهشها و اميال طبيعی ای فرد ،او را به سمت رفتارهايی چون قهر و لجبازی سوق دهد.نيز ممكن است ارثيه فرد از پدر و مادر و خويشاوندانش بوده يا آنكه از روی رفتار پدر و مادر ،يا خواهر و برادران بزرگتر در دوران كودكی الگو برداری شده باشد .
گاهی نيز راه فرار از زير بار مسئوليت است .برای اين دسته از افراد كه معمولا آدمهای لاابالی و بی تعهدی هستند ،نوعی جايزه محسوب می شوند .البته اينها هم از قهر لذت نمی برند اما با قهر مدتی مشكلات خود را حل می كنند اينها با قهر احساس امنيت بيشتری دارند چون برای مدتی مجبور نيستند پاسخ گوی كارهای خود باشند همين رفتار هم از روی ضعف و ناتوانی است.
قهر بسياراسترس زا و افسرده كننده است و برای هر دو طرف سخت و تلخ است حتی اگر شخص احساسات خود را وارونه جلوه دهد بازهم نبايد فريب او راخورد ؛او در شرايط خوبی قرار ندارد.او خود نيز دوست ندارد در فضای قهر قرار بگيرد اما راه ديگری را بلد نيست .
افرادی كه از عقل و روحيه سالمی برخوردارند ، در شرايط مشابه اينها ،با گفتگو و حتی با ايستادگی های منطقی مشكلات خود را حل می كنند .در مقابل قهر چنين افرادی هيچ گاه نبايد تسليم شد و با پذيرفتن قواعد قهر،مثل حرف نزدن و دوری كردن ،او را در راه رسيدن به خواسته هايش
ياری كرد. شايد گمان كنيد كه در مقابل هر نوع قهری بايد مقاومت كرد و نبايد آن را پذيرفت و اين حرف درستی است اما اگر كسی از روی دلشكستگی و خدشه دار شدن عواطفش قهر كرده باشد ،بايد به او فرصت داد تا به تدريج از شر عواطف منفی خودش خلاص شود.
اما در هر حال قهر رفتاری از روی عجز و خشم است و درست نيست . قهر با همسر تنها جايی درست و منطقی است كه اگر قهر نكنيم مجبوريم تسليم خواسته های غلط او شويم .اين همان قهری است كه قرآن از مردهايی كه همسران ناسازگار دارند ،خواسته است .
قهر بسياراسترس زا و افسرده كننده است و برای هر دو طرف سخت و تلخ است حتی اگر شخص احساسات خود را وارونه جلوه دهد بازهم نبايد فريب او راخورد ؛او در شرايط خوبی قرار ندارد.او خود نيز دوست ندارد در فضای قهر قرار بگيرد اما راه ديگری را بلد نيست .
كسانی كه طرف مقابل قهر قرار می گيرندهم، آسيب زيادی می بينند و جالب اينكه در بيشتر موارد هر چه تلاش می كنند مشكل را حل كنند و به قهر خاتمه دهند،بيشتر در مرداب قهر فرو می روند اين به دليل همان نسبت نزديك قهر با لجبازی است. كسانی كه همسرانشان زياد قهر می كنند متوجه شده اند كه قهر تا چه اندازه موجب فرسودگی اعصاب و خانمانسوز است. اينها شايد ترجيح بدهند كه طرف ضرب و شتم ،و فحش و دشنام همسرانشان قرار بگيرند اما طرف با قهر او مواجه نشوند. لذا اگر بدانند قهر چگونه اتفاق می افتد ،چه بسا از همان ابتدا خود را در مسير قهر و لجبازی همسرشان قرار ندهند .برای اطلاع از عوامل پيشگيری از قهر مقاله بعدی را بخوانيد.
انسيه نوش آبادی
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=176814
Pourquoi mon époux rompt-t-il avec moi ?
Dans cet article seront d’abord examinées les causes et les origines de ce comportement et nous verrons quel type de gens se brouille avec les autres et quel est leur état d’esprit, pour savoir comment nous pouvons prévenir cette réaction et protéger la personne contre les tourments de la rupture. Aussi examinerons-nous les mécanismes de prévenir la rupture au cours de l’article suivant.
Nous n’aborderons pas là les ruptures de circonstance qui ne proviennent pas des sentiments violents de l’individu. Les ruptures familiales qui viennent des malentendus et des mauvais comportements volontaires des membres de la famille ne nous intéressent non plus. Cet article examinera exclusivement les origines des ruptures entre les époux et concerne les époux qui souffrent à cause de ce malaise.
