Permanenteng Pagkastigo para sa mga Hindi Sumasampalataya sa Kabilang Buhay
Sa Surah Al-Fatiha, ang unang kabanata ng Qur’an, mababasa natin ang tungkol sa pagiging Rahman at Rahim ng Diyos at na ang Kanyang awa ay para sa lahat ng nilalang. Kaya paano mabibigyang-katwiran ng isang tao ang pananatili ng pagkastigo para sa ilang mga hindi naniniwala sa kabilang buhay?
Ang ilan ay tumutukoy sa hangarin ng mga hindi mananampalataya, na nagsasabing dahil sila ay may hangarin na patuloy na gumawa ng mga kasalanan sa mundong ito, ang kanilang kaparusahan sa kabilang buhay ay nagpapatuloy. Ngunit ang parusa batay lamang sa hangarin ay hindi katanggap-tanggap ayon sa Sharia.
Ang iba ay nagsasabi na ang Khulud (permanenteng nasa isang lugar) sa impiyerno ay nangangahulugan ng pananatili doon ng mahabang panahon at iyon ay katanggap-tanggap dahil ang ilang mga kasalanan katulad ng Kufr ay napakabigat. Ngunit hindi rin ito tugma sa mga simulain ng Fiqh.
Ang iba, samantala, ay nagsasabi na ang pananatili ng parusa ay nakakondisyon sa kalooban ng Diyos, ibig sabihin, ang kaparusahan ay tumatagal lamang hangga't gusto ng Diyos.
Sa pagpapakahulugan ng Qur’an, ang isang pangunahing simulain ay ang Diyos ay makatarungan at ang isa pa ay ang sistema ng mundo ay nakabatay sa batas ng sanhi at epekto. Ang pagiging permanente ng parusa ay dapat na maunawaan sa pamamagitan ng pagkakaroon ng dalawang ito sa isip.
Ngayon ba ang kasalanang katulad ng Kufr ay humahantong sa permanenteng kaparusahan at ito ba ay katugma sa pagiging Adil (makatarungan) ng Diyos? Ang isang puntong dapat tandaan ay ang ating pag-unawa sa Khulud ay batay sa ating pag-unawa sa oras at tayo ay mga nilalang na nasa ilalim ng mga limitasyon ng panahon. Ngunit sa kabilang buhay, muli ba tayong mapapasailalim sa mga limitasyong ito?
Kung hindi iyon ang kaso, kung gayon tayo sa kasalukuyang kalagayan ay hindi magkakaroon ng wastong pag-unawa sa mga kondisyon ng panahong iyon.
Kaya't bagaman ang isyu ng permanenteng pagkastigo ay maaaring hindi tila tugma sa pagiging Rahman at Rahim ng Diyos, dapat nating subukang maunawaan ito sa loob ng balangkas ng batas ng sanhi at epekto at ang katotohanan na ang Diyos ay makatarungan.
