5 Textes pour samedi le 4 février(15 Bahman)-MERCI

5 Textes pour samedi le 4 février(15 Bahman)-MERCI

برترين اعمال نزد خداوند
آيت الله بهجت(ره) ؛تنها با حرف زدن به جايی نمی رسيم !
________________________________________
________________________________________
برترين اعمال نزد خداوند
تكامل انسان در قرب الهی است. هر چه انسان در مراتب قرب بالاتر رود، به همان نسبت روحش متكامل‌تر می‌گردد، تا جايی كه به مقام فنا می‌رسد، يعنی توجهش از هر چه غير خدا است منقطع می‌گردد. قرب الهی با عبوديت و بندگی خدا حاصل می‌شود. امام صادق(عليه‌السلام) از پيامبر اكرم(صلی الله عليه و آ له) نقل كرده است:"اعمالی كه بر بنده واجب كرده‌ام، محبوب‌ترين كارها نزد من است كه بنده با انجام آن‌ها می‌تواند در بالاترين سطح به من نزديك شود
او با انجام مستحبات تا آن جا نزد من مقرّب می‌شود كه او را دوست می‌دارم، پس وقتی او را دوست داشتم، گوش او می‌شوم كه با آن می‌شنود و چشم او می‌شوم كه با آن می‌بيند و زبان او می‌شوم كه با آن سخن می‌گويد و دست او می‌شوم كه با آن كار انجام می‌دهد. اگر مرا بخواند، او را اجابت می‌كنم و اگر از من چيزی بخواهد، به او عطا می‌نمايم".( اصول كافی، ج 4، ص 54)
اگر بخواهيم در مسير عبوديت و بنده شدن گام برداريم، اوّلين كار اين است كه خواسته‌های نفسانی را كنار بگذاريم و خواسته خدا را محور اعمال و رفتارمان قرار دهيم.
انجام واجبات و ترك محرّمات تمرينی است برای اين كه به تدريج اراده و خواست خدا را بر خواست خود مقدّم بداريم.
مانعی برای سقوط در زمان غيبت
در زمان غيبت انسان می‌تواند با عمل به فرايض الهی به جايگاه و مقامات بالا برسد و يا با بی‌توجهی به مسائل دينی دچار سقوط و انحطاط شود كه هيچ مسيری برای بازگشت آن وجود ندارد؛‌ بنابراين جوانان ما بايد مراقب باشند تا خدای نكرده در جايگاه انحطاط و سقوط قرار نگيرند.
معظم له رعايت شئؤنات اسلامی را برای جوانان مهم برشمردند و راه تهذيب نفس و نزديك شدن به خدا و ائمه اطهار عليهم السلام را عمل به واجبات و ترك محرمات دانستند.
حضرت آيت الله العظمی بهجت(ره) درباره علماء و بزرگان می‌فرمايد: به معلومات و واضحات خود، عمل نمی‌كنيم، مَعَ ذلك مقامات و علميات و معارف بالاتر را طالبيم.
تنها با حرف زدن نمی‌توان به جايی رسيد
به ياد دارم در كربلا آقا شيخ نابينايی در بالا سر سیّدالشهدا ـ عليه‌السّلام ـ و در حالی كه مرا نمی‌ديد، به پسرش كه كوچك بود و هنوز بالغ نشده بود، می‌گفت:
پسرم! نماز بخوان.
وقتی پسر به نماز ايستاد، در وقت نیّت، وقتی كه می‌خواست به او ياد دهد كه چگونه نیّت كند، می‌گفت: پسرم! در نماز دلت را به خدا ببند!
يك كلمه است، گوش كردن و نكردن، گفتن و نگفتن ولی فرقش از زمين تا آسمان است.
اگر ميل داری به جايی برسی كه سیّد رضی، سیّد مرتضی، و شيخ مفيد ـ رحمهم اللّه‌ ـ رسيدند، كاری بكن كه آن‌ها می‌كردند، تا به مقامات آن‌ها برسی. آری، با حرف تنها نمی‌توان به جايی كه آن‌ها رسيده اند، رسيد.
علميات آنان شرق و غرب را فرا گرفته و عمليات آن‌ها هم قابل انكار نيست، و كرامات عجيب و غريب هم از آن‌ها نقل شده كه قابل انكار نيست.
بنابراين، فرق ما و آن‌ها اين است كه آن‌ها اهل علم و عمل و صاحب مقامات و كرامات بوده اند و ما نيستيم.
به نظر بنده تفاوت ميان ما و آن‌ها فقط در اين است كه آن‌ها به آن چه می‌دانستند، عمل می‌كردند؛ ولی ما حتی آن چه را كه می‌بينيم، عمل نمی‌كنيم! و حتيأَلاْءَهَمّ فَالاْءَهَمَّ و أَلاْءَوْجَب فَالاْءَوْجَب را رعايت نمی‌كنيم! آن‌ها در مقام عمل حتی در عمل به مستحبات، منتظر حالی بودند كه آن را خوب انجام دهند! تنها مشابهت ما با آن‌ها اين است كه آن‌ها در ايمان و يقين قوی بودند و صلابت داشتند، و ايمان و يقين ما ضعيف است!

-******************


Les meilleures œuvres auprès de Dieu
L’ayatollah Bahdjat (s) : les paroles seules ne servent à rien !

Meilleures œuvres auprès de Dieu
La perfection de l’homme réside dans son approchement de Dieu. Plus l’homme s’élève dans l’hiérarchie de la proximité de Dieu, plus son esprit transcende au point à arriver à l’étape de l’anéantissement, soit il n’attachera plus d’intérêt qu’à Dieu. L’approchement s’obtient par la servitude de Dieu. L’Imam Sadegh (AS) cite le Noble Prophète de l’Dieu (SAWA) dire : « Les œuvres que j’ai décrétées comme obligatoires pour mes serviteurs sont les meilleures œuvres auprès de moi. En les accomplissant, le serviteur peut m’approcher au plus haut degré. »
En accomplissant les œuvres recommandées, ils peuvent s’approcher de moi au point à obtenir mon amour. Alors quand je les aime, je serai leur ouïe par laquelle il entend, je serai son œil par lequel il voit, je serai sa langue par laquelle il parle, je serai sa main par laquelle il travaille. S’il m’appelle, je lui réponds et s’il me demande quelque chose, je la lui offre. » (Ossoul Kafi, vol. 4, p. 54)
Si l’on veut parcourir le chemin de la servitude, le premier pas c’est de rejeter de suivre la pente de ses désirs et de choisir la volonté divine comme l’axe de ses œuvres et de son comportement.
Accomplir les obligations et quitter les interdictions constitue un exercice qui permet graduellement de donner la priorité à la volonté de Dieu au lieu de servir sa volonté.
Une entrave à la chute en temps de l’occultation
En temps de l’occultation, l’homme peut arriver à une place élevée en accomplissant les obligations décrétées par Dieu, ou il peut expérimenter la chute et la décadence en ignorant les questions d’ordre religieux, itinéraire qui aboutira au néant. Par conséquent les jeunes doivent redoubler de vigilance pour éviter la décadence et la chute.
L’ayatollah Bahdjat considérait le respect des devoirs islamiques par les jeunes comme important, soulignant que la purification de l’âme et le rapprochement de Dieu et des imams saints (AS) se réaliseraient en accomplissant les obligations et en évitant les interdictions.
En ce qui concerne les oulémas et les grands, l’ayatollah Bahdjat (s) indiquait : « Nous n’appliquons pas les choses connues et explicites, cependant nous sommes en quête des étapes, des sciences et des connaissances plus élevées. »