La rupture est une réaction dont les racines se trouvent dans un sentiment affectif et une émotion négative mêlée de colère. Elle peut durer vu son énergie et sa rigueur. La question de rompre peut être positive ou négative. Elle est positive si elle remplace les pires choix ou évite la reddition de l’individu devant la tyrannie de l’autre. Cependant elle est négative et très nuisible si elle vient de la mauvaise volonté et du manque de l’esprit de pardon.
La rupture est une réaction dont les racines se trouvent dans un sentiment affectif et une émotion négative mêlée de colère. Elle peut durer vu son énergie et sa rigueur.
La rupture se voit entre la majorité des conjoints, cependant elle a lieu davantage et plus sérieusement chez certaines couples, au point qu’elle devient une habitude, transformant les moments doux de la vie en des moments amers et désagréables. En absence de traitement, elle peut devenir un cancer dangereux pour la vie conjugale.
La prise de distance se complète d’ordinaire par l’obstination. La personne qui l’adopte cherche à envoyer un message et obtenir le résultat qu’il désire. Si les choses vont dans le sens qu’elle ne désire pas, l’obstination se poursuivra. Néanmoins ce comportement progresse parfois au point qu’il devient une maladie. Dans ce cas rien ne peut être admis de la part de l’autre partie.
Par conséquent, la rupture et l’obstination sont deux comportements différents même si elles viennent des mêmes caractéristiques morales. Elles sont d’une manière générale le fruit de la colère chez les gens introvertis, faibles, prudents, timides, taciturnes, réservés et mystérieux. Certes la rupture peut être entreprise par qui que ce soit, mais elle s’aperçoit plutôt chez les individus dont les traits viennent d’être mentionnés, parce qu’ils sont des gens de réserve, ils ont peur et des inquiétudes cachées. Ils ne commettent pas des actes violents ou précis à documenter, pour éviter d’être condamné. Le choix de la rupture vient de ce même trait. La rupture place l’autre partie dans une position de détresse sans qu’elle ait aucune voix, ni coût. La prise de distance peut également résulter des conditions particulières de la vie, par exemple une existence conditionnée par les gens tyranniques et oppresseurs et la répression des volontés et des désirs naturels qui conduisent l’homme à rompre avec autrui et à l’obstination. Elle peut également être un héritage qu’il ait reçu de ses parents, de ses proches ou bien être le résultat d’une reproduction automatique du comportement des parents, de la sœur et du frère aînés pendant l’enfance.
La rupture peut être une manière de se décharger des responsabilités. Pour ces gens, en général indolents et négligents, la rupture est une sorte de récompense. Certes ils n’en réjouissent pas, mais ils résolvent ainsi leurs problèmes provisoirement. Ils trouvent plus de sécurité dans la rupture, parce que pendant un temps ils n’auront pas à s’expliquer sur ce qu’ils ont accompli. Ce même comportement vient de la faiblesse et du manque de courage.
La rupture peut produire du stress et avoir des effets décourageants. Elle sera donc dure et amère pour les deux parties. Il ne faut se laisser tromper par une telle personne parce qu’elle défigure la vérité. Elle ne se trouve pas dans de bonnes conditions. Elle n’aime pas l’atmosphère de la rupture, et ne connaît pas les moyens de s’en sortir.
Dans des conditions identiques, les personnes pourvues du bon sens et de l’esprit sain, procèdent au dialogue et à la résistance logique pour régler les problèmes. En revanche, il ne faut jamais se rendre devant elles. En acceptant les règles du jeu, par exemple en s’abstenant de parler, on les aide à réaliser ce qu’elle désirent. Vous pensez, peut-être qu’il faut résister devant toute sorte de rupture, mais il est vrai que si la rupture résulte du découragement et du sentiment d’être offensé, il faut laisser à la personne, l’occasion de se débarrasser peu à peu des sentiments négatifs.
En tout état de cause, la rupture est un comportement malsain qui vient de la faiblesse et de la colère. La rupture avec son conjoint n’est juste et logique que dans des conditions où on est obligé à se rendre devant ses demandes illogiques. C’est la réaction que le Coran propose aux conjoints dont les époux ont un comportement incompatible.
La rupture peut produire du stress et avoir des effets décourageants. Elle sera donc dure et amère pour les deux parties. Il ne faut se laisser tromper par une telle personne parce qu’elle défigure la vérité. Elle ne se trouve pas dans de bonnes conditions. Elle n’aime pas l’atmosphère de la rupture, mais ne connaît pas les moyens de s’en sortir.
