Тавҳиди афъолӣ — мукофоти илоҳӣ барои размандагони муқовиматкунанда

Қуръони Карим дар қисме аз оятҳо аз нусрат ва ёрии Худованд сухан мегӯяд; масалан мефармояд: «يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ» «Эй касоне ки имон овардаед! Агар шумо Худоро ёрӣ кунед, Ӯ шуморо ёрӣ мекунад» (Муҳаммад: 7).

Худованд дар ҳоле аз инсонҳо кӯмак хостааст, ки лашкарҳои осмонҳо ва замин таҳти фармони Ӯянд ва Ӯ худ Қодир ва Ҳаким аст:  

«وَمَا النَّصْرُ إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَكِيمِ»

«Нусрат танҳо аз ҷониби Худои қавию ҳаким аст» (Оли Имрон: 126).

Ин нусратталабии илоҳӣ аз мавҷуди маҳдуде чун инсон барои барангехтани ангеза ва озмоиши ӯст. Агар инсон дар ин имтиҳон муваффақ шавад, подоше дарёфт мекунад. Барои намуна дар мавриди сафарбарӣ ба ҷабҳа мефармояд:  

«قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ»

«Бо онон биҷангед, ки Худо онҳоро ба дасти шумо азоб медиҳад» (Тавба: 14); яъне мубориза кунед, ки Худованд мададгори шумост ва ба воситаи дасти шумо кофиронро азоб мекунад.

Аммо вақте ки размандагон ба майдони ҷанг шитофтанд ва нишонаҳои қудрати илоҳиро диданд, ба дараҷаи баландтарин маърифат мерасанд. Бинобар ин, таъбири Қуръон амиқтар шуда, мефармояд:  

«فَلَمْ تَقْتُلُوهُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ قَتَلَهُمْ» 

«Шумо онҳоро накуштед, балки Худо онҳоро кушт» (Анфол: 17); яъне идораи майдон ва маҳви кофирон ба ҳикмати Худованд буд.

Пас, дар оғози роҳ барои ташвиқ ва ба ҳаракат даровардани муҷоҳидон мегӯяд:  
Биҷангед, ки Худо шуморо ёрӣ мекунад.  

Вале вақте ки даъвати Худоро қабул карданд, мукофоти ин кори солеҳро ба дастёбӣ ба тавҳиди афъолӣ қарор медиҳад. Маърифати тавҳиди афъолӣ — баландтарин мукофотест, ки Худои Мутаъол ба размандаи собитқадам иҷозат медиҳад; яъне дарк мекунад, ки Худованд валӣ ва сарпарасти комили онҳост.  

Ҳатто тире, ки аз камон партофта мешавад, ба ихтиёри муҷоҳид нест, балки Худованд онро ба ҳадаф мерасонад:  

«وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ رَمَى»

«Ту нандохтӣ он вақт ки андохтӣ, балки Худо андохт» (Анфол: 17).

3496968