Les paroles seules ne servent à rien !
Je me souviens qu’un cheikh aveugle qui ne me voyait pas disait à son petit fils, dans le sanctuaire du seigneur des martyrs (AS), à Karbala : « Mon fils, fais ta prière ! »
Le fils a commencé à faire ses prières. Au moment où le père voulait lui apprendre à exprimer son intention, il a dit : « Mon fils ! Attache ton cœur à Dieu au moment de prier. »
Il y a un mot : écouter ou ne pas écouter, dire ou ne pas dire, mais la distance qui les sépare est aussi grande que celle qui sépare la terre du ciel.
Si tu veux arriver là où Seyed Razi, Seyed Morteza et le cheikh Mofid (Que Dieu les agrée), fait qu’ils faisaient. Oui, en parlant on ne peut arriver à la place où ils étaient arrivés.
Leurs œuvres ont envahi l’Est et l’Ouest. Œuvres qui sont incontestables. On cite des actions étranges de leur part, actions qui ne sont pas niables.
Par conséquent la différence qui nous sépare d’eux c’est qu’ils étaient des gens de science et d’action, des gens gnostiques qui disposaient étapes spirituelles qui nous manquent.
A mon avis, la différence entre nous et eux c’est qu’ils appliquaient ce qu’ils savaient, alors que nous n’appliquons pas ce que nous voyons. Nous ne respectons pas ????????. Dans l’application même des actions recommandées (non obligatoires), ils agissaient bien pour obtenir la satisfaction de Dieu. La seule ressemblance entre nous et eux, c’est qu’ils avaient une foi solide et ferme alors que nous disposons d’une conviction et d’une confiance faible !
خوشی‌های واقعی و خيالی
________________________________________
________________________________________
خوشی‌های واقعی و خوشی‌های خيالی و لحظه‌ای. رستگار چه كسی است؟ خوشبخت چه كسی است؟ خوشبختی چيست؟
همه مردم دنبال خوشی می‌گردند. كسی نيست كه به اين بحث نياز نداشته باشد. يكی خوشی را در پول می‌داند، يكی در مقام می‌داند. يكی در خانه می‌داند. يكی در همسر زيبا می‌داند.
بعضی از خوشبختی‌ها خيالی است، بعضی از خوشبختی‌ها واقعی است. قرآن هم برای همه تابلو زده كه مواظب باشيد.
گاهی افراد خودشان را پودر می‌كنند، نابود می‌كنند، در خوشی خيالی. آياتی در قرآن هست كه خوشی‌های خيالی را بيان می كند .
زرق و برق فريبنده‌ی دنيا
1- يكی چشم‌داشت به زرق و برق. قارون وقتی با يك اسكورت‌ها و جمعيت و دنگ و فنگی داشت در خيابان راه می‌رفت، افراد می‌گفتند: «يا لَیْتَ لَنا» ای كاش برای ما بود «مِثْلَ ما أُوتِیَ قارُونُ إِنَّهُ لَذُو حَظٍّ عَظيمٍ» (قصص/79) حظ را او می‌برد. خوشا به حالش! كيف می‌كند. «حظ عظيم» يعنی كيف بزرگ را قارون می‌برد. ببين چه خانه‌ای، چه زندگی‌ای! آيا خوشی اين است؟ قرآن می‌فرمايد كه: «وَیْلٌ لِّكُلّ‌ِ هُمَزَةٍ لُّمَزَةٍ، الَّذِی جَمَعَ مَالًا وَ عَدَّدَهُ» (همزه/1 و2) «جَمَعَ مَالًا»يعنی مال جمع كرده است.«وَ عَدَّدَهُ» دائم هم می‌شمارد.
سكه امروز چند است؟ اصلاً روزنامه كه می‌خرد برای نرخ سكه می‌خرد. كار ندارد كه در مملكت سومالی چه كسی گرسنه است؟ چه كسی مرد؟ چه كسی زنده شد؟ می‌گويد: سكه چند است؟ فقط هدفش«جَمَعَ مَالًا وَ عَدَّدَهُ»!
گاهی افرادی خودشان را خوشبخت می‌دانند. می‌گويند: ببين ديگر كسی نمی‌تواند به ما بگويد: بالای چشمت ابرو است. هرچه بخواهيم همان‌طور می‌شود : «ما أَظُنُّ أَنْ تَبيدَ هذِهِ أَبَداً» (كهف/35)
قرآن نقل می‌كند يك ثروتمند باغداری آمد در باغ اين درخت‌ها را ديد و نهرها را ديد و گفت: ديگر اين‌ها نابود شدنی نيست ، من ديگر تثبيت شده‌ام. ديگر كسی نمی‌تواند من را تكان بدهد. جايگاه من خيلی قوی است. اطمينان می‌كند كه جای پايش سفت است :«أَنَا أَكْثَرُ مِنْكَ مالاً وَ أَعَزُّ نَفَراً» (كهف/34)

تكيه بر غير خدا پوچ است!
حدود دويست بار در قرآن «دون الله» است. يعنی به هرچه غير از خدا تكيه كنی پوچ می‌شود. قذافی را ببينيد. مبارك را، شاه را، صدام را.
نوح به پسرش گفت: ايمان بياور سوار كشتی شو. خداوند اراده كرده كفار را غرق كند. گفت: من كه غرق نمی‌شوم. گفتند: چطور؟ گفت: پس كوه برای چيست؟ : «سَآوی» مأوا می‌گيرم، منزل می‌گيرم، «إِلی‌ جَبَلٍ» (هود/43) من تا ببينم دنيا را آب برده سر كوه می‌روم.«یَعْصِمُنی» كوه مرا حفظ می‌كند. «سَآوی إِلی‌ جَبَلٍ» سراغ كوه می‌روم. نوح می‌گفت: پسرم غرق می‌شوی. پسرش می‌گفت: من غرق نمی‌شوم. گفت: خدا تو را غرق می‌كند. می‌گفت: كوه! به كوه تكيه كرد و غرق شد.
تكيه بر قدرت و ثروت دنيا
تكيه به حكومت، تكيه به چيز خيالی، تكيه بر تشريفات، فلانی را دو تا هلی‌كوپتر و بيست تا بنز اسكورت كردند. چه جايگاهی دارد؟ همين آقا از ترس پشه در پشه‌بند می‌رود. تكيه بر تشريفات، چه؟ قارون. «فَخَرَجَ عَلی‌ قَوْمِهِ فی‌ زينَتِه» (قصص/79) از خانه‌اش خارج شد، با تشريفات. يك عده گفتند: «يا لَیْتَ لَنا مِثْلَ ما أُوتِیَ قارُون» .
تكيه بر باغ، قرآن می‌گويد: «ما أَظُنُّ أَنْ تَبيدَ هذِهِ أَبَداً» (كهف/35) فكر نكنم اينها نابود شوند.
شاه فكر می‌كرد تا صد نسل بعدش هم كه شاهپور، ماهپور باشند، همه وضعشان خوب است ،اما ...
تكيه بر باغ، تكيه بر كوه، «سَآوی إِلی‌ جَبَلٍ یَعْصِمُنی» تكيه بر حكومت،«أَ لَیْسَ لی‌ مُلْكُ مِصْر» (زخرف/51) فرعون می‌گفت: آيا ملك مصر برای من نيست؟ «أَ لَیْسَ لی‌ مُلْكُ مِصْر» تكيه بر حكومت.
تكيه بر نژاد، وقتی خدا به ابليس گفت: سجده كن. گفت: من! به او سجده كنم؟«خَلَقْتَنی‌ مِنْ نارٍ» نژاد من از آتش است.«وَ خَلَقْتَهُ مِنْ طينٍ» (اعراف/12) نژاد آدم از خاك است. آدم از خاك است و من از آتش. آتش بر خاك برتری دارد.
سر انجام همه‌ی آن‌ها جز تباهی و نابودی هيچ چيز نبود .
تكيه بر مدرك و تحصيلات
فرزند يك مدرك كارشناسی و كارشناسی ارشد می‌گيرد ديگر پدر و مادر را نمی‌بيند و به آن‌ها توجه نمی‌كند. اما خداوند يك بيانی دارد و می‌فرمايد: همه با سوادها سوادتان را روی هم بريزيد، اندكی بيش نيست. «وَ ما أُوتيتُمْ مِنَ الْعِلْمِ إِلاَّ قَليلاً»(اسراء/85) همه‌ی باسوادها اطلاعاتشان را روی هم جمع كنند، قليلی بيش نيست. به هيچ چيز نمی‌شود تكيه كرد. كه اگر خدا اراده كند همه چيز از بين می‌رود و هيچ چيز نجات نمی‌دهد.
خوشبختی واقعی در گرو سلامت جسم و روح
خوشی چيست؟ واقعيت چيست؟ خوش به حال چه كسی؟ خوشا به حال كسی كه از نظر بدنی سالم باشد، « وَ سَلامٌ عَلَیْهِ یَوْمَ وُلِدَ» روزی كه متولد شد اولاد حلال زاده شير پاك خورده، تولدش از نظر وراثتی هيچ مسئله‌ای ندارد، «وَ یَوْمَ یَمُوت» تمام عمرش را هم خوب زندگی كرد و سالم مرد. «وَ یَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا» (مريم/15) روز قيامت هم جوری به دنيا آمد كه بتواند تمام حرف‌هايش را روز قيامت جواب بدهد. اين را می‌گويند آدم موفق.
موفقيت انسان به خانه و ماشين و تلفن نيست، آدم موفق آدمی است كه ؛
از نظر جسمی صد در صد سالم باشد. از نظر رفتار زندگی‌اش صد در صد روی مرز باشد. از نظر قيامت رو سفيد باشد. قرآن هم همين را می‌گويد. می‌گويد: «وَ سَلامٌ عَلَیْهِ یَوْمَ وُلِدَ» روز تولد، «وَ یَوْمَ یَمُوتُ» روز مرگ، «وَ یَوْمَ یُبْعَثُ حَیًّا» روز قيامت.
ماشينی سالم است كه دو تا چرخ جلوی آن و دو تا چرخ عقبش همه سالم باشد. هر كدام از اين لاستيك‌ها بتركد، منفجر شود، واژگون می‌شود. يك نگاه ما، چشم‌انداز ما آينده باشد.
چگونه خوشبختی را احساس كنيم؟
اسلام عزيز 3 دستور كوتاه و مختصر و البته مرد افكن و انسان ساز را به عنوان كليد طلايی خوشبختی بشريت معرفی نموده است:
1- ايمان قلبی به خداوند متعال بياوريد.
2- اعمال صالح انجام دهيد.
3- كارهای ناپسند و گناه نكنيد.

