Istighfar sa Banal na Quran/ 2 Konsepto ng Istighfar sa Quran at Hadith
Ang mga salitang may kaugnayan sa ugat na “Ghafara” ay lumilitaw sa Quran sa iba’t ibang mga anyo nang 234 na mga beses. Pitong mga beses hinikayat ng Banal na Aklat ang paghingi ng kapatawaran. Ang Panginoon Kataas-taasan ay binanggit din nang 91 na mga beses gamit ang pang-uring “Ghafur”, limang mga beses gamit ang “Ghaffar”, at minsan gamit ang “Ghafir”. Ang lawak ng paglalarawan tungkol sa kapatawaran sa pakikitungo sa mga makasalanan ay nagpapakita ng lawak ng awa at habag ng Panginoon.
Bagaman ang Maghfira (isa pang anyo ng Ghafara) ay nangangahulugang pagtatakip, ang pagtatakip ng Panginoon sa mga kasalanan ay hindi lamang naiiba sa kapatawaran at pagtatakip ng tao, kundi hindi rin maihahambing dito. Kapag nagpapatawad ang tao, pinapalampas niya ang pagkakamali ng kapwa, pero nananatili ang katotohanan ng kasalanan at nakadikit sa kanyang puso at mga gawa tulad ng dumi: “Isang takip ang inilagay ng kanilang sariling gawa sa kanilang mga puso.” (Talata 14 ng Surah Al-Mutaffifin).
Ang pagtatakip ng Panginoon mga kasalanan ay nangangahulugang pag-aalis ng mga epekto at mga kahihinatnan ng mga kasalanan.
Ang banal na pagtatakip at kapatawaran ay ang pinakamataas na uri ng kapatawaran at lampas sa ating imahinasyon; ito ay nagmumula lamang sa Lumikha ng daigdig. Sa ilang pagkakataon, umaabot sa antas ang pagtatakip na ito kung saan nagiging mabubuting mga gawa ang mga kasalanan, kagaya ng sinabi ng Panginoon Kataas-taasan tungkol sa mga taong nakagawa ng mabibigat na mga kasalanan at nararapat sa dobleng kaparusahan sa Impiyerno: “…maliban sa sinumang nagsisisi at sumasampalataya, at gumagawa ng mabuti—ang kanilang masasamang mga gawa ay papalitan ni Allah ng mabubuting mga gawa; si Allah ay laging Mapagpatawad at Maawain.” (Talata 70 ng Surah Al-Furqan).
