واقعه عاشورا پس از سال ۶۱ هجری، نه تنها با شهادت یاران امام حسین (ع) پایان نیافت، بلکه فصل جدیدی از رویارویی حق و باطل در کوفه را رقم زد. در شرایطی که فضای این شهر تحت تدابیر نظامی شدید و جوّ سنگین حکومت اموی قرار داشت، خاندان پیامبر(ص) با بهرهگیری از کلام و خطابه، به جایگاه فاتحان و داوران اخلاقی جامعه بدل شدند. این حرکت روشنگرانه، ضمن پردهبرداری از پیمانشکنی و خیانتهای تاریخی مردمِ کوفه، عاشورا را از یک حادثه نظامی به یک دادگاه بزرگ الهی تبدیل کرد تا مسئولیت تاریخی این فاجعه برای همیشه ثبت شود.