نكته مهم در اين دستورات آن است كه نه تنها سعادت خوشبختی اخروی را تأمين و تضمين می‌نمايد بلكه سعادت دنيوی را نيز به همراه دارد! علت اين مسأله آن است كه دنيا مزرعه آخرت است و سعادت در آخرت جز با زمينه سازی در دنيا محقق نخواهد شد. نمی‌شود كشاورز كوشا و زحمت كشی در مزرعه‌ای ويران و برهوتی بی‌آب و علف بدون هيچ امكاناتی ميوه و ثمره نيكو بدست آورد.
بنابراين سعادت و خوشبختی كه قرآن برای ما ترسيم می‌نمايد هم در دنيا و هم در آخرت محقق خواهد شد و سعادت در دنيا نيز از نظر قرآن كريم پوشيده نمی‌باشد.
ممكن است اين سوال مطرح شود كه چگونه مؤمنان در زندگی دنيا طعم خوشبختی را می‌چشند و حال آنكه در بسياری از موارد زندگی سخت و توأم با رنج را تحمل می‌نمايند و عموماً از مال دنيا بهره چندانی ندارند؟!
مؤمنين در دنيا با ايمان به خدا و تقوای الهی و انجام اعمال صالح طعم خوشبختی واقعی را می‌چشند و سعادتمند حقيقی خواهند بود. ممكن است اين سوال مطرح شود كه چگونه مؤمنان در زندگی دنيا طعم خوشبختی را می‌چشند و حال آنكه در بسياری از موارد زندگی سخت و توأم با رنج را تحمل می‌نمايند و عموماً از مال دنيا بهره چندانی ندارند؟!
در پاسخ بايد گفت سختی‌ها و مشكلات در زندگی مؤمنين بلاها و امتحانات الهی است كه با صبر و شكيبايی آن‌ها عاملی برای رشد و كمال و بالا رفتن از پله‌های ترقی به حساب می‌آيد. اميرالمؤمنين علی‌عليه‌السلام فرمودند: دنيا پيچيده با بلاهاست. (الدنيا محفوفة با لبلايا؛ نهج‌البلاغه)
بنابراين زندگی در اين مزرعه! جز با تلاش و كار مداوم و سختی‌ها و باد و باران‌ها ممكن نخواهد بود. مؤمن آنچه را كه از دوست می‌رسد نيكو می‌بيند و خود را تسليم رضای او می‌كند. بنابراين اگر چه در ظاهر زندگياش آميخته با سختی و مشكلات است اما طعم خوشبختی و سعادت واقعی را كه «رضای پروردگار» است به شيرينی می‌چشد!
دعای پايانی :
خدايا دست ما را بگير، ما خوشبختی واقعی را بفهميم. و ما را خوشبخت واقعی قرار بده. خدايا دست ما را بگير، زرق و برق‌ها و كاخ‌ها و دژها و كوه‌ها و باغ‌ها، تشريفات، نژاد، مدرك، دست ما را بگير، گول اين خوشبختی‌های كاذب را نخوريم.



Plaisirs réels et plaisirs illusoires
Les plaisirs réels et les plaisirs illusoires et passagers. Qui obtient le salut ? Qui a le bonheur ? Quel est le bonheur ?
Tout le monde est en recherche du plaisir. Tout le monde en a besoin. L’un le cherche dans l’argent et l’autre dans le poste. Pour l’un avoir une maison signifie le plaisir et pour l’autre avoir une belle femme.
Certains plaisirs sont illusoires, certains d’autres sont réels. Le Dieu demande à tout le monde d’être vigilant.
Parfois les gens s’esquintent dans les plaisirs illusoires. Certains versets du Saint Dieu portent sur les plaisirs illusoires.

Apparence trompeuse du monde
Importance de la vie matérielle : Quand accompagné de son escorte, Coré marchait dans les rues, les gens disaient : « Hélas, si nous avions comme ce qui a été apporté à Coré ! Il a été doté, certes oui, d’une part énorme. » (Récit : 79) Part énorme veut dire jouissance énorme. Il a une grande maison, une immense fortune. Quel bonheur ! Le Dieu dit : « Malheur à tout séducteur blâmeur, qui amasse une fortune et la dénombre. » (Les séducteurs : 2-3)
Quand il achète un journal, il cherche les informations économiques. Il ne veut pas savoir ce qui se passe en Somalie. Il ne veut savoir qui est mort, ni qui est né. Il veut savoir ce qu’il a acquis. « Il amasse une fortune et la dénombre ».
Parfois les gens se considèrent comme heureux. Ils se disent : « Personne ne peut nous égaler. Tout ce que nous voulons ça se fait. » « Je ne pense pas que cela périsse jamais » (Grotte : 35)
Le Dieu raconte qu’un homme riche qui possédait un jardin a dit en voyant les arbres et les ruisseaux : « Cela ne disparaîtra jamais. Je suis désormais stabilisé. Personne ne peut plus m’ignorer. Je me trouve à un rang stable. Il fait alors confiance en la solidité de sa vie. « Je suis plus que toi et plus puissant que toi pour ce qui est des personnes !
Il est vain d’avoir confiance en tout ce qui est en-dehors de Dieu !
Le mot « hormis Dieu » est répété quelques deux cents fois dans le Saint Dieu. Cela veut dire qu’il est vain d’avoir confiance en tout ce qui est hormis de Dieu. Constatez Kadhafi, Moubarak, le chah et Saddam !
Le Noah demande à son fils d’ajouter foi et de monter dans le bateau. Le Seigneur a décidé de faire noyer les mécroyants. Il a dit : « Je ne me noierai pas. » On lui dit : « Comment ? » Il a dit : « Je vais me réfugier vers un mont qui me protégera de l’eau. » (Houd : 43) S’il y a de l’eau, je me réfugierai vers le mont. Celui-ci va me protéger. Noah dit : « Mon fils ! tu seras noyé. » Mais son fils répondait : « Je ne le serai pas ». Noah disait : « Dieu te fera noyer ». Le fils disait : « Le mont ! » Il s’appuya sur le mont et il s’est noyé.
Accorder de l’importance à la puissance et à la richesse
On s’appuie parfois sur le pouvoir, sur les choses illusoires, sur les pompes. On dit par exemple que tel a été transporté par l’hélicoptère et escorté par une vingtaine de voitures. Quelle place a-t-il ?! Cette même personne couche dans une moustiquaire pour se protéger contre les moustiques. C’est s’appuyer sur les pompes comme Coré. « Puis il sortit en tout son faste, vers son peuple. » (Récit : 79) Les gens dirent : « Hélas ! Si nous avions comme ce qui a été apporté à Coré. »
Accorder de l’importance au jardin. Le Dieu dit : « Je ne pense pas que cela périsse jamais » (Cave : 35) Le roi pensait que toute son ascendance vivra pendant des siècles en tout bonheur, mais …
S’appuyer sur le jardin, sur le mont, « Je vais me réfugier vers un mont qui me protégera de l’eau. », sur le pouvoir, Le pharaon dit : « Le royaume de Misr ne m’appartient-il pas ? » (Ornement : 51)
S’appuyer sur sa race, par exemple, quand Dieu dit au Satan de se prosterner, celui-ci dit : « Moi ? Je me prosterne devant lui ? Tu m’as créé de feu et alors que Tu l’as créé de poussière. » Je suis du feu et lui, de la poussière. Le feu est mieux que la poussière.
Tout cela ne mène qu’à la perdition.
S’appuyer sur ses grades et études
Un fils qui obtient un diplôme ou une licence, méprise ses parents et les ignore. Mais le Seigneur a un message. Il dit : « Toutes les sciences que vous disposez, n’est qu’une poignée. « On ne vous a apporté que peu de science » (Voyage Nocturne : 85). Si tous les savants placent leurs sciences les unes sur les autres, ça sera très peu. On ne peut s’appuyer sur rien. Si Dieu décide, tout sera disparu et rien ne pourra se sauver.

Le vrai bonheur dépend de la santé du corps et de l’esprit
Quel est le plaisir ? Qu’est-ce que la réalité ? Qui est le vrai heureux ? Heureux qui physiquement est en bonne santé. « Et paix sur lui le jour où il naquit », le jour où il est né, il était de bonne naissance, il a été nourri par un lait pur et il n’a aucun problème au plan héréditaire. « Et le jour où il mourra ». Il a mené une vie heureuse pendant toute sa vie et il a quitté ce monde en bonne santé. « Et le jour où il sera ressuscité comme vivant » (Marie : 15). Il a été ressuscité le jour du jugement dernier pour pouvoir répondre à toutes les questions. Voilà un homme réussi.
Le bonheur de l’homme n’a rien à voir avec la vie matérielle. Un homme heureux c’est l’homme qui est totalement en bonne santé au niveau de son corps, un homme totalement harmonieux au niveau de l’esprit et qui sera réussi le jour du jugement dernier. C’est ce que dit le Saint Coran : « Et paix sur lui le jour où il naquit, (jour de la naissance), et le jour où il mourra (jour de la mort), et le jour où il sera ressuscité comme vivant (jour du jugement dernier). »
Une voiture marche lorsque ses roues de devant et ses roues de derrière fonctionnent bien. Si l’une roue s’écroule, elle va exploser et elle sera renversée. Nous devons avoir une perspective de l’avenir devant nos yeux.
Comment sentir le bonheur ?
Le cher Islam nous a présenté trois brèves recommandations. Elles sont cependant dures et édifiantes et considérées comme la clef d’or du bonheur humain.
1. Avoir une foi solide en le Seigneur Très-Haut ;
2. Accomplir des œuvres pieuses ;
3. Eviter des mauvaises actions ;
Un point important à signaler c’est que ces prescriptions assurent non seulement le bonheur dans l’au-delà, mais le bonheur dans ce monde. Parce que le monde est le champ où on cultive pour l’au-delà. Le bonheur dans l’au-delà n’est autre que le bonheur réalisé ici-bas. Un bon paysan laborieux n’obtiendra rien en travaillant dans un champ ruiné, dépourvu d’eau et de possibilité.
Par conséquent le bonheur que nous retrace le Saint Coran est celui qui se réalisera ici-bas aussi bien qu’à l’au-delà et le Saint Coran accorde de l’importance au bonheur dans le monde matériel.
La question qui se pose est de savoir comment les croyants réalisent le bonheur ici-bas alors que dans la plupart des cas, ils mènent une vie dure et difficile et en général ils sont privés des privilèges de la vie matérielle.
Les fidèles vivent heureux dans ce monde en ayant la foi en Dieu, en évitant le mal et en accomplissant de bonnes œuvres.
La question qui se pose est de savoir comment les croyants réalisent le bonheur ici-bas alors que dans la plupart des cas, ils mènent une vie dure et difficile et en général ils sont privés des privilèges de la vie matérielle.
En réponse il faut signaler que les problèmes de la vie matérielle sont des épreuves divines qui aident les fidèles à s’élever et à monter l’escalier de la réussite, par la patience.
L’émir des croyants, Ali (AS) dit : « Le monde implique les malheurs » (Nahjulbalagha)
La vie dans ce champ ne sera alors possible que par le labeur, le travail assidu et en supportant les difficultés. Le fidèle considère comme bon ce que l’Ami envoie vers lui et se rend devant Sa Volonté. Par conséquent même si sa vie semble être difficile et dure, mais elle est au fond heureuse, parce que la Satisfaction de Dieu lui donne de la saveur.