Ceux qui font l’objet de la rupture, en subissent les conséquences lourdes et il est intéressant de savoir que, plus ils essaient de résoudre le problème et d’y mettre fin, plus ils s’y enfoncent. Cela vient du fait que la rupture et l’obstination se trouvent en étroite relation. Des conjoints ayant ce problème se sont rendu compte à quel point la rupture peut les épuiser au plan moral. Ils préfèrent peut-être de faire l’objet de l’agression directe de leur conjoint au lieu d’être sujet de la rupture. C’est pourquoi s’ils connaissent le procédé qui aboutit à la rupture, ils essaieront peut-être de l’éviter dès le départ. Pour savoir plus sur les éléments qui peuvent prévenir la rupture, lisez l’article suivant.
Anisseh Nochabadi
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=176814
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
سه قدم مانده به قهر، ايست!
در مقاله ی قبل با عنوان «چرا همسرم قهر می كند»، ابتدا علل و ريشه های قهر بررسی شد و اينكه چه كسانی با چه روحياتی متوسل به قهر می شوند. تا بر اساس اين اطلاعات بدانيم چه اقداماتی از ايجاد قهر جلو گيری كرده و ما را از افتادن در دام عذاب دهنده ی قهر نجات می بخشد . و در اين مقاله همانطور كه قول داده بوديم راههای پيشگيری از قهر را برای تان باز گو می كنيم :
وقتی دلايل و مواد لازم برای قهر ايجاد شد ،ديگر قهر نكردن بسيار مشكل است اما اگر ريشه ها و عوامل آن شناخته شوند، پيشگيری از آن ممكن است. قهر برای هر دوطرف آن ،دردناك و نامطلوب است اما با اين حال بازهم اتفاق می افتد اين به خاطر آن است كه قهر يك رفتار ابتدايی نيست بلكه"عكس العملی" و "واكنشی" است .بنابراين در مسير مبارزه با قهر، كاری كه بيشتر می توانيم انجام دهيم اين است كه از قهر پيشگيری كنيم و الا اگر شرايط قهر را ايجاد كرديم ديگر انتظار اين كه فرد قهر نكند ،انتظاری است كه بی پاسخ می ماند.
حداقل يكسال پس از ازدواج روشن خواهد شد كه همسر شما چگونه شخصيتی دارد اگر قهر و لجبازی رفتار غالب اوست ،می توانيد با پيش بينی رفتارهايی كه منجر به قهر او می شود از افتادن در تله قهر و كم محلی همسرتان نجات پيدا كنيد.
كسی كه در مشاجرات آنهم مشاجرات خانوادگی كه اغلب عاطفی هم هست ،كم می آورد قهرمی كند به عبارت ديگر قهر ،وقتی اتفاق می افتد كه فرد، از خشم و هيجانات منفی پر می شود اما هيچ عكس العملی در جهت تخليه ی روانی خود انجام نمی دهد.
بنابراين در دو زمينه می توان با حمله قهر مبارزه كرد يكی اينكه : بايد نقطه جوش فرد را با تقويت ظرفيت او و شركت دادنش در فعاليتهای اجتماعی و ورزشی و هر چيزی كه منجر به افزايش تجربيات اخلاقی وی می شود ،بالا برد تا زود دچار رنجش نگردد و ديگر اينكه بايد او را آنقدر خشمگين و دلخور نكرد تا كار به قهر بكشد . وقتی مشاجره ای بين دو نفر اتفاق می افتد،آنكه قوی و مسلط ،يا عصبی و پرخاشگر است به شدت از خود دفاع می كند . خشونت نشان می دهد فرياد می زند،... و نهايتا حرف خود را به كرسی می نشاند. بنابراين با تمام قدرت، هر چه سريعتر خود را از شر احساسات منفی اش خلاص می كند .اما فرد ضعيف يا به اصطلاح عاميانه ی ما ، فرد "مظلوم" ، تنها نظاره گر است .فريادها را می شنود و حرف و كنايه های تحقير آميز را ظاهرا تحمل می كند اما پاسخ و انتقام او سخت تر و در زمان طولانی خواهد بود. و اين رفتاری است كه بعد از مدتی زندگی قابل پيش بينی است .
