«Ҳамз» ва «ламз» сабаби бенавоӣ ва фалокат дар зиндагӣ мешаванд
Ба гузориши ИҚНО, ҷаласаи тааммул дар сураҳои ҷузъи сиюми Қуръон, ки ба ҳамкории Маҷмаи мадрасаҳои донишҷӯии Қуръон ва Итраи Донишгоҳи Теҳрон дар масҷиди хобгоҳи донишгоҳ баргузор мешавад, ба сураи «Ҳумаза» ихтисос дошт.
Дар оғози ин ҷаласа Ҳонӣ Читчиён, омӯзгори ин нишастҳо, ба мавзӯи савоби қироати ин сура пардохта, гуфт: шояд бо баёни савоби қироати ин сура чунин пиндор ба вуҷуд ояд, ки сухан аз сураҳое меравад, ки башоратдиҳанда ва умедбахшанд, дар ҳоле ки сураи «Ҳумаза» аз ҷумлаи сураҳои ҳушдордиҳанда аст ва дар бораи масъалае бисёр муҳим огоҳӣ медиҳад.
Ӯ идома дод: аз Имом Содиқ (а) ривоят шудааст, ки ҳар кас ин сураро дар намозҳои воҷиботи худ қироат кунад, Худованд фақрро аз зиндагии ӯ дур месозад. Ҳамчунин аз маъсум (а) ривоят шудааст, ки қироати ин сура ризқро дар зиндагӣ зиёд мекунад ва марги бадро дур месозад. Марг амре қатъӣ ва ногузир аст, аммо ин ки инсон пас аз анҷоми умр бо чӣ гуна ҳолат мемирад, масъалаи муҳим аст. Ба баракати хондани ин сура, инсон солим ва дур аз ҳар гуна хатару фоҷиа ҷон ба Ҷонофарин месупорад.
Читчиён таъкид кард: дар оғози ҳамин сура роҳкори пешгирӣ аз фақр ва марги бад баён шудааст ва он тарки ҳамз ва ламз мебошад. Нуктаи ҷолиби таваҷҷуҳ ин аст, ки мо махсусан дар масъалаи баракат дар ризқу рӯзӣ ва ривоҷи иқтисодӣ одатан ба масъалаҳои дигар диққат медиҳем.
Вожаи нахустини ин оят «вайл» аст; Худованд дар шумораи ками сураҳои Қуръон аз ин вожа истифода кардааст. Маънои зоҳирии он балое ва азобест, ки ба нобудӣ ва ҳалокат бисёр наздик аст. Бояд таваҷҷуҳ дошт, ки миёни марг ва ҳалокат фарқи зиёд вуҷуд дорад: марг поёни ҳар зиндагӣ аст ва, чунонки гуфта шуд, ҳақ мебошад; аммо ҳалокат яъне ҳатто хурдтарин асаре аз як падида боқӣ намемонад, ба тавре ки дигар ҳатто умеде ба зинда шудан ё таъсиргузории дубора вуҷуд надорад. Бо ин фарз мебинем, ки ҳамз — айбҷӯӣ — ва ламз — бадгӯӣ — то чӣ андоза инсонро ба вартаи нобудӣ ва фалокат наздик мекунанд.
Ҳамз ва ламз ҳар ду аз як реша сарчашма мегиранд, аммо ламз дорои умқи бештар аст. Ба иборати дигар, ҳамз айбҷӯӣ нисбат ба шахсест, ки воқеан он айбро дорад; вале ламз айбҷӯӣ ва бадгӯӣ нисбат ба касест, ки он айбро надорад ва он чи ба ӯ нисбат дода мешавад, танҳо як тамға ва иттиҳом аст, ки боиси бадномӣ ва беэътибории ӯ мегардад. Аммо дар ин сура, чи шахс воқеан сазовори он айб бошад ва чи набошад, ибрози он ҷоиз нест ва дар ҳар ду ҳолат Худованд барои айбҷӯ ва бадгӯ балое наздик ба ҳалокат хостааст.
4325591