Prière finale :
Seigneur ! Aide-nous à saisir le vrai bonheur !
Accorde-nous le vrai bonheur !
Seigneur ! Aide-nous à ne pas être trompés par le faste, les palais, les forteresses, les montagnes, les jardins, les cérémonies, la race, les diplômes et les autres faux bonheurs !

-*************************
زيباسازی شهر به سبك اسلام
شهرسازی و شهرنشينی يكی از پديده های كهن تمدن بشری است كه سابقه ای چند هزار ساله دارد. تاريخ نشان می دهد كه با شكل گيری تمدن های گوناگون بشری پديده شهر سازی نيز شكل گرفته و به جمعيت متمركز، معنی و مفهومی ويژه داده است.
اگرچه سن اين پديده چنان زياد است كه به سن تمدن های كهن، پهلو می زند اما هنوز كه هنوز است، بشر در پيچ و خم مشكلات شهر نشينی گرفتار است. چرا كه اين پديده در هر عصری شكلی تازه به خود می گيرد و هر روز كه از عمر طولانی اش می گذرد، چهره ای جديد از خود رو می كند.
امروزه در همه كلان شهرهای دنيا چهره های بی روح و ماشينی بسياری از مردم كه صبح ها همانند ماشين های كوكی به سر كار خود می روند و عصرها همانند باطری های دشارژ شده، بی رمق و ناتوان به خانه باز می گردند، قابل رويت است. اما با اين وجود آيا می توان برای اين معضل بزرگ يعنی خمودگی، افسردگی و دل مردگی شهرنشينان چاره انديشيد؟
دميدن روح تازه بر جسد بی جان شهرها در سايه زيبا سازی شهری همه ما می دانيم كه نعمت بينايی در انسان ارتباطی تنگاتنگ با روح و روان او دارد. هيچ كس نمی تواند تاثير فزاينده ديدنی ها را بر پرده ذهن و دل انسان انكار كند. امير مومنان علی عليه السلام در اين باره می فرمايد:
القلبُ مُصحَفُ البَصَرِ. (نهج البلاغة، حكمت 4ظ 9)؛ دل، كتاب (محل نگارش) ديده است.
بنابراين يكی از راهكارهای پراهميت در زمينه حل معضلات روانی شهرنشينان استفاده از ابزار بينايی است. روشن است كه اگر چشم های مردم به روی شادابی و زيبايی گشوده شود، پنجره دل هايشان نيز به سوی نشاط و اميدواری باز خواهد شد و افسردگی و كدورت را از ياد خواهد برد.
بنابراين بايد گفت كه زيباسازی شهری به دليل آنكه می تواند روحی تازه بر پيكره بی جان شهرها بدمد، امری ضروری و لازم است. اما نكته پراهميت اين است كه اين زيباسازی بايد با چه روش و شيوه ای صورت پذيرد؟
روند زيباسازی در كلان شهرهای دنيا نشان دهنده اين نكته است كه بشر امروز همانند بسياری از مسايل ديگر در اين مساله هم افراط كرده است و می خواهد به هر قيمتی زيباسازی شهری را برای شهرنشينان بيافريند. غافل از آنكه زيبايی اگر حقيقی نباشد تاثير مطلوبی بر روان خسته شهرنشينان نخواهد داشت.
بنابراين بايد توجه داشت كه از ضروريات زندگی شهری، زيبايی و طراوت و شادابی است اما نه هر گونه ای از زيبايی بلكه زيبايی برآمده از حقيقت و نشاط برانگيخته از فطرت. چه اينكه گاه بزك های به ظاهر زيبا به دليل تضاد با فطرت انسانی تاثيرات مخرب و نامطلوبی بر روحيه انسان می گذارد و روح خسته و پراضطراب او را از چاله ای كوچك به چاهی عميق می افكند.
درست است كه زرق و برق تبليغات شيك و شكيل امروزی ظاهری بسيار زيبا و جذاب را برای انسان تداعی می كند اما به دليل زيبايی های كاذبی كه در بسياری از آنها مشهود است، تاثير شايسته و بايسته ای در پی آن ديده نخواهد شد.
بدين جهت بايد توجه داشت كه اگرچه زيباسازی شهری امری ضروری و پسنديده است اما مسير دستيابی به اين مساله و به دست آوردن شيوه ها و روش هايی كه با فطرت انسانی تطابق كامل داشته باشد، از اصل مساله زيباسازی پراهميت تر است و كنكاشی دقيق تر و ظريف تر را خواهد طلبيد.
امام سجاد عليه السلام در اين باره می فرمايد:
حَقُّ بَصَرِكَ فَغَضُّهُ عَمَّا لَا یَحِلُّ لَكَ وَ تَرْكُ ابْتِذَالِهِ إِلَّا لِمَوْضِعِ عِبْرَةٍ تَسْتَقْبِلُ بِهَا بَصَراً أَوْ تَسْتَفِيدُ بِهَا عِلْماً فَإِنَّ الْبَصَرَ بَابُ الِاعْتِبَار.
و امّا حقّ چشم تو اين است كه آن را از هر ناروا و حرامى فرو بندى و آن را جز در موارد عبرت انگيزى كه در پرتو آن بينش يا دانشى می يابى بكار مگيرى و فرسوده‏اش مسازى. زيرا چشم، در ورودى عبرت است. (تحف العقول، ص 257)
بنابراين زيباسازی مطلوب در حوزه شهری بايد افزايش دانش و بالابردن معرفت را به همراه داشته باشد و انسان را از بعد حيوانيت به سوی انسانيت بكشاند .
كنكاشی مختصر در قرآن و روايات اهل بيت عليهم السلام راهكارهای كارآمد و ارزشمندی را به دست خواهد داد كه در ادامه به يكی از آنها اشاره خواهد شد.:
زيباسازی به وسيله رنگ و لعاب طبيعت بی شك فقدان طبيعتی روح افزا در محيط شهری، مردم شهرنشين را به سمت افسردگی و خمودگی روحی می برد و طراوت را از زندگی آنها می ربايد. به همين خاطر است كه در دوران كنونی زندگی شهرنشينی كشور ما شاهد آن هستيم كه به مجرد به دست آمدن فرصتی كوتاه برای تفريح، سيل انبوهی از جمعيت شهرنشين كلان شهرهايی همچون تهران به سوی طبيعت، روان می شود و بازسازی روحی و روانی خود را در دل طبيعت جستجو می كند. در سال های اخير اين حركت فرار گونه چنان رشد چشمگيری داشته كه بسياری را در فكر و انديشه فروبرده است.
اما برای كاهش چنين معضلی می توان طبيعت را به شهر دعوت كرد و رنگ طبيعت را بر چهره شهرها پاشيد. استفاده از آب كه به بيان قرآن حيات بخش است و جان تازه ای به همه موجودات می بخشد (سوره انبياء، آيه 30)، نيز می تواند شادابی و طراوتی وصف ناپذير به همراه آورد. امام كاظم عليه السلام در روايتی چنين می فرمايد:
ثَلَاثٌ یَجْلِينَ الْبَصَرَ النَّظَرُ إِلَى الْخُضْرَةِ وَ النَّظَرُ إِلَى الْمَاءِ الْجَارِی وَ النَّظَرُ إِلَى الْوَجْهِ الْحَسَن (تحف العقول، ص 409)؛ سه چيز چشم را جلا می دهد: نگاه به سبزه زار و نگاه به آب جاری و نگاه به چهره و روی نيكو.
بنابراين زنده كردن معماری كهن اسلامی ـ ايرانی كه حوضچه ها را در كنار باغچه ها تعبيه می كرد، امری ضروری و لازم به نظر می رسد.
سيدمصطفی بهشتی


Esthétique et urbanisme en Islam

L’urbanisme et l’urbanisation présentent un ancien phénomène de la civilisation humaine ayant des précédents millénaires. L’histoire montre que l’urbanisme a pris forme avec l’apparition des différentes civilisations humaines, donnant à la population concentrée une signification particulière.
Si l’urbanisme est ancien autant que les anciennes civilisations, cependant l’homme est toujours aux prises avec les problèmes de l’urbanisme, parce qu’il change de forme à chaque période, prenant chaque jour une nouvelle forme.
Aujourd’hui dans toutes les grandes villes du monde, les visages sans âme et machiniques des gens sont percevables qui se rendent le matin au travail comme des machines remontées et qui, déchargés et épuisés rentrent le soir chez eux. Peut-on trouver une solution pour ce grand problème à savoir la dépression, la fatigue et l’enfoncement ?