بنابراين كاری كه می توانيد انجام دهيد تا او را مجبور به قهر نكنيد اين است كه روح و قلب او را مملو از هيجانات منفی نكنيد. می توانيد همپای مدل شخصيتی او آنقدر آهسته و با احتياط عمل كنيد كه او هم هماهنگ با شما بتواند از خودش دفاع كرده و خود را مظلوم و شكست خورده نپندارد.ضمنا می توانيد با پرهيز از حرفهای ناراحت كننده به گونه ای منطقی سخن بگوييد كه فرد مقابل آن را دعوا فرض نكند و درگير خشم و هيجان نشود.
بنابراين لازم است در حين خشم و مشاجره ،كنترل خوبی روی اعصاب و رفتار خود داشته باشيد .ماداميكه بگو مگوی شما دو طرفه باشد و او هم از خودش دفاع كند ،قهری در كار نخواهد بود اما اگر طوری رفتار كنيد كه كنترل از دست او خارج شده ،احساس ترس و نا امنی كند و شرايط پيش آمده را به شدت بر خلاف ميل و روحيات خود بيبيند،تسليم شما خواهدشداما اكنون بايد منتظر قهر و لجبازی او باشيد .زيرا تمام احساسات منفی شما و خشم دعوا به او منتقل شده و به حالت انفجار رسيده است اما او بنابر مدل شخصيتی خودش به گونه ای كه با احتياط كاری روحيه ی او مطابق باشد، بسيار كُند و مخفيانه خشم خودش را در غالب قهر خالی خواهد كرد .
تفاوتهای زن و شوهر در قهر و آشتی
اگر كسی كه قهر كرده زن باشد ،مرد می تواند با اصرار و محبت او را راضی كرده و به آشتی كمك كند . زنان بر اساس روحيات خاص خودشان دوست دارند مواقعی كه ناراحت و افسرده اند ،مورد توجه و مهرورزی همسر قرار گيرند مگر اينكه از او رفتارهای خاصی را سراغ داشته باشند كه بدانند توجه و كنجكاوی او بی ضرر هم نخواهد بود در غير اين صورت كنجكاوی و اصرار شوهر از نظر زن ،محبت محسوب می شود .
اما اگر كسی كه قهر كرده مرد باشد ،آشتی مشكل می شود زيرا مردها وقتی عصبانی و ناراحتند ترجيح می دهند تنها و در لاك خود فرو رفته باشند . از اصرار و كنجكاوی در چنين شرايطی بيشتر رنجيده می شوند. لذا زن در برخورد با قهر شوهرش ،بهترين رفتاری كه می تواند داشته باشد،اين است كه اگر خود را مقصر می داند ،عذر خواهی كرده و اگر مقصر نيست خيلی كوتاه و مختصر ابراز تاسف كند و اصرار را به جای حرف ،در رفتار خودش نشان دهد مثل اينكه به سر و وضع خانه و غذا رسيدگی بيشتری داشته باشد . به هر حال به هر ترتيبی كه شده بايد رنجيدگی مرد از بين برود .
پاسخ قهر با قهر كار درستی نيست آنهم در محيط خانواده كه بناست محل آرامش و محبت باشد . يادتان باشد شما هم نقطه ضعفهايی داريد كه همسرتان تحمل می كند بنابراين با تقليد رفتار او در صدد تلافی برنياييد. بگذاريد هر كسی مطابق منش و مدل شخصيتی خودش زندگی كند.البته افرادی كه زود قهر می كنند بايد در پی درمان ريشه های قهر و اصلاح خود برايند و اين مطلبی جداست .نهايتا اگر به دنبال راه حلی سريعتر برای آشتی در همين امشب هستيد چيزی بگوييد كه موجب زنده شدن حس دلسوزی و محبت او نسبت به شما شود . در زندگی زناشويی هيچ اشكالی ندارد كه همسران ،ترحم يكديگر را جلب كرده و يا منت كشی كنند . زن گاهی می تواند با استفاده از حس دلسوزی همسر و ايجاد ترحم در او ،آشتی را به خود ،فرزندان و حتی به خود همسرش نيز هديه دهد.
انسی نوش آبادی
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180451
Stop ! Trois pas avant la rupture !
Ayant pour titre « Pourquoi mon époux rompt-t-il avec moi ? », le précédent article a examiné les origines de la rupture et rappelé les traits caractéristiques des gens qui procèdent à la rupture. Ces données nous informent sur les mesures à prendre en vue d’éviter la rupture et ses conséquences décourageantes. Dans cet article, comme nous avons déjà promis, nous allons définir les mécanismes qui peuvent prévenir la rupture.
