Niyə danışıqlar deyil, müharibə qismət oldu?
Rəvayətlərdə deyilir ki, Qurani‑Kərim “günəş kimi hər gün yenidən doğur”, yəni hər dövrün hadisələrinə işıq salır. Bu günün şərtlərini Quranda ən çox xatırladan məsələlərdən biri Əhzab döyüşünün hekayəsidir ki, Bədr döyüşü ilə başlamışdı.
Müsəlman ordusu hərəkət edəndə qarşılarında iki karvan vardı: biri ticarət karvanı, digəri isə Qüreyşin silahlı ordusu. Quranda buyurulur:
“Allah sizə iki dəstədən birinin sizin olacağını vəd edirdi. Siz isə silahlı olmayan dəstənin (ticarət karvanının) sizin olmasını istəyirdiniz” (Ənfal, 7).
Müsəlmanların sayı kafirlərin üçdə biri qədər idi və ciddi hərbi təchizatları yox idi. Təbii ki, müsəlmanlar ticarət karvanını ələ keçirməyi arzulayırdılar. Lakin Allahın iradəsi başqa idi: müsəlmanlar düşmən ordusu ilə qarşılaşmalı idilər ki, haqq Allahın əmrləri ilə güclənsin və kafirlərin kökü kəsilsin:
“Allah haqqı sözləri ilə möhkəmləndirmək və kafirlərin kökünü kəsmək istəyirdi”. (Ənfal, 7)
“Yuridullah” ifadəsi göstərir ki, bu ilahi plan düşmənin işini tamamilə bitirmək və onun ardını kəsmək üçün idi:
«və kafirlərin ardını kəssin.»
Bu günün şərtləri ilə oxşarlıq
İran cəmiyyətinin qarşısında da iki yol vardı: danışıqlar və müharibə.
Danışıqlar yolu məntiqli görünürdü, çünki müharibə həm İran, həm də region üçün ağır nəticələr doğura bilərdi. Lakin ilahi təqdir belə oldu ki, düşmən ağla uyğun davranmadı, danışıqları pozdu və:
- Ali Liderin şəhadətinə,
- uşaqların və qadınların qətlə yetirilməsinə,
- İran komandirlərinin hədəf alınmasınaəl atdı.
Halbuki ilahi sünnə budur ki:
- izzət və rəhbərlik iman əhlindən yana olur,
- düşmənlərin hərbi dayaqları və sionist rejimin “uşaqqatili” strukturu isə tamamilə məhvə doğru gedir.
