تلميح به آيات قرآن در شعر حافظ بسیار مشهود است
مدرس ادبيات فارسی دانشگاههای زنجان، تلميح به آيات قرآن را نوع ديگری از استفاده آيات در شعر حافظ دانست و ابراز كرد تلميح به داستانهای قرآن را نيز میتوان نقطه مسلمی در اشعار حافظ دانست که بسیار مشهود است.
گروه هنر: مدرس ادبيات فارسی دانشگاههای زنجان، تلميح به آيات قرآن را نوع ديگری از استفاده آيات در شعر حافظ دانست و ابراز كرد: تلميح به داستانهای قرآن را نيز میتوان نقطه مسلمی در اشعار حافظ دانست که بسیار مشهود است.
 |
| سرامی، مدرس ادبيات فارسی دانشگاههای زنجان |
قدمعلی سرامی، مدرس ادبيات فارسی در دانشگاه های زنجان، در گفتوگو با خبرگزاری قرآنی ايران(ايكنا) شعبه زنجان، با تأكيد بر اينكه حفظ كردن آيات قرآنكريم به 14 قرائت متفاوت توسط «خواجه شمس الدين محمد» سبب شد كه او با لقب «حافظ» شهرت يابد، گفت: اين امر با استناد به اشعار خود حافظ نيز قابل درك است؛ همانگونه كه در جايی میگويد: «عشقت رسد به فرياد ارخود به سان حافظ /قرآن زبر بخوانی در چارده روايت».
وی افزود: اگر در شناخت حافظ به اشعار خود او رجوع كنيم و از طريق آنها به زندگی وی پی ببريم، به اين نتيجه خواهيم رسيد كه چنين فردی با اشراف فراوان به روايات و همچنين محشور بودن با آيات الهی، به طور قطع در اشعار خود متأثر از قرآنكريم خواهد بود.
اين مدرس ادبيات فارسی در دانشگاههای زنجان اظهار كرد: حافظ در اشعار خود گاه به طور مستقيم از آيات قرآنكريم استفاده میكند همچون بيت:« شب وصل است و طی شد نامه هجر/سلام فيه حتی مطلع الفجر» كه با اندكی تغيير از آيه پنجم سوره مبارك قدر استفاده شده است.
سرامی، تلميح به آيات قرآنكريم را نوع ديگری از استفاده اين آيات در شعر حافظ دانست و ابراز كرد: همانگونه كه حافظ در بخشهای مختلفی از غزليات خود هرچه را كه دارد از دولت قرآن میداند، تلميح به داستانهای قرآنی را نيز ميتوان نقطه مسلمی در اشعار حافظ دانست؛ به عنوان مثال غزلی با مطلع «بلبل ز شاخ سرو به گلبانگ پهلوی/میخواند دوش درس مقامات معنوی»، اشاره به داستان حضرت موسی(ع) و هم كلامی وی با خداوند متعال دارد.
وی تصريح كرد: حافظ در اشعار خود از تمامی بحرهای موزون فارسی استفاده كرده است و اين در حالی است كه قرآنكريم خود، شعر بودن خود را انكار میكند و در جايی نيز كه كفار، پيامبر اكرم(ص) را شاعر ديوانهای میخواندند، اين امر را رد میكند.
اين كارشناس ادبيات فارسی ادامه داد: موزونيت اشعار حافظ به طور كلی در قرآنكريم سرنخ دارد؛ اما از آن جايی كه كلام الهی، كلامی منصور است و غزليات حافظ به صورت نظم آورده شده، نمی تواند متأثر از قرآنكريم باشد و اين وزن از موزونيت كلام خداوند متعال جداست.
اين مدرس ادبيات فارسی در دانشگاه های زنجان در پايان خاطرنشان كرد: حافظ در اشعار خود تنها به جهت حفظ موزونيت ابيات با ايجاد تغيير جزئی در آيات قرآنكريم از آنها استفاده كرده است و اين امر كه وزن اشعار با آيات قرآن برابری میكند، درست نيست.
