زینب(س)؛ آینه تمامنمای رسالت و ولایت
گروه اندیشه: زینب، ماهى است که از پنج خورشید تابان کسب نور کرده و از هر کدام بهطور شایستهاى بهره گرفته و جهانى را روشنایى بخشیده است.
مردانی که در این جهان رتبه برتری و تقدم را حائز گشتهاند، بیشمارند، ولی زنانی که به این مقام و مرتبت نائل شدهاند معدودی بیش نیستند. از مادر بشر، حوا و خواهر موسی(ع) ، آسیه همسر فرعون و مریم مادرعیسی(ع) تا خدیجه امالمؤمنین که خدماتش به دین مقدس مشهود عالمیان است و حضرت زهرا(ع) که تقدم حضرتش بر تمام زنهای عالم از اولین و آخرین مسلم است.
در این میان یکی دیگر از زنان والامقام تاریخ بشر، حضرت زینب(س) است.
محمد غالب شافعی مینویسد: یکی از بزرگترین زنان اهل بیت(ع) از نظر حسب، نسب و از بهترین بانوان طاهره که دارای روحی بزرگ و مقام تقوا، آینه سرتاپا نمای مقام رسالت و ولایت بوده، حضرت زینب دخترعلی بنابی طالب(ع) است که بهنحو کامل او را تربیت کرده بودند.
او از سینه علم و دانش خاندان نبوت سیراب شده بود تا آنجا که در فصاحت و بلاغت یکی از آیات بزرگ الهی بهشمار میرفت و در حلم، کرم، بینایی و بصیرت در تدبیر کارها میان خاندان بنیهاشم و بلکه عرب مشهور شد و میان جمال و جلال، سیرت و صورت، اخلاق و فضیلت را جمع کرده بود، شبها در حال عبادت و روزها را روزه داشت و به تقوا و پرهیزکاری معروف بود.
علّامه شیخجعفر نقدى گوید: زمینه پیدایش این بانوى پاک و بزرگوار و جاى پرورش این گوهر ارزنده دامان نبوت بود، در خاندان رسالت رشد یافت، از اینرو پیدایشى پاکیزه و پرورشى روحانى یافت، جامه عظمت و شکوه بر تن کرده قباى پاکدامنى و شرف و بزرگى پوشیده، پنج تنى که اصحاب کساء بودند، آموزش و پرورش و آراستنش را برعهده گرفتند، و او را همین بس که اینان ادبآموزان و استادان وى هستند.
حضرت زینب(س)؛ گنجینه اسرار کبریا
علّامه مجاهد سید عبدالحسین شرفالدین درباره حضرت زینب(س) گوید: او از جمله زنان کمیابى بود که شتابزدگى او را منحرف، و خشم او را سبک نکرده هیچ عاملى بردبارىاش را از وى نگرفته و بر او چیره نشده بود، در تیزهوشى، پاکى روح، لطافت احساس، نیرومندى و پایدارى و استوارى دل و جان آیتى از آیات الهى در والاترین شکل شجاعت و بلندپروازى و اوجگیرى روحى بود.
همچنین علامه مجاهد سیدمحسن امین میگوید: «زینب(س) از زنان برجسته و والا بود، فضیلتش مشهورتر از آن است که لزومى به یادآورى داشته باشد و به نوشته آید، برترى و برجستگى شأن و منزلت، نیرومندى برهان، برترى خرد، استوارى روحیه، فصاحت گفتار و رسایى سخنانش که گویا از زبان پدرش امیرالمؤمنین فرو میریخت، از خطبههاى کوفه و شام وى بهخوبى بهدست میآید و جاى شگفتى از زینب نیست که این چنین باشد، زیرا او شاخسارى از شاخههاى درخت پاک نبوت و از تبار مطهرهاشم بود، جدش رسول خدا، پدرش وصى آن حضرت، مادرش حضرت زهرا(س) و برادران او حسنین(ع) بودند، و بیسابقه نیست که شاخه بر همانگونه باشد که اصل و ریشهاش بدان گونه است.
برای هیچ انسان منصفی در خدمت بزرگی که این بانوی باعظمت در صحنه کربلا و بعد از آن در تاریخ زندگیاش بجا مانده، جای هیچ شک و تردیدی باقی نمیماند، کافی است تاریخ کربلا بیان شود که زینب(س) برای اسلام جدش رسول الله هر آنچه داشت، داد.