Souffler une nouvelle âme dans les constructions des villes en insérant l’esthétique dans l’urbanisme
Nous savons tous que la vision chez l’homme est en étroite relation avec son âme. Personne ne peut nier l’influence croissante laissée par les images sur l’esprit et le cœur de l’homme. L’émir des croyants, Ali (AS) dit à ce propos : « Le cœur est le livre de la vue ». (Nahdjulbalagheh, maxime 4, ???)
L’une des plus importantes solutions des problèmes psychiques chez les citadins est de prendre en compte l’aspect esthétique des constructions. Il est clair que voir la beauté contribue à la décharge et au soulagement et réduit la dépression chez les êtres humains.
Par conséquent il faut dire que l’aspect esthétique des constructions jouit d’une grande importance parce qu’il peut souffler une nouvelle âme dans la moule des villes. Néanmoins il est important d’en connaître les mécanismes. La prise en compte de l’aspect esthétique des monuments dans les grandes villes montre que l’homme d’aujourd’hui, comme dans la plupart des problèmes, a pris le chemin de l’exagération et envisage de créer la beauté pour les citoyens par tous les moyens possibles, en négligeant que si la beauté est réelle, elle influencera positivement l’âme épuisée des citoyens.
Il faut savoir que la beauté, la fraîcheur et la satisfaction sont nécessaires mais pas toute forme de beauté, une beauté qui proviendrait du réel et de l’innée. Parce que les décors beaux en apparent, laissent des effets nuisibles et défavorables en raison de leur contradiction avec la nature humaine, épuisant son âme et le poussant des petits problèmes vers ceux plus grands.
Il est vrai que les belles publicités chiques sont aujourd’hui attrayantes et très séduisantes, mais ces beautés irréelles n’ont pas une influence convenable.
Il faut donc faire attention à ce que si la beauté des villes est nécessaire et désirée, mais l’accès à cette beauté implique des procédés compatibles avec la nature humaine et que celle-ci est plus importante que l’esthétique et exige des études plus précises et plus subtiles.
L’Imam Sadjad (AS) dit à ce propos :
حَقُّ بَصَرِكَ فَغَضُّهُ عَمَّا لَا یَحِلُّ لَكَ وَ تَرْكُ ابْتِذَالِهِ إِلَّا لِمَوْضِعِ عِبْرَةٍ تَسْتَقْبِلُ بِهَا بَصَراً أَوْ تَسْتَفِيدُ بِهَا عِلْماً فَإِنَّ الْبَصَرَ بَابُ الِاعْتِبَار.
« C’est le droit de tes yeux de les fermer sur tout mal et tout interdit et de n’en faire usage que dans des affaires édifiantes pour en tirer leçon, loin de les épuiser parce que les yeux sont la porte pour prendre exemple sur les choses. » (Tohaf-ul-Oghoul, p. 257)
Alors une esthétique désirée dans le domaine de l’urbanisme doit contribuer au développement de la science et à la hausse des connaissances et conduire l’homme de la dimension animale vers la dimension humaine.
Un court parcours dans le Saint Coran et les traditions de l’Ahl-ol-Beyt (AS) fournira des mécanismes efficaces et précieux dont un sera évoqué ici.
L’urbanisme artificiel et l’absence d’une nature vivifiante dans l’espace urbain provoquent la dépression et la fatigue chez les habitants et les privent de la joie et de la fraîcheur. C’est pour la même raison qu’actuellement, en Iran, à chaque fois que l’occasion se présente, une immense foule des grandes villes dont Téhéran se dirige vers la nature et se restaure moralement au cœur de la nature. Au cours de ces dernières années, ce mouvement a pris de larges dimensions, au point que de nombreux responsables font de profondes réflexions à ce propos.
Cependant pour réduire un tel problème, il est nécessaire d’inviter la nature en ville et de donner à la ville la couleur de la nature. L’usage de l’eau qui est vivifiante, selon le Saint Coran, et qui donne vie à toutes les créatures (Sourate prophètes : 30) peut aussi procurer une joie et un épanouissement indescriptibles.
L’Imam Kazem (AS) dit à ce propos :
ثَلَاثٌ یَجْلِينَ الْبَصَرَ النَّظَرُ إِلَى الْخُضْرَةِ وَ النَّظَرُ إِلَى الْمَاءِ الْجَارِی وَ النَّظَرُ إِلَى الْوَجْهِ الْحَسَن
« Trois choses procurent de la joie aux yeux : la plaine verdoyante, l’eau coulant et un beau visage. » (Tohaf-ul-Oghoul, p. 409)
Alors il semble nécessaire de revivifier l’architecture islamique iranienne qui plaçait les bassins d’eau au cœur des jardins.
Seyed Mostafa Behechti

*--------------------------*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
چه كسانی عذاب جاودانه دارند ؟

آنچه مسلم است خلود كفار، افراد بی‌ايمان و مشركان در دوزخ می‌باشد، اما خلود همه گنه‌كاران و معصيت‌كاران مسلم نيست مگر اينكه عصيان و گناه آنچنان عظيم يا گسترده باشد كه انسان را به كفر و ترك ايمان بكشاند يا بی‌ايمان از دنيا برود.
خلود و جاودانگى در عذاب دوزخْ ويژه كافران است، و بر مؤمنان گنه‌كار ـ كه جانشان به نور «توحيد » روشن است ـ راه آمرزش و خروج از آتش بسته نيست، چنانكه می‌فرمايد: (إِنَّ اللّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَكَ بِهِ و یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ یَشاءُ وَمَنْ یُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَد افْتَرى إِثْماً عَظِيماً) (نساء/48): خداوند هرگز شرك را نمی‌آمرزد، ولى گناهان ديگر را در مورد هركس كه بخواهد می‌آمرزد; و هركس به خدا شرك ورزد مرتكب گناه بزرگى شده است.
آيه فوق، كه صريحاً از امكان آمرزش همه گناهان (به استثناى شرك) گزارش می‌دهد، بی‌شك ناظر به اعمال سوء انسان‌هايی است كه بدون توبه می‌ميرند. زيرا در صورت توبه، همه گناهان ـ حتى شرك ـ بخشوده می‌شود، و با توجه به اينكه آيه ميان مشرك و غير او فرق گذارده، بايد بگوييم حاكى از آمرزش كسانى است كه بدون توبه از دنيا بروند. روشن است كه اگر چنين انسانى مشرك باشد بخشوده نمی‌شود، ولى اگر غير مشرك باشد درباره او اميد و نويد مغفرت وجود دارد; امّا نه به طور قطعى، بلكه با قيد (لمن يشاء) يعنى كسى كه اراده و مشيت الهى به آمرزش وى تعلق گيرد. قيد (لمن يشاء) در آيه گذشته(كه بيانگر رحمت واسعه الهى است) گنه‌كاران را بين «خوف» و «رجا» نگه داشته و آنان را به سوى پيشگيرى از خطر ـ توبه قبل از مرگ ـ ترغيب و تحريص می‌كند . لذا، وعده مزبور، انسان را با دور كردن از دو پرتگاه «يأس» و «تجرّى» ، بر صراط مستقيم تربيت، او را به جلو سوق می‌دهد.
خلود و جاودانگى
خـلود بـه مـعـنـاى (جـاودانـگى ) است و در آيات قرآن به خلود و جاودانگى بهشتيان در بهشت و گـروهـى از جـهـنـمـیـان در جـهـنـم تـصـریـح شـده اسـت . البـتـه هـمـچـنـان كـه اصـل پـاداش مـورد نـقد و انكار واقع نشده ، جاودانگى پاداش نيز مورد نقد و ايراد واقع نشده و تـنـهـا جـاودانـگى كيفر مانند اصل كيفر مورد نقد و انكار قرار گرفته است .
از اين رو منظور از (خـلود) در ایـن بـحث ، اقامت جاويد و ابدى در دوزخ و معذّب بودن به عذاب آن است ؛ بنابراين اگـر كـسـى به اقامت جاويد در جهنّم معتقد نباشد يا باشد ولى بگويد در آخر كار، فرد جهنمى دیـگـر احـسـاس عـذاب نمی‌كند يا عذاب نمی‌شود يا جهنّم براى او سرد و لذيذ می‌گردد، چنين كـسـى نيز منكر (خلود) است . اعتقاد به (خلود) يعنى اعتقاد به اين كه كسانى براى هميشه در جهنّم معذّب خواهند بود.

