Таҳлил ва рушдҳои охири замон
Қуръони Карим мефармояд:
لَوْ تَزَیلُوا لَعَذَّبْنَا اَلَّذِینَ کفَرُوا مِنْهُمْ عَذاباً أَلِیماً ؛
Агар шумо кофирон ва мӯъминонро аз ҳам ҷудо мекардед, албатта ононе, ки кофир ҳастанд, ба азоби Худ меандохтем (Фатҳ: 25).
Як шахс аз Имоми Содиқ (а) пурсид, ки чаро [бар асоси эътиқоди шиа] Амири мӯъминон (а) дар ҷараёни Сақифа ҷанг накард. Ишон дар ҷавоб ба ҳамин ояти шариф ишора карданд. Ровӣ пурсид, ки маънои ҷудо шудани кофирон ва мӯъминон чист? Имоми (а) фармуданд: амонатҳои мӯъминон дар ҷисмҳои кофирон аст. Зоҳир шудани Ҳазрати Қоим (а) низ ҳамин тавр аст. Ҳанӯз то он ки ин амонатҳо аз ҷисмҳои кофирон хориҷ нашаванд, Ҳазрат зоҳир намешавад; аммо пас аз хориҷ шудан онҳо, Ҳазрат зоҳир шуда ва бар душманон ғолиб меоянд.
Дар асл, саволи ровӣ ин буд, ки агар Амири мӯъминон (а) дар ҷараёни Сақифа парчам бардоштани ҷанг мекард, табиатан бо шумораи маҳдуд мубориза мебурданд, аммо дар ҷангҳои давраи хилофаташон маҷбур шуданд бо чанд ҳазор нафар муқобила кунанд. Сирри ин таъхир дар ҳикоя ин аст, ки ба амонатҳои илоҳӣ фурсат барои рушд дода шавад; шахсоне, ки иқтидор ва истеъдоди тарбия ва рушд доранд, аммо ҳанӯз фурсат барои онҳо фароҳам нашуда буд.
Паёмбар Акрам (с) дар Фатҳи Макка низ иҷозат надоданд, ки бо интиқом аз мардум ин шаҳр пояи баъзе фитнаҳои ояндаро шикаста шавад; зеро ҳанӯз дар байни мардум ва ҷисмҳои онҳо шахсони мӯъмин вуҷуд доштанд. Бо вуҷуди ин, таҳлили динӣ (селексия) ба таври табиӣ вақтталаб аст; албатта, бисёр вақт рушдҳо дар ҳамон ҷуғрофияи рехташуда рӯй намедиҳад; яъне мумкин аст рӯйиш дар паҳлӯи мо бошад, аммо рушд дар тарафи дигаре аз ҷаҳон бошад.
Ҳамин тавр, мисли он ки бисёр одамони озод дар Ғарб аз фоҷиаҳои Исроил дар ҷаҳон, аз ҷумла ҳамла ба мардум бенавои Эрон, ба садои эътироз мебароянд, аммо гурӯҳи каме бо боло бардоштани парчами Исроил шодмонӣ мекунанд ва пойкуби менамоянд.
4338655