Quand la source de la rupture existe, il est bien difficile de l’éviter. Mais quand ses origines et facteurs ont été identifiés, elle peut être prévenue. La rupture est douloureuse pour toutes les deux parties, cependant elle a lieu, parce qu’elle n’est pas un comportement préliminaire, mais une réaction. La mesure à prendre pour lutter contre elle c’est plutôt de la prévenir, sinon si les conditions de la rupture existent, on ne peut pas s’attendre à ce que l’individu l’évite.
Au moins un an après le mariage, vous connaîtrez le type personnel de votre conjoint. S’il (elle) marque de l’obstination, vous pouvez prévoir les comportements qui mènent à la rupture et les éviter.
Celui qui n’arrive pas à raisonner dans les conflits, surtout dans les conflits familiaux qui sont en général affectifs, procède à la rupture, en d’autres termes la rupture apparaît quand l’individu s’emplit de la colère et des émotions négatives, sans qu’il essaie de les vider.
Par conséquent on peut lutter contre la rupture à deux niveaux : d’abord, il faut renforcer l’individu en l’aidant à participer aux activités sociales et sportives qui augmentent ses expériences morales et qui l’aide à s’armer de patience. Ensuite, il faut éviter de le mettre en colère, ce qui peut aboutir à la rupture. Quand il y a une dispute, le plus fort qui est en colère et agressif, commence à se défendre, à manifester de la violence et à crier. Finalement il sort vainqueur dans ce conflit. Alors il arrive en force à se débarrasser des sentiments négatifs dans les plus brefs délais. Mais un individu faible ou à mieux dire, oppressé, reste observateur. Il entend et supporte apparemment les cris, les mots méprisants, cependant sa réponse et sa vengeance seront plus dures et dureront plus longtemps. C’est un comportement à prévoir après quelque temps.
Alors ce qu’il faut faire c’est d’éviter de remplir son âme et son cœur des émotions négatives. Vous pouvez agir suivant son modèle, avec prudence et lenteur afin d’établir une coordination et lui permettre de se défendre, au lieu de se sentir opprimé et vaincu. Vous pouvez également éviter les mots agaçants et parler en toute logique ; ainsi l’autre partie ne se sentira en conflit, ne se mettra en colère et n’aura plus d’émotions.
Il faut donc se contrôler au moment de colère et de dispute. Tant que la dispute est bilatérale, permettant à la personne de se défendre, il n’y aura pas de rupture. Mais si vous agissez de manière à ce qu’il perde le contrôle, il aura peur, se sentira en insécurité et trouvera que les conditions sont contre lui et son état d’âme. Dans ce cas il se rendra devant vous, mais vous devez attendre la rupture et l’obstination, parce que vous lui avez transmis tous les sentiments négatifs et toute la colère et vous l’avez placé dans un état d’explosion. Cependant en conformité avec son état d’âme et sa réserve, il déchargera sa colère lentement et secrètement sous forme de rupture.
Différences entre la femme et le mari dans la rupture et la réconciliation
Si la partie qui procède à la rupture est une femme, le mari peut obtenir la réconciliation par des insistances et par l’affection. Les femmes ont des traits psychologiques spéciaux et lorsqu’elles sont tristes ou découragées, elles ont besoin de l’attention et de l’affection de leurs maris. Sauf si un comportement spécial chez le mari les rend convaincues que leur intérêt et leur curiosité aura des préjudices. Sinon une curiosité et des insistances du mari envers son épouse seront considérées comme affection.
Si c’est le mari qui procède à la rupture, la réconciliation semble plus difficile, parce que si les hommes sont en colère et découragés, ils préfèrent prendre de la distance. Ils n’aiment pas être l’objet de la curiosité et des insistances. C’est pourquoi si la femme se sent coupable à cause de son comportement, il vaut mieux de s’excuser, sinon de se contenter de exprimer brièvement ses regrets. Elle doit exprimer l’insistance dans ses comportements au lieu des mots, par exemple s’occuper plutôt du ménage et de la cuisine. En tout cas, il faut éliminer les nuages du désespoir chez l’homme.
Il n’est pas juste de répondre à la rupture par la rupture, surtout en famille qui est considérée comme le foyer de la paix et de l’affection. N’oubliez pas que vous avez, à votre tour, des carences que votre époux supporte. Par conséquent, évitez de rendre la pareille en imitant son comportement. Permettez à chacun de vivre selon sa personnalité et son modèle. Certes des gens qui rompent facilement, doivent faire l’objet d’une thérapie pour régler les troubles du comportement. Finalement si vous voulez obtenir la réconciliation tout de suite, essayer de prononcer des mots qui vous aideront à susciter sa compatissance et son affection. Dans la vie conjugale, il n’est pas méprisé de susciter la compatissance de l’autre pour attirer son affection. La femme peut parfois profiter du sens de la compatissance de son mari pour obtenir la réconciliation et la dédier à soi, à ses enfants et même à son mari.