كسانی كه عذاب جاودان دارند
در آيات مختلف قرآن كريم گروه‌های زير به عنوان مخلدون در عذاب معرفی شده‌اند:
1. كافران (آل عمران116)
2. مشركان (نحل29)
3. منافقان (مجادله17)
4.مرتدان (آل عمران86-88)
5. تكذيب كنندگان آيات الهی (اعراف36)
6. دشمنان خدا و پيامبر(صلی الله عليه وآله) (توبه63)
7. ظالمان و ستمگران (شوری45)
8. اشقياء (هود106-107)
.
9. آن‌ها كه غرق در گناهند (بقره81)
10. قاتل مؤمن (نساء 93)
11. رباخواران (بقره 275)
12. سبك اعمالان (مومنون102-103)
13. گنه‌كاران به طور عام (جن23)[ پيام قرآن، همان، ص483-490 و سبحانی، جعفر، ص384-385]
با دقت در آيات فوق اين نكته معلوم می‌شود كه آنچه مسلم است خلود كفار، افراد بی‌ايمان و مشركان در دوزخ می‌باشد، اما خلود همه گنه‌كاران و معصيت‌كاران مسلم نيست مگر اينكه عصيان و گناه آنچنان عظيم يا گسترده باشد كه انسان را به كفر و ترك ايمان بكشاند يا بی‌ايمان از دنيا برود. مثلاً در آيه 81 بقره تعبير به «احاطت به خطيئته»: «كسی كه گناهی انجام دهد و آثار گناه تمام وجود او را بپوشاند» نشان می‌دهد كه ارتكاب گناه به تنهايی موجب خلود در آتش نمی‌شود بلكه احاطه گناه به تمام وجود انسان كه او را به سوی كفر سوق می‌دهد، سبب خلود می‌شود، چنانچه در آيه 10سوره روم عاقبت انجام گناه را تكذيب آيات الهی و به سخره گرفتن آن‌ها می‌داند.اين آيه نشان می‌دهد كه اصرار بر گناه و ادامه آن منجر به كفر و تكذيب آيات الهی می‌شود.همچنين آياتی كه مغفرت الهی را گسترده و شامل همه گناهان غير از شرك می‌داند و آيات شفاعت و قبول توبه دليل روشنی بر اين حقيقت‌اند كه حساب كفار و مشركان از گنه‌كاران ديگر كه قابل بخشش و آمرزش‌اند، جداست.[ پيام قرآن، همان، ص491-494]
در روايات نيز به اختصاص خلود به كفار تصريح شده است، در روايتی امام كاظم (عليه السلام) فرمودند: « لَا یُخَلِّدُ اللَّهُ فِی النَّارِ إِلَّا أَهْلَ الْكُفْرِ وَ الْجُحُودِ وَ أَهْلَ الضَّلَالِ وَ الشِّرْك» [ بحارالانوار، همان، ص351]‏ «خداوند فقط كفار، منكرين، گمراهان و مشركين را در آتش عذاب دائمی می‌كند.»
امام كاظم (عليه‌السلام) می‌فرمايد: «ولا يخلّد اللّهُ فی النّار إلاّ أهل الكفر والجحود وأهل الضلالة والشّركِ: خداوند جز كافر و مشرك را جاودانه در آتش نخواهد گذاشت» و سرانجام از پاداش اعمال نيك خود بهره خواهد گرفت چنانكه می‌فرمايد:(فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّة خَيراً یَرَهُ) (زلزله/7) [بحار الأنوار، ج8، باب 27، حديث 1.]
آيا بهشت و جهنم اكنون وجود دارد ؟
اباصلت می‌گويد: از امام رضا عليه‌السلام پرسيدم: آيا بهشت و جهنم، اكنون نيز وجود دارند يا خير؟ امام ـ عليه‎ السلام ـ فرمودند: آری! رسول خدا ـ صلی الله عليه و آله ـ شب معراج بهشت و جهنم را ديد.
گفتم به باور برخی، بهشت و جهنم هنوز آفريده نشده اند. فرمود: ايشان از ما و ما از آنان نيستيم هر كس وجود بهشت و جهنم را انكار كند. ما و پيامبر را دروغ گو دانسته است. چنين كسی بهره‌ای از ولايت و دوستی ما ندارد و برای هميشه در جهنم می‌ماند. خدای بزرگ در قرآن كريم می‌فرمايد: اين است آن دوزخی كه مجرمان انكارش می‌كردند اكنون ميان آب‌های جوشانش دور می‌زنند و نيز حضرت رسول ـ صلی الله عليه و آله ـ فرمود: شب معراج كه مرا به آسمان‌ها بردند، جبرئيل دستم را گرفت و به بهشت برد و از خرمای آن به من داد، ‌وقتی از آن خوردم، نور فاطمه ـ عليهم السلام ـ در من به وجود آمد آنگاه به زمين برگشتم نزد خديجه رفتم او از من به فاطمه ـ سلام الله عليها ـ باردارشد آری! فاطمه ـ عليهما السلام ـ انسان بهشتی گونه‌ای است هر گاه مشتاق بهشت می‌شوم. او را می‌بويم زيرا بوی بهشت می‌دهد[شيخ صدوق، عيون اخبار الرضا، ج1 و 2، ص 99-101 مترجمان، ساعدی محمد باقر و رضايی عبدالحسين.]
بهشت و دوزخ، هم اكنون نيز موجودند
ما معتقديم كه بهشت و دوزخ، هم اكنون نيز موجودند. شيخ مفيد می‌فرمايد: بهشت و دوزخ، هم اكنون موجود بوده، روايات بر وجود آن‌ها گواهى می‌دهند و متشرّعه بر اين مطلب اتفاق نظر دارند[أوائل المقالات، ص 141] آيات قرآن نيز به گونه‌ای بر وجود فعلى بهشت و دوزخ گواهى می‌دهد، چنانكه می‌فرمايد:(وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخرى * عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى * عِنْدَها جَنّةُ المَأْوى) (نجم/13ـ15): پيامبر فرشته وحى را بار ديگر در نزد «سدرة المنتهى» ديد; سدره اى كه «جنةالمأوی»نزد آن است.
در جاى ديگر، در مقام نويد و هشدار به مؤمنان و كافران، اعلام می‌كند كه بهشت براى پرهيزگاران و دوزخ براى كافران آماده شده است، چنانكه در مورد بهشت می‌فرمايد: (أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقينَ) (آل عمران/133) و در مورد دوزخ نيز خاطر نشان می‌سازد: (وَاتَّقُوا النّارَ الّتی أُعِدَّتْ لِلْكافِرينَ) (آل عمران/131).
در عين حال ، جايگاه بهشت و دوزخ دقيقاً بر ما روشن نيست، و تنها از برخى آيات به دست می‌آيد كه بهشت در قسمت بالا قرار دارد، چنان كه می‌فرمايد:(وَ فِی السَّماءِ رِزْقُكُمْ وَما تُوعَدُونَ) (ذاريات/22).

Qui reste pour toujours à l’enfer ?
Il est évident que les mécréants, les gens dépourvus de foi et les polythéistes entreront à l’enfer, mais l’entrée de tous les pécheurs à l’enfer n’est pas certain, sauf si leur révolte et leur péché est si grand qu’il quitte le monde sans foi et dans l’état de mécréance et d’infidélité.
L’enfer éternel est consacré aux mécréants, mais les pécheurs fidèles dont les cœurs sont illuminés par la lumière du monothéisme peuvent être pardonnés et sortir de l’enfer. Le Saint Coran dit à ce propos :
إِنَّ اللّهَ لا یَغْفِرُ أَنْ یُشْرَكَ بِهِ و یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِكَ لِمَنْ یَشاءُ وَمَنْ یُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَد افْتَرى إِثْماً عَظِيماً
Non, Dieu ne pardonne pas qu’on Lui donne quelque associé. En deçà, Il pardonne, à qui Il veut. Mais quiconque donne à Dieu quelque associé, blasphème d’un énorme péché. (Les Femmes : 48)
Ce verset qui rend explicitement compte de la possibilité d’un pardon divin pour tous les péchés sauf l’associationnisme, parle sans doute des mauvais actes commis par des gens qui meurent sans s’être repentis, parce que si ces gens se repentent, tous leurs péchés, même leur associationnisme, peuvent être pardonnés. Puisque le verset établit une différence entre le polythéiste est les autres pécheurs, nous pouvons dire qu’il parle des gens qui meurent sans avoir pu se repentir. Il est évident que s’il s’agit d’un associateur, il ne sera pas pardonné, mais s’il ne l’est pas, il peut être pardonné, cependant le pardon n’est pas certain. Il est conditionné, cela veut dire que tout dépend de la volonté de Dieu. En mentionnant « à qui Il veut », le verset fait allusion à la grande miséricorde de Dieu, maintient le pécheur entre la peur et l’espoir, l’encourageant à prévenir le péché et à se repentir avant la mort. C’est pourquoi, cette promesse éloigne l’homme d’un double péril, le désespoir et l’audace, le conduisant sur le droit chemin de l’initiation.

Eternité
Le Saint Coran précise que les gens du paradis demeureront en éternité dans le paradis et les gens du feu resteront à jamais à l’enfer. Certes comme le principe de la récompense n’a pas été critiqué et nié, son éternité ne l’a pas été et seule l’éternité de la peine comme le principe de la peine a été critiqué et niée.
C’est pourquoi, l’éternité signifie que la personne restera à jamais à l’enfer pour être puni et tourmenté. Par conséquent si une personne croit ou non à l’éternité de l’enfer, estimant que la personne qui entre à l’enfer ne sera pas punie, ou bien l’enfer lui sera agréable, une telle personne a nié l’éternité. La foi en l’éternité est la foi en ce que des gens seront châtiés à jamais à l’enfer.

