Савгандҳои ёздаҳгонаи Худованд дар сураи Шамс

Теҳрон (ИКНА) савгандхӯрдан замоне иттифоқ меафтад, ки масъалаи муҳимме қарор аст матраҳ шавад; Дар яке аз сураҳои Қуръон Худованд ёздаҳ савгандро пушти сари ҳам матраҳ карда ва пас аз он мавзӯеро матраҳ мекунад, ки бисёр муҳим аст.

Наваду якумин сураи Қуръони Карим “Шамс” ном дорад. Ин сура бо 15 оят дар ҷузъи сиюми Қуръон қарор гирифтааст. “Шамс”, ки аз сураҳои макӣ аст, дар тартиби нузул бисту шашумин сурае аст, ки бар Паёмбари Ислом (с) нозил шудааст.

Калимаи “Шамс” 34 бор дар Қуръон омадааст; Аз ҷумла дар оғози ин сура, ки Худованд ба он савганд ёд карда ва ба ҳамин далел ин сура, “Шамс” номида мешавад.

 Дар оғози ин сура Худованд ёздаҳ савганд ёд кардааст, ки бештарин теъдоди савганд дар як сура аст. Ин савгандҳо дар ҳафт ояти аввал омада ва шомили ин маворид мешавад: “хуршед”, “тобандагӣ хуршед”, “моҳе, ки баъд аз хуршед меояд”, “рӯз, ки равшан мешавад”, “шаб, ки мепӯшонад”, “осмон”, “касе, ки осмонро барафрошт”, “замин”, “касе, ки онро густурд”, “нафс” ва “касе, ки онро дуруст кард”.

Далели қисматҳои пушти сари ҳам ин аст, ки матлаби муҳимме дар инҷо матраҳ шудааст, матлаби ба бузургии осмонҳо ва замин ва хуршед ва моҳ аст. Дар мавриди савгандҳои Қуръон гуфта шудааст ин савгандҳо ду ҳадаф доранд: аввал нишон додани аҳамияти матлабе, ки баъд аз савганд матраҳ мешавад ва дигар аҳамияти масоиле, ки ба онҳо савганд ёд шудааст.

Сураи “Шамс” бар покӣ ва покизагии нафс таъкид мекунад ва покизагии нафсро василае барои наҷот ва нопок будан онро далел барои ноумедӣ медонад. Оёти ин сура ин нуктаро ёдоварӣ мекунад, ки инсон бар асоси шинохти дарунӣ ва Худоӣ, кори хубро аз кори зишт ташхис медиҳад ва агар бихоҳад пирӯз шавад, бояд ботини худро пок кунад ва бо анҷоми корҳои нек, онро рушд ва парвариш диҳад ва-гарна ба хушбахтӣ намерасад. Барои намуна ба достони қавми самуд ишора мекунад, ки ба хотири бетаваҷҷуҳӣ ба Паёмбарашон, ҳазрати Солеҳ (а) ва куштани шутуре, ки мӯъҷизаи илоҳӣ буд, ба азоби сахт гирифтор шуданд.

Дар ривояте омадааст, ки аз Имоми Содиқ(а) дар бораи ин сура пурсида шуд, ки фармуданд: “Хуршед, Паёмбар (с) аст, ки Худованд дар вуҷудаш дини мардумро ошкор сохта ва моҳ, ҳазрати Алӣ (а) аст, ки аз илми Паёмбар саршор аст ва шаб, раҳбарон ва подшоҳони ситамкор ҳастанд ва рӯз, раҳбарон ва бузургоне ҳастанд, ки дар роҳи дин равшангарӣ мекунанд.