Anisseh Nochabadi
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180451
*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
غيرت دينی فراموش نشود
________________________________________
وقتی ميبينيد كسی گناهی ميكند كه به دين ضربه ميزند، چه ميكنيد؟ آيا بيتفاوت از كنار او ميگذريد؟ يا راه خود را از او جدا ميكنيد؟ يا به حالش تأسف ميخوريد؟ يا او را لعن و نفرين ميكنيد؟ يا برای هدايتش دعا ميكنيد؟ يا با مهربانی به او تذكر ميدهيد؟ يا برخوردی تند ميكنيد و عصبانی ميشويد؟ .......
واقعيت اين است كه در قبال هر گناهی و بسته به موقعيت و شرايط، رفتارهای بازدارنده نيز بايد متفاوت باشد. هميشه نبايد خوشرو و ملايم بود، و هميشه هم نبايد قاطع و تند و خشن برخورد كرد. اصولاً انسان عاقل و فهيم با توجه به موقعيت زمان و مكان، شخص گناهكار، نوع گناه، شدت انحراف و ...... رفتار مناسب را برميگزيند تا بهترين نتيجه را بگيرد.
عصبانی بشويد
ميدانيم كه حضرت موسی(عليه السلام) برای دريافت احكام تورات به مدت 30 شب به كوه طور فراخواندهشد و در اين مدت برادرش هارون را به جانشينی خود در ميان بنياسرائيل منصوب نمود. اما خدايتعالی اين مدت را به 40 شب افزايش داد و در اين فاصله و با طولانی شدن زمان غيبت حضرت موسی(عليه السلام)، بنياسرائيل فريب سامری را خورده، توحيد را رها نموده و گوساله پرست شدند.
حضرت موسی(عليه السلام) پس از مراجعت از كوه طور و مواجه شدن با اين صحنه، به شدت عصبانی شد و به تعبير قرآن:"رَجَعَ مُوسيإِليقَوْمِهِ غَضْبانَ أَسِفاً" (اعراف/150) سر تا پايش از شدت خشم برافروخته، و اندوه عميقی بر روح او سنگينی ميكرد و شديداً نگران آيندهی بنياسرائيل بود. زيرا تخريب و فساد كار آسانی است و گاه از دست يك نفر خرابيهای بزرگی ساخته است، ولی اصلاح و ترميم كار مشكلی است. موسی(عليه السلام) در اين جا بايد خشم شديد خود را آشكار سازد و دست به بالاترين عكسالعملها بزند، آن چنان كه افكار تخدير شدهی بنياسرائيل را به هم بريزد و انقلابی در آن جامعهی منحرف شده از حق ايجاد كند. در غير اين صورت بازگشت آنها به آسانی ممكن نيست.
قرآن عكسالعمل شديد موسی(عليه السلام) را در برابر اين صحنه چنين بازگو ميكند: موسی بيدرنگ الواح تورات را از دست خود بيفكند و به سراغ برادرش هارون رفت و او را مورد سرزنش و ملامت قرارداد و بر او بانگ زد كه آيا در حفظ عقائد جامعهی بنياسرائيل كوتاهی كردی؟
در حقيقت اين واكنش از يك سو روشنگر حال درونی موسی و التهاب و بيقراری و ناراحتی شديد او در برابر بتپرستی و انحراف آنها بود، و از سوی ديگر وسيلهی مؤثری برای تكان دادن مغزهای خفتهی بنياسرائيل و توجه دادن آنها به زشتی فوقالعادهی اعمالشان. بنابراين اگر فرضاً انداختن الواح تورات و سرزنش برادر كار صحيحی به نظر نرسد، اما با توجه به اين حقيقت كه بدون ابراز اين واكنش شديد و عكسالعمل پرهيجان هيچگاه بنياسرائيل به اهميت و عمق خطای خويش پی نميبردند و ممكن بود آثار بتپرستی در اعماق ذهنشان باقی بماند، اين كار نه تنها نكوهيده نبود، بلكه واجب و لازم محسوب ميگرديد.
