Karta ng Kalayaan ng Tao ng Arafah
Ang Araw ng Arafah ay ang ikasiyam na araw ng buwang Hijri na Dhul Hajjah at ang araw kung kailan nagsisimula ang mga ritwal ng Hajj.
Sa araw na ito, ang mga peregrino ng Hajj ay pumupunta sa disyerto ng Arafat (Arafah), nananalangin sa Diyos, nagsisisi, at nagpapasalamat sa Diyos sa pagbibigay sa kanila ng pagkakataong maisagawa ang Hajj.
Pagkatapos magsagawa ng mga pagdarasal sa Tanghali at Asr, at bigkasin ang mga panalangin sa mga burol ng Jabal Rahmah, ang mga peregrino ay nagtutungo sa Mashaar Al-Haram upang makarating sa Mina sa araw ng Eid al-Adha.
Sa panayam sa IQNA, binigyang-diin ng iskolar ng Seminaryo ng Qom na si Hojat-ol-Islam Amin Rassaf ang espirituwal na mga larangan ng Araw ng Arafah, at inilarawan ang okasyong ito bilang isang karta para makamit ang tunay na kalayaan na, sa pamamagitan ng epistemolohikal na ugnayan sa Maylikha, ay nagbibigay ng pundasyon para sa espirituwal na kasarinlan ng tao mula sa materyal at makamundong kapangyarihan.
Itinuring niya ang araw na ito bilang panahon ng “espirituwal na muling pagsilang” para sa sangkatauhan, at sinabi na ang Arafah ay panahon kung kailan ang kaalaman ay lumalampas sa purong kaisipan na antas at pumapasok sa larangan ng kalutusan sa puso.
Sa pagtukoy sa tradisyon ng banal na mga propeta, binigyang-diin niya na ang Arafah ay palaging naging lugar ng pagpapahayag ng katotohanan at pagpapataas ng kamalayan ng tao sa buong kasaysayan.
Sa epistemolohikal na kalagayang ito, aniya, muling binibigyang-kahulugan ng tao ang kanyang ugnayan sa pag-iral at nakakamit ang bagong pag-unawa sa koneksyon ng materyal na mundo at ng banal.
Inilarawan din niya ang ugnayan sa pagitan ng Arafah at Karbala bilang isang estratehiko at hindi mapuputol na ugnayan, at sinabi na kung walang malalim na pag-unawa sa Panalangin ng Arafah, imposibleng maunawaan ang mas malalim na kahulugan ng pangyayari ng Ashura.
Bago ang kanyang pagkamartir, ipinaliwanag ni Imam Hussein (AS) ang katotohanan ng monoteismo sa disyerto ng Arafah sa pamamagitan ng wika ng pag-iisip at panalangin, ayon kay Hojat-ol-Islam Rassaf.
Tinalakay rin niya ang mga hamon ng sangkatauhan sa makabagong mundo at itinuring ang Panalangin ng Arafah bilang kalutasan upang mapagtagumpayan ang “krisis ng kahulugan,” at idinagdag na sa kasalukuyan, higit kailanman, ang sangkatauhan ay dumaranas ng matinding kalungkutan at pakiramdam ng kawalan, habang pinupunan ng mga aral ng Araw ng Arafah ang walang lamang ito sa pamamagitan ng pagtitiwala sa palagian at malinaw na presensiya ng Diyos sa tabi ng Kanyang lingkod.
