Ipinaliwanag ng Iskolar Kung Paano Pinananatiling Buhay ng Pagluluksa para kay Imam Hussein ang Islam na Shia
Sinabi ni Hojat-ol-Islam Mohammad Masjed-Jamei, isang iskolar sa relihiyon at guro sa Paaralan ng Ugnayang Pandaigdig ng Kagawaran ng Ugnayang Panlabas ng Iran, sa isang panayam na malaki ang naging papel ng mga ritwal ng pagluluksa sa pagpapanatili ng pagkakakilanlang Shia.
Nagsimula ang kuwento sa disyerto ng Karbala noong 61 AH (680 CE). Si Imam Hussein (AS), apo ni Propeta Muhammad (SKNK), ay tumangging manumpa ng katapatan sa mapaniil na pinunong si Yazid ibn Muawiyah.
Noong ika-sampu ng Muharram, sa araw ng Ashura, si Imam Hussein (AS), ang kanyang pamilya, at maliit na pangkat ng kanyang mga kasama ay napalibutan at pinaslang ng isang hukbong mas malaki at mas makapangyarihan. Ang kanyang pagkabayani ay hindi naging katapusan ng isang kilusan. Ito ang naging simula nito.
Ipinaliwanag ni Masjed-Jamei na ang pagpapatuloy ng Islam na Shia ay hindi maihihiwalay sa masigasig na pagpapanatili ng alaala ng Ashura ng mga Imam na sumunod pagkatapos nito.
“Ang nagpapanatiling buhay sa Ashura at nagbigay sa Islam na Shia ng pambihirang sigla ay ang pagsisikap ng mga Imam matapos ang Ashura na buhayin ito sa pamamagitan ng pagluluksa, pagbanggit sa mga kabutihan at kagitingan, at paggunita sa araw na ito,” sabi niya.
“Napakalaki ng naging impluwensiya ng kilusang ito. Ang pagpapatuloy ng Islam na Shia ay higit na bunga ng pagluluksa para kay Imam Hussein.” Nagbigay siya ng halimbawa mula sa panahon ni Imam Sadiq (AS), ang ikaanim na Imam ng mga Shia.
Isang makata ang lumapit sa Imam, at inatasan niya itong bigkasin ang mga taludtod tungkol sa trahedya ni Imam Hussein habang may kurtinang naghihiwalay sa mga lalaki at mga babae. “Sinabi niya rito: bigkasin mo ito sa sarili mong lokal na wika,” ayon kay Masjed-Jamei.
Ipinaliwanag niya na noong panahong iyon, hindi pa naging organisado o institusyonalisado ang mga ritwal ng pagluluksa. Sa paglipas ng mga salinlahi, lumawak ito at naging isang malawak na tradisyong pangkultura.
Ayon pa kay Masjed-Jamei, ang tradisyong ito ay sumasaklaw na ngayon sa iba’t ibang mga kontinente at maraming mga siglo, mula sa mga sermon at mga pagtitipong panrelihiyon hanggang sa mga pagtitipon sa tahanan, pana-panahong paggunita, at paglalakbay ng Arbaeen, isa sa pinakamalalaking taunang pagtitipon ng tao sa mundo, na ginaganap 40 araw matapos ang Ashura.
Sa mga bansang kagaya ng India, Pakistan, Afghanistan, at Iran, ang mga ritwal na ito ay naging “isang kultura, isang institusyon, isang tradisyon, at bahagi na mismo ng relihiyon.”
Sa Iran, kung saan ang Islam na Shia ang opisyal na relihiyon ng estado, lalo pang malalim ang pagpapahayag ng kulturang ito.
Ang klasikong mga anyo ng sining gaya ng Ta'zieh, mga dulang muling nagsasalaysay ng mga pangyayari sa Karbala, kasama ng iba pang mga tradisyon ng pagluluksa, ay nag-ugat lahat sa dalamhati ng Ashura.
“Kung taos-pusong makikilahok ang isang tao sa mga pagtitipong ito, makatatagpo siya ng malalim na kapayapaang espirituwal,” sabi niya.
“Ang karanasang ito ay naranasan ng lahat ng uri ng tao, mula sa lungsod at kanayunan, bata at matanda, mga lalaki at mga babae, at sa pamamagitan nito ay nakilala nila ang katotohanan ng Islam na Shia.” Ayon sa kanya, ito ay isang buhay na tradisyon na nakaugat sa dugo ng Karbala, pinalakas ng mga siglo ng debosyon, at patuloy pang lumalago.