اين واكنش شديد و اظهار خشم، اثر تربيتی فوقالعادهای در بنياسرائيل گذارد و صحنه را به كلی منقلب ساخت. در حالی كه اگر موسی(عليه السلام) ميخواست با كلمات نرم و ملايم آنها را اندرز دهد، شايد كمتر سخنان او را ميپذيرفتند.
بنابراين از اين ماجرا در مييابيم كه در برابر انحرافهای فكری بايد غيرت دينی نشان داد و اين خصلت، از صفات بارز اوليای خداست. خشم و غضبی كه در راه رضای الهی و برای زدودن انحراف عقيدتی باشد، مذموم نيست، بلكه از لوازم تربيت است. اگر در ميان جامعهی مسلمين انحرافی پديد آيد كه منجر به ضربهی جدی به دين و سست شدن اعتقادات دينی ميگردد، بايد به شدت با آن برخورد كرد.
راه خود را جدا كنيد
در آيهی 140 سورهی نساء ميخوانيم: "إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ یُكْفَرُ بِها وَ یُسْتَهْزَأُ بِها فَلا تَقْعُدُوا مَعَهُمْ حَتَّی یَخُوضُوا فِی حَدِيثٍ غَیْرِهِ إِنَّكُمْ إِذاً مِثْلُهُمْ إِنَّ اللَّهَ جامِعُ الْمُنافِقِينَ وَ الْكافِرِينَ فِی جَهَنَّمَ جَمِيعاً" هر گاه شنيديد آيات خدا مورد كفر يا تمسخر قرار ميگيرد با آنان، همنشينی نكنيد تا به سخن ديگری مشغول شوند، و گر نه شما هم مانند آنان خواهيد بود. همانا خداوند همهی منافقان و كافران را در دوزخ جمع ميكند.
آنان كه در جلسات خود به مسخره كردن و استهزاء مسائل دينی ميپردازند، هدفی جز ضربه زدن به دين و بيكفايت نشان دادن آن ندارند. آيهی فوق به ما ميآموزد كه در برابر تمسخر دين و گفتههای ناحق نبايد بيتفاوت بوده و سكوت كرد. بلكه بايد غيرت و تعصب دينی خود نسبت به مقدسات را به دشمنان نشان داده و اگر نميتوانيم آنان را از كارشان بازداشته و منصرف نماييم، از آنان جداشده و همراهيشان نكنيم. چرا كه اين سكوت ممكن است از طرفی نشانهی تأييد عمل آنان از سوی ما باشد و از سوی ديگر نشانهی روحيهی نفاق در وجود ما خواهد بود. زيرا يك مسلمان واقعی هرگز نميتواند در مجلسی شركت كند كه در آن نسبت به آيات و احكام الهی توهين ميشود و اعتراض ننمايد، يا لااقل عدم رضايت خود را با ترك آن مجلس آشكار نسازد. علاوه بر اين كه اعراض از بديها و مبارزهی منفی با زشتكاران و ترك مجلس آنان، يكی از شيوههای نهی از منكر است.
رسول خدا (صلی الله عليه و آله) فرمودهاند: كسی كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، در مجلسی كه در آن امامی سب (دشنام) ميشود، و يا از مسلمانی عيبجويی ميگردد، نمينشيند.
بنابراين نبايد به بهانهی آزادی بيان، تسامح، خوشاخلاقی، مدارا، حيا، مردمداری و ........ در مقابل تمسخر و ضربه زدن به دين سكوت كرد.
زهرا قربانی فرد
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180963
N’oubliez pas le zèle religieux !
Que ferez-vous si vous constatez une personne qui porte atteinte à la religion ? Vous restez indifférent ? Vous vous séparez d’elle ? Vous la regrettez ? Vous la maudissez ? Vous priez pour que Dieu l’oriente ? Ou vous lui donnez tendrement des conseils ? Ou bien encore vous le traitez avec violence et vous vous mettez en colère ?
La réalité est que devant tout vice et selon les cas et situations, il faut adopter des comportements dissuasifs différents. Il ne faut pas toujours prendre une attitude modérée, ni se montrer trop dur et rigoureux. En principe un homme de bon sens agit selon le moment, le lieu, la personne, le type de vice et la sévérité de la déviation pour obtenir le meilleur résultat.
Se mettre en colère
Nous savons que le prophète Moïse (AS) a été appelé à prier au-dessus du Mont durant 30 nuits, pour recevoir les prescriptions de la Thora et pendant cette période, son frère Aaron était désigné comme son successeur chez les descendants d’Israël. Mais Dieu a augmenté cette période en 40 nuits et après le prolongement de l’absence du prophète Moïse (AS), les Fils d’Israël ont été trompés par Sameri, quittant le monothéisme au profit du culte du Veau d’or.
