جشنواره قرآن و عترت وزارت بهداشت را معمولاً از روی صحنه میبینیم؛ جایی که متسابقان مقابل داوران مینشینند، آیات تلاوت میشود و برگزیدگان معرفی میشوند، اما چند قدم آنسوتر از جشنواره روایت دیگری دارد؛ روایت آدمهایی که پیش از آغاز مسابقات میآیند، تا پایان روز میدوند و بیآنکه نامشان در هیچ فهرستی ثبت شود بخش زیادی از بار برگزاری این رویداد را بر دوش میکشند.
به گزارش خبرنگار اعزامی ایکنا به شاهرود، شاید اگر یک لحظه دوربینها را از روی صحنه اصلی مسابقات برداریم و زاویهاش را کمی بچرخانیم، روایتهای دیگری از جشنواره قرآن و عترت وزارت بهداشت ببینیم؛ روایتی که قهرمانانش نه برگزیدگان رشتههای مختلف، که آدمهایی هستند که از ساعتها پیش از آغاز رقابتها کارشان را شروع کردهاند و گاهی تا مدتها بعد از خاموش شدن چراغهای سالن همچنان مشغول کار هستند.
جشنواره قرآن و عترت وزارت بهداشت، برای آنکه در زمان مقرر آغاز شود و هر بخش بدون وقفه پیش برود، فقط به داور و متسابق و مجری نیاز ندارد. پیش از آنکه نخستین آیه در سالن طنینانداز شود، کسانی هستند که باید مقدمات حضور دیگران را فراهم کنند؛ از هماهنگی رفتوآمدها گرفته تا آمادهسازی سالنها و رسیدگی به جزئیاتی که شاید برای مخاطب اهمیت نداشته باشد، اما نبود هر کدام میتواند نظم یک برنامه را به هم بزند.
رانندههایی که از نخستین ساعات روز پشت فرمان مینشینند و متسابقان و داوران را از محل اسکان به دانشگاه و محل برگزاری مسابقات میرسانند، نمونهای از همین آدمها هستند. برای آنها، جشنواره از لحظه ورود شرکتکننده به سالن آغاز نمیشود؛ از خیابانها و مسیرهایی شروع میشود که باید بهموقع و بیدردسر طی شوند. آنها گاهی ساعتها در انتظار میمانند تا یک جابهجایی دیگر انجام شود و دوباره راه بیفتند، بیآنکه کسی بداند چند بار این مسیر را رفته و برگشتهاند.

کمی آنسوتر، نیروهای خدماتی مشغول کاری هستند که معمولاً زمانی دیده میشود که انجام نشده باشد. یک یا دو ساعت پیش از آغاز مسابقات، زمانی که هنوز بسیاری از حاضران به محل نرسیدهاند، آنها کار خود را آغاز کردهاند، سالنها و راهروها را آماده و به وضعیت فضاهای مختلف رسیدگی کردهاند. پایان کارشان هم الزاماً با پایان مسابقه همراه نیست. وقتی شرکتکنندگان سالن را ترک کردند و هیاهوی روز فروکش کرد، آنها همچنان مشغول سامان دادن به محیط و آمادهسازی آن برای روز بعد هستند.
در کنار این گروه، نیروهای پذیرش، هماهنگکنندگان، عوامل فنی و مسئولانی حضور دارند که بخش مهمی از کارشان حل مسئله است؛ مسائلی که گاهی در چند دقیقه باید برایشان تصمیم گرفت. جابهجایی یک نفر، پیدا کردن یک سالن، هماهنگی یک برنامه یا برطرف کردن یک نقص فنی شاید در نگاه نخست اتفاق مهمی نباشد، اما مجموعه همین جزئیات است که اجازه میدهد یک رویداد بزرگ، منظم و روان پیش برود.
در گوشه دیگری از جشنواره، اهالی رسانه ایستادهاند؛ کسانی که قرار است آنچه را در سالنها، راهروها و پشت صحنه رخ میدهد، به بیرون از جشنواره منتقل کنند. خبرنگار، عکاس و تصویربردار معمولاً زمانی سراغ سوژه میروند که اتفاقی افتاده باشد، اما اینجا در تمام طول روز در جستجوی همان اتفاق هستند؛ از آغاز مسابقه تا گفتوگو با داور و متسابق و ثبت لحظههایی که اگر روایت نشوند، خیلی زود از حافظه جمعی این رویداد محو خواهند شد. گاهی تازه بعد از خلوت شدن سالنها، نوبت مرتب کردن یادداشتها و بعد انتخاب تصاویر میرسد تا بعد از آن نوشتن روایت آن روز را آغاز کنند. آنها هم بخشی از چرخه جشنواره هستند؛ بخشی که وظیفهاش دیده شدن دیگران است و کمتر نوبت خودشان میرسد که دیده شوند.

در ظاهر، هر روز جشنواره زمان مشخصی دارد؛ مسابقات آغاز میشود، اجراها روی صحنه میرود، نتایج اعلام میشود و شرکتکنندگان به محل اسکان بازمیگردند. اما ساعت کاری بسیاری از عوامل، از این زمانبندی رسمی طولانیتر است. پیش از شروع برنامه باید مقدمات فراهم شده باشد و پس از پایان آن نیز کارهایی باقی میماند که کسی جز انجامدهندگانش متوجه آن نمیشود.
بار اصلی یک رویداد بزرگ دقیقاً در همین فاصله میان «پیش از آغاز» و «پس از پایان» بر دوش این افراد قرار دارد. کسانی که نامشان کمتر در خبرها میآید و تصویرشان کمتر در قابهای رسمی ثبت میشود، اما نتیجه کارشان در تمام لحظات جشنواره حضور دارد؛ در سالن آماده، در رسیدن بهموقع یک متسابق، در برگزاری بدون وقفه یک مسابقه و حتی در گزارشی که قرار است خاطره این روزها را برای دیگران حفظ کند.
آنها برای دیده شدن نیامدهاند. کارشان این است که دیگران دیده شوند؛ متسابق روی صحنه بایستد، داور با آرامش قضاوت کند، برنامه در زمان خود آغاز شود و روایت جشنواره به گوش کسانی برسد که اینجا حضور ندارند. شاید ارزش کارشان دقیقاً در همین باشد؛ اینکه وقتی همه چیز درست پیش میرود، کمتر کسی متوجه میشود چه کسانی آن را درست پیش بردهاند.

شاید بد نباشد گاهی نگاهمان را از صحنه اصلی برداریم و به پشت صحنه بیندازیم؛ به رانندهای که هنوز منتظر متسابق بعدی است، به نیروی خدماتی که پس از رفتن همه مشغول مرتب کردن سالن است، به مسئولی که هنوز یک هماهنگی دیگر پیش رو دارد و به خبرنگاری که در سکوت، آخرین سطر گزارش روز خود را مینویسد.
انتهای پیام