Ceux qui demeurent à jamais à l’enfer
Le Saint Coran présente en différents versets, les groupes qui seront châtiés à éternité à l’enfer :
1. Les mécréants (La famille d’Amram, verset 116)
2. Les associateurs (Les abeilles, verset 29)
3. Les hypocrites (La plaideuse, verset 17)
4. Les apostats (La famille d’Amram, versets 86-88)
5. Ceux qui nient les signes divins (Les limbes, verset 36)
6. Les ennemis de Dieu et du Prophète (SAWA) (Le désaveu, verset 63)
7. Les tyrans et les oppresseurs (La consultation, verset 45)
8. Les malheureux (Houd, versets 106 et 107)
9. Celui qui s’acquiert un mal et entouré de toute part par les erreurs (La vache, verset 81)
10. Celui qui tue intentionnellement un croyant (Les femmes, verset 93)
11. Ceux qui mangent de l’intérêt (La vache, verset 275)
12. Ceux dont les balances sont légères (Les croyants, 102-103)
13. Les pécheurs en général (Les djins, verset 23), [Message du Saint Coran, pp. 483-490 et Sobhani, Jaafar, pp. 384-385]

D’après ces versets, ce qui est certain, c’est que les mécréants, les incroyants et les associateurs resteront éternellement à l’enfer, mais l’éternité n’est pas certaine pour les pécheurs, sauf si leur révolte et leur péché sont si grands qui le conduisent vers la mécréance. A titre d’exemple le verset 81 de la sourate « La vache » parle de l’homme qui s’acquiert un mal alors que son erreur l’entoure de toute part. Cela montre que commettre une erreur ne se trouve pas à l’origine de l’éternité à l’enfer, mais quand toute son existence est entourée du péché, il sera conduit vers la mécréance et éternisé à l’enfer. Le verset 10 de la sourate « Les Byzantins » indique que le péché conduit à la démentie des signes divins et à leur raillerie. Le verset montre qu’insister sur le péché et le continuer conduiront à la mécréance et à la démentie des signes divins. De même, les versets qui considèrent le pardon divin comme ample, comprenant tous les pécheurs sauf les associateurs et les versets sur l’intercession et l’admission de se repentir montrent clairement qu’il y a distinction entre les mécréants, les associateurs et les autres pécheurs qui peuvent être pardonnés. (Message du Saint Coran, pp. 491-494).
Les traditions aussi précisent que les mécréants seront éternellement à l’enfer. L’Imam Kazem (AS) a dit :
« لَا یُخَلِّدُ اللَّهُ فِی النَّارِ إِلَّا أَهْلَ الْكُفْرِ وَ الْجُحُودِ وَ أَهْلَ الضَّلَالِ وَ الشِّرْك»
“ Le Seigneur ne maintient éternellement à l’enfer que les mécréants, les négateurs, les pervertis et les associateurs. » [Behar-ul-Anwar, p. 351]
L’Imam Kazem (AS) a dit :
«ولا يخلّد اللّهُ فی النّار إلاّ أهل الكفر والجحود وأهل الضلالة والشّركِ
« Dieu n’éternisera que les mécréants et les associateurs à l’enfer », et les autres bénéficieront de leurs bonnes œuvres. Dieu a également dit :
فَمَنْ یَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّة خَيراً یَرَهُ
« Donc, quiconque fait un bien du poids d’un atome, le verra. » [Behar-ul-Anar, vol. 8, chapi. 27, tradition 1.]

Le paradis et l’enfer existent-il actuellement ?
Abasalt dit : « J’ai demandé à l’Imam Reza (AS), si le paradis et l’enfer existait actuellement ? L’Imam (AS) m’a répondu : « Oui, le Prophète de Dieu (SAWA) a vu au cours de son voyage nocturne le paradis et l’enfer. »
J’ai dit que certains estimaient que le paradis et l’enfer n’étaient pas encore créés. Il a répondu : « Ils ne sont pas de nous, et nous, nous ne sommes pas d’eux. Quiconque nie l’existence du paradis et de l’enfer, a accusé le Prophète et nous de mentir. Une telle personne ne bénéficiera de notre vilayat et de notre amitié et restera à jamais à l’enfer. » Dieu dit dans le Saint Coran : « Voilà l’enfer que niaient les criminels. Ils tournent maintenant au milieu de ses eaux bouillantes. » De même, le Prophète (SAWA) a dit : « Au cours du voyage nocturne, on m’a conduit vers les cieux. Gabriel a pris ma main et m’a conduit au paradis et m’a donné de ses dattes. En les mangeant, la lumière de Fatima (SA) est née en moi. Puis je suis rentré sur la terre. Je suis allé auprès de Khadija et elle tomba enceinte de Fatima (SA). Oui, Fatima (SA) est de paradis. A chaque fois, j’ai envie du paradis, je la sens, parce qu’elle sent le paradis. [Cheikh Sadough, Oyoun Akhbar al Reza, vol. 1 et 2, pp. 99-101, traduit par Mohammad Bagher Saedi et Abdolhossein Rezaï]

Le paradis et l’enfer existent actuellement
Nous pensons que le paradis et l’enfer existent actuellement. Le cheikh Mofid dit : « Le paradis et l’enfer existent actuellement. Les récits saints confirment leur existence et les oulémas sont unanimes à ce sujet. [Awael-ul-Maghalat, p. 141] Les versets coraniques pour leur part témoignent que le paradis et l’enfer existent actuellement. Les versets 13-15 de la sourate « Etoile » disent :
وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخرى * عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى * عِنْدَها جَنّةُ المَأْوى
Et très certainement, il L’a vu en une autre occasion. Près du Jujubier de l’Extrémité, près de là est le Paradis de Refuge. Autre part, quand Il veut donner de l’espoir aux croyants et de mettre en garde les mécréants, Il annonce que le paradis est consacré aux vertueux et l’enfer aux mécréants. Comme en ce qui concerne le paradis, Il dit : « Il est préparé pour les pieux » (La famille d’Amram, verset 133). Et en ce qui concerne l’enfer, Il souligne : « Et craignez le Feu préparé pour les mécréants » (La famille d’Amram, verset 131).
Cependant la place du paradis et de l’enfer ne nous est pas clairement définie. Certains versets nous disent seulement que le paradis est placé au-dessus, comme le verset 22 de la sourate « Qui éparpillent » : « Et il y a dans le ciel , dans le ciel, votre portion, et aussi ce dont vous êtes menacés. »

*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-*-
دريافت نامه عمل از پشت سر
________________________________________
در ادامه بحث نامه عمل مسئله اخذ نامه با دست چپ يا راست و اينكه نامه هر امتی متناسب با شرايط و مقتضيات زمانشان است مورد بررسی قرار می‌گيرد .
در مقاله قبل اين فرضيه مطرح شد كه شايد نامه عمل بازيافت دقيق قسمتی از حافظه خودمان باشد يا اينكه اين بازيافت بخشی از اين كار را شامل شود .اكنون در ادامه بحث نحوه توزيع نامه‌ها را مورد ملاحظه قرار داده‌ايم .
________________________________________
فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ بِیَمينِهِ: و امّا كسی كه نامه‌ی اعمالش به دست راستش داده شود.
فَسَوْفَ یُحاسَبُ حِساباً یَسيراً : به زودی حساب آسانی با او حساب شود.
وَ یَنْقَلِبُ إِلی‌ أَهْلِهِ مَسْرُوراً :و شادان به سوی اهلش بازگردد.
وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ : و امّا كسی كه نامه‌ی اعمالش از پشت سرش به او داده شود.
فَسَوْفَ یَدْعُوا ثُبُوراً : به زودی به ناله می‌پردازد.
وَ یَصْلی‌ سَعيراً (انشقاق): و به آتش سوزان درآيد.
دو سوال از اين آيات توجه مخاطب را جلب می‌كند.اول اينكه دخالت دست چپ و راست به چه معناست ؟
دوم اينكه از اين نحوه عجيب توزيع نامه‌ها چه چيز فهميده می‌شود ؟
آيا واقعاً انسان چيزی را به عنوان نامه عمل در دستش خواهد گرفت كه آنگاه بحث چپ و راست آن مطرح باشد يا اينكه اين مطلب كنايه از موفقيت يا شكست ما در محاسبه اعمالمان در روز قيامت است ؟
آيا واقعاً انسان چيزی را به عنوان نامه عمل در دستش خواهد گرفت كه آنگاه بحث چپ و راست آن مطرح باشد يا اينكه اين مطلب كنايه از موفقيت يا شكست ما در محاسبه اعمالمان در روز قيامت است ؟
خداوند در قرآن می‌فرمايد :يدالله فوق ايديهم :"دست خدا بالای دست‌هاست "يعنی قدرت خداوند مافوق همه قدرت‌هاست .اينجا هم می‌تواند دست به معنای طرف باشد طرف راست يعنی طرف پيروزی و طرف چپ يعنی طرف باخت .اصحاب اليمين(يمين به معنی راست ) و اصحاب الشمال(شمال به معنی چپ) در سوره واقعه هم همين مطلب را بيان می‌كند.پس اين نامه‌ها مشخص كننده‌اند كه چه كسی اهل سعادت و چه كسی اهل شقاوت است .
در نحوه توزيع نامه‌ها ،در مورد دريافت نامه با دست راست چيزی مطرح نمی‌شود تنها می‌گويد نامه را به دست راست او خواهيم داد.اما در مورد دست چپ می‌فرمايد نامه را از پشت سر به دست چپش خواهيم داد" وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ"
اصل اين است كه نامه به صورت طبيعی به فرد داده شود و اين اتفاقی است كه برای اصحاب يمين می‌افتد اما در مورد اصحاب شمال خلاف حالت طبيعی، نامه از پشت سر به ايشان داده می‌شود اين آيه می‌تواند اشاره به حالت غير طبيعی خود اصحاب شمال داشته باشد .اصحاب شمال كسانی هستند كه در اثر گناهان طبع و فطرت خود را از حالت طبيعی برگردانده‌اند .
گناه قلب آدمی را فاسد می‌كند !
از روضة الواعظين نقل شده كه امام باقر (عليه السلام) فرمود: هيچ چيز قلب آدمی را به قدر گناه فاسد نمی‌كند، قلب وقتی با گناه آشنا شد، روز به روز بيشتر متمايل بدان می‌شود، تا جايی كه گناه بر آن چيره شود، آن وقت است كه قلب زير و رو گشته، بالا و پايين می‌شود... اين همان" رين" است كه خدای تعالی در باره‌اش در سوره مطففين (آيه14) فرموده:" كَلَّا بَلْ رانَ عَلی‌ قُلُوبِهِمْ ما كانُوا یَكْسِبُونَ" (ترجمه الميزان،ج‌20،390 )آنچه كسب كرده‌اند بر دل‌هايشان غلبه كرده است .از اين مستندات می‌توان استنباط كرد كسی نامه عملش را از پشت سر دريافت می‌كند كه گناه، طبع او را تغيير داده باشد و قلب او را زير و رو كرده باشد كسانی كه اعمالشان آن‌ها را به عقب برگردانده است .علامتش هم در حالات خودش پيداست . كسی كه گناهی انجام داده كه مطابق ميلش نبوده،اما چون آن را به نفع خود می‌ديده مرتكب آن شده است هنوز از مدار انسانی خارج نشده و نمی‌توان گفت كه گناه طبع او را تغيير داده و دلش را زير و رو كرده اما اگر به جايی رسيد كه آن گناه، طبع انسانی او را تغيير داد حسابش فرق می‌كند .
مثلاً اگر كسی به دليل نداشتن همسر و از روی وسوسه شديد نعوذبالله مرتكب استمناء شد ،نمی‌توان گفت كه طبعش تغيير كرده اما اگر با داشتن همسر و امكان دفع شهوت به طريق درست ،با زهم ميل او به استمناء بيشتر بود و اصلاً از اين كار بيشتر لذت می‌برد ،او ديگر منقلب شده و احساسات انسانی‌اش واژگون شده است .همين واژگونی روز قيامت تجلی هراس انگيزی دارد همين واژگونی در قلب و احساسات و طبايع اوست كه او را آزار می‌دهد نه مجازاتی كه خدا آن را روز قيامت تعيين كرده باشد و اين در تمامی مجازات‌ها می‌تواند صادق باشد .
كسی كه عصبانی شود و بی اختيار فحشی ،ناسزايی و كلامی اهانت آميز بگويد و از گفته خود شرم داشته باشد اگر چه مرتكب گناه شده و چنانچه خدا او را نبخشد همين گناه دامن گير او خواهد بود اما هنوز طبع و فطرتش دگرگون نگشته اما كسی كه فحش دادن و اهانت كردن جزء هميشگی كلامش بوده بلكه ادب و درست صحبت كردن از نظر او آزار دهنده است ،دچار رين شده است .
نامه اعمال هر قوم متناسب با اوست!
آخرين مسئله در مورد نامه عمل ،اين است كه نامه عمل هر قوم و جماعتی با توجه به ويژگی‌های زمانی ،مكانی و...آن قوم خواهد بود . وَ تَری كُلَّ أُمَّةٍ جاثِیَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعی إِلی كِتابِهَا الْیَوْمَ تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ (جاثيه28)
و هر امّتی را بينی كه به زانو درآمده، هر امّتی با كتاب خويش فراخوانده شود، [آن‌گاه به آنان گويند:] به آن چه انجام می‌داديد، امروز مجازات می‌شويد.
عدالت ايجاب می‌كند كه هر قومی با توجه به مشكلات زمان خودشان ،فرهنگ و علم و ....سنجيده شوند . مثلاً در مورد ما مردم آخرالزمان كه در غيبت به سر می‌بريم ،ملاحظات بيشتری خواهد شد تا كسانی كه در معيت پيامبر و امام زمانشان گناه می‌كردند .و اين مطلب از روايات زيادی فهميده می‌شود .
انسی نوش آبادی





