Ояти меҳварии рӯзи дуюми Рамазон; оромиш дар қалби тӯфон
Ба гузориши Икно, ҳамзамон бо моҳи мубораки Рамазон, наҳзати қуръонии «Зиндагӣ бо оятҳо» ҳар рӯз як ояти меҳвариро матраҳ мекунад.
Дар рӯзи дуюм, ояти 250-уми сураи муборакаи Бақара ба унвони ояти рӯз интихоб шудааст, то инсонро ба сабру таҳаммул ва наҳаросидан аз ҳодисаҳо даъват намуда, роҳнамое барои рӯбарӯ шудан бо сахтиҳо ва чолишҳои зиндагӣ бошад.
«رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَیْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْکَافِرِینَ»
Парвардигоро! Бар мо сабру шакибоӣ фурӯ рез, қадамҳоямонро устувор соз ва моро бар гурӯҳи кофирон пирӯз гардон.
Матни илҳомбахше, ки ҳамроҳи ин оят ироа шудааст, чунин аст:
«Ин оят садои дили мӯъмин дар лаҳзаҳои тарсу тардид аст; даъвате барои дарёфти неруе, ки аз берун намеояд, балки аз даруни имон меҷӯшад. Матн нишон медиҳад, ки дар майдонҳои сахт он чи сарнавиштро таъйин мекунад, на шумори нерӯ ва силоҳ, балки ҳолати дилҳост, ки ба Худо такя кардаанд.
Сабр дар ин нигоҳ, сукути ғайрифаъол нест; балки неруест, ки дар миёни ҳамлаи изтироб инсонро устувор месозад ва аз шикасти дарунӣ бозмедорад.
Суботи қадам решаест, ки намегузорад имон бо боди тамасхур, фишор ё таҳдид ба ларза дарояд ва нусрат меваест, ки танҳо бар шохаи ин ду дарахт мерӯяд.
Имон на як мафҳуми зеҳнӣ, балки таҷрибаи амалӣ аст. Ҳар ҷо башар дар тангно қарор гирифтааст, дарҳои кушоиш аз ҳамон лаҳзае боз шудаанд, ки даст ба дуо боло рафтааст; ҳамон гуна ки паёмбарон дар бунбастҳои таърих аз Нӯҳ ва Закариё то Лут бо ҳамин тавассул роҳҳои бастаеро гушодаанд.
Дуо дар мантиқи Қуръон на танҳо гуфтугӯе дар хилват, балки амали майдониест, ки рӯҳи муқовиматро зинда мекунад ва аз дили муҳосира роҳе тоза месозад».
4335647