Après être rentré du Mont, le prophète Moïse (AS) s’est mis sérieusement en colère en voyant la scène. Le verset 150 de la sourate « Les limbes » dit à ce propos : « Moïse retourna vers son peuple fâché et triste. » Il était très inquiet de l’avenir des Fils d’Israël, parce qu’il est facile de détruire et de corrompre. Parfois une seule personne peut détruire beaucoup de chose, alors qu’il est très difficile de les reconstruire et de les remettre en bon état. Moïse (AS) a montré sa vive colère et a sévèrement réagi, pour brouiller tout dans la pensée des Fils d’Israël et de susciter une révolte dans la société déviée du droit chemin. Sinon il ne serait pas facile de les faire retourner.
En ce qui concerne la vive réaction de Moïse (AS) face à cette scène, le Saint Dieu dit : « Et il jeta les tablettes, et prit la tête de son frère en la tirant à lui. »
En vérité cette réaction montre d’une part la vive inquiétude et passion de Moïse face à l’idolâtrie et à la déviation de son peuple et de l’autre part, elle sert d’un instrument efficace pour réveiller les israéliens endormis et attirer leur attention à leur action qui était fort abominable. Par conséquent s’il ne semble pas juste d’abandonner les tablettes de la Thora à terre et de reprocher à son frère, une telle réaction vive et violente était nécessaire pour montrer aux Fils d’Israël l’importance et la profondeur de leur faute, parce qu’il était fort possible que les restes de l’idolâtrie demeurent dans leur âme.
Cette réaction dure et furieuse a joué un rôle éducatif extraordinaire sur les gens d’Israël, changeant complètement la situation. Alors que si Moïse (AS) voulait donner des conseils dans des mots doux et agréables, les Israéliens les auraient moins acceptés.
Cet événement montre alors qu’il faut du zèle religieux face aux déviations de l’intellect et que c’est l’une des qualités évidentes des Amis de Dieu. La colère qui cherche à obtenir la satisfaction divine et à éliminer les déviations idéologiques n’est pas à reprocher, mais elle compte parmi les instruments de l’éducation. Si une déviation apparaît au sein de la communauté musulmane, déviation qui peut porter un coup dur à la religion et ébranler les croyances religieuses, face à une telle déviation, il faut prendre une position dure.
Séparer son chemin
Le verset 140 de la sourate « Femmes » dit : « Lorsque vous entendez qu’on mécroit aux signes de Dieu et qu’on s’en raille, alors vous asseyez point avec ceux-là jusqu’à ce qu’ils se plongent dans une conversation autre. Sans quoi vous serez comme eux. Oui, Dieu est le rassembleur des hypocrites et des mécréants, tous, dans la Géhenne. »
Ceux qui se raillent, lorsqu’ils se rassemblent, des questions religieuses, n’ont pour but que de porter atteinte à la religion et de mettre en lumière ses démérites. Le verset mentionné nous enseigne qu’il ne faut pas se montrer indifférent face aux propos désavantageux de ces gens et garder le silence devant eux. Mais il faut montrer son zèle et sa dévotion religieuse aux ennemis pour défendre ses sacro-saints. Si on ne peut pas empêcher les ennemis de ce qu’ils font, il faut se séparer d’eux, parce que le silence peut être un signe de l’approbation de leur acte, d’une part et de l’autre part, il fait état de l’existence des signes de l’hypocrisie chez nous. Un vrai musulman ne peut se présenter dans une réunion où on prend en mal les signes et les prescriptions de Dieu. Il proteste ou au moins manifeste son mécontentement en quittant la réunion. D’autant plus que se distancer des maux et mener une lutte négative contre ceux qui accomplissent de mauvaises actions en les quittant, comptent parmi les moyens d’interdire le mal.
Le Prophète Mohammad (SAWA) a dit : « Celui qui croit en Dieu et en le jour du Jugement dernier ne participe pas aux réunions où on offense un Imam ou on parle des défauts d’un musulman. »
Par conséquent il ne faut pas garder le silence devant les railleries et les efforts visant à porter atteinte à la religion, sous prétexte de la liberté d’expression, de la tolérance, de la bonne humeur, de la honte et du respect de l’autrui.
Zahra Ghorbanifard
http://www.tebyan.net/index.aspx?pid=180963