Recevoir son rôle de derrière le dos
Après avoir examiné la question des « rôles », on va examiner leur octroi à la main gauche, droite et le fait que le rôle de chaque communauté correspond aux conditions et circonstances de son temps.
Le précédent article a expliqué l’hypothèse selon lequel le rôle peut éventuellement être remis comme une partie de notre mémoire ou comprendre la restitution d’une partie des actes. Nous allons maintenant traiter le mécanisme de la distribution des rôles.

فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ بِیَمينِهِ
Puis quant à celui à qui on apportera son rôle en sa main droite,
فَسَوْفَ یُحاسَبُ حِساباً یَسيراً
Alors on lui demandera bientôt compte d’un compte facile,
وَ یَنْقَلِبُ إِلی‌ أَهْلِهِ مَسْرُوراً
Et il retournera chez lui, réjoui.
وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ
Et quant à celui à qui on apportera son rôle de derrière son dos,
فَسَوْفَ یَدْعُوا ثُبُوراً
Alors il invoquera bientôt la destruction,
وَ یَصْلی‌ سَعيراً (انشقاق)
Et il tombera dans un enfer-Saïr ! (le déchirement)
Deux questions se posent à propos de ces versets. La première : Que signifie la présence des mains gauche et droite ? La seconde : Qu’est-ce que l’on saisit de cette manière de la distribution des rôles ?
Est-ce que l’homme recevra vraiment son rôle par la main et c’est ainsi qu’il est question des mains gauche ou droite ou bien cela est une allusion à notre réussite ou notre échec en ce qui concerne nos actions qui seront évaluées au jour du jugement dernier ?
Le Seigneur dit dans le Saint Imam : « La main de Imam est au-dessus de leurs mains ». Cela veut dire que le pouvoir de Imam est au-dessus de tous les autres pouvoirs. Là aussi la main peut signifier la direction, la droite, la partie victorieuse et la gauche, celle de l’échec. La sourate « Echéant », parle des compagnons de la droite et des gens de la gauche. Alors ces rôles caractérisent les gens du salut et les gens de l’enfer.
En ce qui concerne la distribution des rôles, aucune autre information n’est fourni en parlant de la remise des rôles à la main droite et il est seulement signalé que le rôle sera remis à la main droite. Mais quand on parle la remise du rôle à la main gauche, on dit qu’il sera remis de derrière le dos.
وَ أَمَّا مَنْ أُوتِیَ كِتابَهُ وَراءَ ظَهْرِهِ
Et quant à celui à qui on apportera son rôle de derrière son dos,
L’important c’est de remettre le rôle de manière naturelle et c’est ce qui est le cas pour les compagnons de la droite, mais les gens de la gauche reçoivent par contre leur rôle de derrière le dos. Ce verset fait éventuellement allusion à la situation inhabituelle dans laquelle se trouvent les gens de la gauche. Ces derniers sont des gens dont la nature a changé à cause des vices.

Le péché corrompt le cœur humain !
Le Rozat-ul-Waezin cite l’Imam Bagher (AS) avoir dit : « Rien ne corrompt le cœur humain autant que le péché. En s’habituant au péché, le cœur y tend de plus en plus, au point qu’il est finalement dominé par lui. A ce moment le cœur change entièrement…L’expression employée par le Seigneur Très-Haut dans le verset 14 de la sourate « Fraudeurs » c’est la « rouille » : « Non, non ! Ce qu’ils s’acquièrent, plutôt, rouille leurs cœurs. » (Traduction de l’exégèse Al Mizan, vol. 390, 20 ????) De tout ce qui vient d’être dit, on comprend que ceux qui reçoivent leur rôle de derrière le dos, sont des gens dénaturés par les vices et les péchés. Ils sont des gens aux cœurs bouleversés, des gens dont les actions les ont placé en arrière. Les signes en sont remarquables chez eux. Celui qui commet un péché malgré lui, pour garantir ses intérêts, n’est pas encore sorti du cercle de l’humanité et on ne peut pas dire que le vice l’a dénaturé et changé son cœur, mais si le vice dénature l’homme, la situation change.
A titre d’exemple si un homme dépourvu d’épouse procède, à Dieu ne plaise, à la masturbation à cause des assauts de la tentation, on ne peut pas parler de sa dénaturation, mais si un homme marié ayant la possibilité de se satisfaire légalement tend à la masturbation et s’en réjouit davantage, on dirait qu’il bouleversé et dénaturé. Cet état aura, le jour du jugement dernier, une manifestation terrible. C’est cette altération qui le gêne dans son cœur et dans ses sentiments. Ce n’est pas un châtiment déterminé par Dieu dans le cadre du jugement dernier. Cela est vrai pour tous les châtiments.
Celui qui procède involontairement à prononcer des mots offensants et injurieux et qui en a honte, la nature d’une telle personne n’a pas encore changé, même si elle a commis un péché et qu’elle sera punie si Dieu ne la pardonne pas. Cependant si les injures et les offenses font partie intégrante du discours d’une personne qui considère la politesse comme agaçante, le cœur d’une telle personne est rouillé.

Le rôle de chaque communauté lui correspond !
Le dernier point en ce qui concerne les rôles c’est que le rôle de chaque communauté correspond aux différentes circonstances dont le temps, le lieu…
وَ تَری كُلَّ أُمَّةٍ جاثِیَةً كُلُّ أُمَّةٍ تُدْعی إِلی كِتابِهَا الْیَوْمَ تُجْزَوْنَ ما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ
Et tu verras agenouillée chaque communauté. Chaque communauté sera appelée vers son livre : « On va vous payer aujourd’hui de ce que vous oeuvriez. »
La justice implique que chaque communauté soit jugée d’après les problèmes de son temps, sa culture, sa science… Par exemple on aura plus d’indulgence envers nous qui vivons en temps de l’occultation en comparaison avec ceux qui vivaient en temps du Prophète et des imams et cela se remarque dans de nombreuses traditions.
Ensi Nouchabadi